Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το site των αμοιβαίων μεταθέσεων

 


 

 


E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 

25martiou ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1821Γενικά για την έναρξη και την πορεία της Επανάστασης του 1821

«Όταν αποφασίσαμε να κάμουμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε; «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με τα σιταροκάραβα βατσέλια». Αλλά, ως μια βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της Ελευθερίας μας και όλοι και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι
πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό και εκάμαμε την επανάσταση».
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (Από το λόγο του στην Πνύκα στις 8 Οκτ 1838).
 
Η ελληνική επανάσταση του 1821, επικός απελευθερωτικός αγώνας, του επί αιώνες, υπόδουλου
ελληνικού λαού, υπήρξε ο πιο σημαντικός σταθμός της ιστορίας του Νεώτερου Ελληνισμού.
Σφράγισε την εθνική πορεία των Ελλήνων, αφού η επιτυχής τελική έκβασή του, μετά από εννιά χρόνια σκληρού, ηρωικού, αλλά και αιματηρού πολέμου, σε πολλά μέτωπα, σήμανε την ίδρυση, από το 1830, του ελληνικού κράτους και την ένταξη της Ελλάδος, ύστερα από πολλούς αιώνες, στον πολιτικό χάρτη των ανεξάρτητων κρατών της γης.
Και γύρω απ’ αυτό το, αρχικά, μικρό κράτος, που δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες και τις θυσίες των αγωνιστών του ’21, θα συγκεντρωθεί σιγά-σιγά όλος ο Ελληνισμός για να πραγματοποιήσει τη νέα του ιστορική πορεία.
Εθνικισμός 255x331 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1821Ο αγώνας της εθνικής παλιγγενεσίας, μακροχρόνιος, άνισος, με κορυφώσεις ηρωισμού αλλά και με περιόδους κάμψης και κατάπτωσης, κατόρθωσε να σφυρηλατήσει την εθνική συνείδηση των Ελλήνων, να αναπτύξει την εθνική τους ενότητα και να εμπνεύσει τις επόμενες γενιές για διαδοχικές εξορμήσεις και απελευθερώσεις ώστε να λάβει η Ελλάδα τη σημερινή της μορφή.
Ακόμη, σε καιρούς απογοήτευσης και δοκιμασίας, εμψύχωσε τους αλύτρωτους Έλληνες και τους έδωσε τη δύναμη για καρτερία και αντίσταση, μέχρι να μπορέσουν να πετύχουν κι αυτοί την εθνική τους αποκατάσταση και ένταξη στον εθνικό κορμό.
Ταυτόχρονα, υπήρξε κορυφαίο πολιτικό γεγονός και για την ίδια την ιστορία της Ευρώπης, αφού απασχόλησε την ευρωπαϊκή διπλωματία, ενεργοποίησε τις φιλελεύθερες συνειδήσεις, προκάλεσε το φιλελληνικό κίνημα, όπλισε με προσδοκίες τους ευρωπαϊκούς λαούς που αναζητούσαν την εθνική τους δικαίωση, παρέσυρε κυβερνήσεις μεγάλων δυνάμεων να ενδιαφερθούν, θετικά ή αρνητικά, και στο τέλος να υποχρεωθούν να συνεργασθούν και να συνυπογράψουν τα πρωτόκολλα για την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους.
Η ελληνική επανάσταση παρουσίασε έντονες διακυμάνσεις κατά τα εννέα χρόνια της διάρκειάς της, με εναλλαγές επιτυχιών αλλά και αποτυχιών, εμφύλιους σπαραγμούς, μέχρι να μπορέσει να ισχυροποιηθεί και να αναγνωριστεί από τις εγγυήτριες δυνάμεις με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου του 1830, που δημιούργησε το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος.
 
Aπόσπασμα από τον αυθεντικό λόγο του στρατηγού, Γιάννη Μακρυγιάννη:
«Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί.
5602 ph1 255x372 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1821
Και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκιάση ή χαλάση, να λέγη «εγώ». Όταν όμως αγωνίζωνται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέη «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» και όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκιάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί».
 
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ελληνικής επανάστασης
 
1814-1820 Ιδρύεται στην Οδησσό η Φιλική Εταιρεία, από τον Νικόλαο Σκουφά, τον Αθανάσιο Τσακάλωφ και τον Πάτμιο Εμμανουήλ Ξάνθο, με αποκλειστικό σκοπό την προετοιμασία της επανάστασης. Γενικός Επίτροπος της «Ανωτάτης Αρχής της Φιλικής Εταιρείας» ανέλαβε, το 1820, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, αξιωματικός του τσαρικού στρατού.
Φεβρουάριος-Μάρτιος 1821 Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κηρύσσει στο Ιάσιο της Μολδαβίας, πνευματικό κέντρο του Ελληνισμού, την επίσημη έναρξη της επανάστασης στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες, με τη συγκρότηση του Ιερού Λόχου. Είχε προηγηθεί η επαναστατική του προκήρυξη με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος».
Μετά τις πρώτες επιτυχίες, ο τσάρος αποκηρύσσει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και ο Ιερός Λόχος θα ηττηθεί τον Ιούνιο του 1821 στο Δραγατσάνι από υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις. Τερματίζεται έτσι η επανάσταση στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες.
25 Μαρτίου 1821 Συμβολική ημερομηνία έναρξης της ελληνικής επανάστασης. Ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός ορκίζει τους επαναστάτες στη Μονή της Αγίας Λαύρας. Οι επαναστάτες είχαν εισέλθει από τις 23 Μαρτίου στην πόλη των Πατρών και κήρυξαν την επανάσταση στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης απελευθερώνουν την Καλαμάτα από τους Τούρκους.
10 Απριλίου 1821 Η Πύλη προβαίνει σε αντίποινα. Απαγχονίζεται ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ στην Κωνσταντινούπολη. Το σώμα του θα μεταφερθεί στην Οδησσό.
23-24 Απριλίου 1821 Ο Αθανάσιος Διάκος μάχεται ηρωικά στην Αλαμάνα, συλλαμβάνεται από υπέρτερες δυνάμεις και βρίσκει ηρωικό, αλλά μαρτυρικό θάνατο. Μέρες αργότερα, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, μάχεται, και εμποδίζει, στο Χάνι της Γραβιάς, την πορεία των τούρκικων στρατευμάτων προς την Πελοπόννησο.
12-13 Μαϊου 1821 Η νίκη των Ελλήνων στο Βαλτέτσι ανοίγει το δρόμο για την κατάληψη της Τριπολιτσάς, στρατιωτικού και πολιτικού κέντρου της Πελοποννήσου.
26 Μαϊου 1821 Με την Πράξη της Συνέλευσης των Καλτετζών (μοναστήρι στην Αρκαδία), ιδρύεται η Πελοποννησιακή Γερουσία, με πρόεδρο τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.
14 Ιουνίου 1821 Επανάσταση στην Κρήτη
9 Ιουλίου 1821 Οι Τούρκοι απαγχονίζουν στη Λευκωσία τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Κυπριανό και αποκεφαλίζουν τους Μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου και Κυρήνειας.
23 Σεπτεμβρίου 1821 Με την κατάληψη της Τριπολιτσάς (έδρας του πασά του Μορέως), εδραιώνεται η επανάσταση στην Πελοπόννησο. Δύο μήνες μετά, θα ιδρυθεί στο Μεσολόγγι, υπό την προεδρία του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, ο «Οργανισμός της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος».
13 Νοεμβρίου 1821 Απελευθερώνεται η Άρτα από τους Σουλιώτες οπλαρχηγούς Μάρκο και Νότη Μπότσαρη, τους αδελφούς Τζαβέλα κ.ά.
1 Ιανουαρίου 1822 Στην Α’ Εθνοσυνέλευση στην Νέα Επίδαυρο, ψηφίζεται το πρώτο Σύνταγμα της Επανάστασης, γνωστό ως «Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος». Πρόεδρος του Εκτελεστικού εκλέγεται ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος.
30 Μαρτίου 1822 Καταστροφή της Χίου από τα τουρκικά στρατεύματα του Καπουδάν Πασά Καρά Αλή. Μια μαζική θυσία που θα εμπνεύσει προσωπικότητες της ευρωπαϊκής τέχνης και του πνεύματος, όπως ο Ντελακρουά και ο Βίκτορ Ουγκό και θα συγκινήσει την Ευρώπη, που θα δείξει περισσότερο ενδιαφέρον για τον ελληνικό Αγώνα. Τρεις μήνες αργότερα, ο Κωνσταντίνος Κανάρης θα πυρπολήσει και θα καταστρέψει την τουρκική ναυαρχίδα.
6 Ιουνίου 1822 Ο Χουρσίτ πασάς και ο Ομέρ Βρυώνης καταλαμβάνουν το Σούλι
29 Ιουνίου 1822 Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης θα καταστρέψει στα Δερβενάκια την στρατιά του Μαχμούτ πασά ή Δράμαλη ανατρέποντας τα φιλόδοξά του σχέδια. Οι Έλληνες και αρκετοί φιλέλληνες θα ηττηθούν, λίγες μέρες μετά, στο Πέτα (κοντά στην Άρτα) από ισχυρές τουρκικές δυνάμεις.
Αύγουστος 1822 Η παρουσία του Γεωργίου Κάνιγκ, ως υπουργού Εξωτερικών της Αγγλίας σηματοδοτεί τη θετική μεταστροφή της αγγλικής πολιτικής απέναντι στο Ελληνικό Ζήτημα.
 
Δεκέμβριος 1822 Το Συνέδριο των αντιπροσώπων των μεγάλων Δυνάμεων στη Βερόνα, παρά τις προσπάθειες των Ελλήνων απεσταλμένων, δεν αναγνωρίζει την ελληνική Επανάσταση και την αποκηρύσσει με διακήρυξή του.
Ιανουάριος 1823 Νίκη των Ελλήνων στο Ναύπλιο, που ορίζεται έδρα της επαναστατικής κυβέρνησης.
images 202x249 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1821
Μάρτιος 1823 Η Αγγλία αναγνωρίζει τους Έλληνες ως εμπόλεμους αναγνωρίζοντας de facto και την ελληνική επανάσταση.
Μάρτιος-Απρίλιος 1823 Συγκαλείται στο Άστρος της Κυνουρίας η Β’ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων
12 Ιουλίου 1823. Ο φιλέλληνας, λόρδος Βύρων, φθάνει στο Αργοστόλι. Θα στηρίξει την επανάσταση και θα πεθάνει στο Μεσολόγγι τον Απρίλη του 1824. Στο Μεσολόγγι θα ταφεί και ο Μάρκος Μπότσαρης που πέθανε στη μάχη του Κεφαλόβρυσου Ευρυτανίας.
Φθινόπωρο 1823-Καλοκαίρι 1824 Εμφανίζονται οι πρώτες αντιθέσεις ανάμεσα στο Νομοτελεστικό υπό τον Θ. Κολοκοτρώνη και τον Πετρόμπεη και το Βουλευτικό υπό τον Κουντουριώτη που σχηματίζουν δύο ξεχωριστές κυβερνήσεις. Είναι η απαρχή της πρώτης φάσης του εμφυλίου σπαραγμού που θα τερματιστεί τον Ιούνιο με την επικράτηση του Κουντουριώτη.
7-8 Ιουνίου 1824 Καταστροφή της Κάσου από τους Τουρκοαιγύπτιους, οι οποίοι, λίγες μέρες μετά, θα καταστρέψουν ολοσχερώς και τα Ψαρά.
29 Αυγούστου 1824 Ναυμαχία του Γέροντα και πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας.
15 Απριλίου 1825 Αρχίζει η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου από τον Κιουταχή και αργότερα και από τον Ιμπραήμ. Στις 10 Απριλίου 1826 θα γίνει η ηρωική έξοδος και η πτώση του Μεσολογγίου. Η θυσία του Μεσολογγίου προώθησε το ελληνικό ζήτημα όσο καμιά ελληνική νίκη και ο απόηχος των γεγονότων, αναζωπύρωσε το πνεύμα του φιλελληνισμού στην Ευρώπη.
5 Ιουνίου 1825 Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, δολοφονείται στην Ακρόπολη Αθηνών, θύμα της εμφύλιας διαμάχης.
3 Αυγούστου 1826 Ο Γκούρας κλείνεται με τους άνδρες του στην Ακρόπολη. Η πόλη παραδίδεται στον Κιουταχή.
11 Νοεμβρίου 1827 Η κυβέρνηση Ζαϊμη μεταφέρει την έδρα της στην Αίγινα.
19 Μαρτίου 1827 Με πρόταση του Κολοκοτρώνη ανατίθεται η ηγεσία του στρατού στον Church και των ναυτικών δυνάμεων στον Cochrane.
30 Μαρτίου 1827 Η Εθνοσυνέλευση εκλέγει τον Ιωάννη Καποδίστρια «κυβερνήτη της Ελλάδος» με επταετή θητεία.
22 Απριλίου 1827 Θανάσιμος τραυματισμός του Γεωργίου Καραϊσκάκη στη μάχη του Φαλήρου.
8 Οκτωβρίου 1827 Ναυμαχία του Ναβαρίνου. Ο ενωμένος συμμαχικός στόλος Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας καταστρέφει τον τουρκοαιγυπτιακό που βρισκόταν αγκυροβολημένος στον κόλπο του Ναβαρίνου, γεγονός που υπήρξε καταλυτικό στην εξέλιξη του Ελληνικού Ζητήματος. Οι τρεις προστάτιδες Δυνάμεις θα διαδραματίσουν πλέον καταλυτικό ρόλο στην γένεση του ανεξάρτητου νεοελληνικού κράτους.
 
8 Ιανουαρίου 1828 Άφιξη του κυβερνήτη Καποδίστρια στο Ναύπλιο. Ο λόγιος Θεόφιλος Καϊρης, προσφωνεί τον Ι. Καποδίστρια:
lepanto 1 640x417 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1821«Χαίρε και Συ Κυβερνήτα της Ελλάδος, διότι μετά τοσούτον πολυχρόνιον αποδημίαν, επιστρέφεις εις την κοινήν πατρίδα, την βλέπεις, την χαιρετάς όχι πλέον δούλην και στενάζουσαν υπό τον ζυγόν, αλλ’ ελευθέραν, αλλά δεχομένην σε Κυβερνήτην, και περιμένουσαν να Σε ίδη να οδηγήσης τα τέκνα της εις την αληθινήν ευδαιμονίαν και εις την αληθινήν δόξαν. Ζήθι! Αλλ’ έχων ιερόν έμβλημα «ο Θεός και η δικαιοσύνη κυβερνήσουσι την Ελλάδα». Ζήθι! Αλλά κυβερνών ούτως ώστε να αισθανθή η πατρίδα, να καταλάβωμεν και ημείς, να επαναλάβη η αδέκαστος ιστορία, να αντηχήσωσιν όλοι οι αιώνες, ότι ου Συ, ουδέ ο υιός σου, ουδέ ο οικείος σου, ουδέ ο φίλος σου, ουδέ πνεύμα φατρίας, αλλ’ αληθώς αυτός ο νόμος του Θεού, αυτό το δίκαιον, αυτοί της Ελλάδος οι θεσμοί κυβερνώσι την Ελλάδα δια Σου».
3 Φεβρουαρίου 1830 Υπογράφεται από τις Μεγάλες Δυνάμεις το πρωτόκολλο του Λονδίνου, σύμφωνα με το οποίο δημιουργείται ανεξάρτητο ελληνικό κράτος με οροθετική γραμμή τη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού. Στο νέο κράτος θα συμπεριληφθούν, με το Πρωτόκολλο της συνδιάσκεψης του Λονδίνου στις 30 Αυγούστου 1832, η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, η Εύβοια, οι Σποράδες, οι Κυκλάδες και τα νησιά του Αργοσαρωνικού κόλπου.
27 Σεπτεμβρίου 1831 Δολοφονείται στο Ναύπλιο ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας.
25 Απριλίου 1832 Ο Όθων, δευτερότοκος γιος του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου, εκλέγεται κληρονομικός μονάρχης της Ελλάδος. Θα φθάσει στο Ναύπλιο στις 25 Ιανουαρίου 1833.
 
Συνθήκες δημιουργίας και επέκτασης των ορίων του Ελληνικού Κράτους
 
Δύο από τα τρία ιδρυτικά μέλη της Φιλικής Εταιρίας που προετοίμασαν το έδαφος για την Επανάσταση ήταν από την Ήπειρο, ο Νικόλαος Σκουφάς και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ (από Άρτα και Ιωάννινα αντίστοιχα). Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 πολλές πόλεις και χωρία της περιοχής ύψωσαν την σημαία της επανάστασης και οι Ηπειρώτες συμμετείχαν ενεργά στις συγκρούσεις, εντός και εκτός Ηπείρου.
Με το πέρας της Επανάστασης (1830), η Ήπειρος δεν περιήλθε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Όμως ιδιαίτερα έντονη υπήρξε η συμβολή των Ηπειρωτών ευεργετών στην ενίσχυση του κράτους, όπως του Γεωργίου Σταύρου, ιδρυτή και πρώτου διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος , Γεώργιος Αβέρωφ , ιδρυτή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Ο πρώτος πρωθυπουργός της Ελλάδας (ως συνταγματικής μοναρχίας) υπήρξε ο Ηπειρώτης Ιωάννης Κωλέττης , από το Συρράκο.
 
orkos ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1821
23 Σεπτεμβρίου 1864
Με ψήφισμα της Βουλής της Επτανήσου πραγματοποιείται η Ένωση με το ελληνικό κράτος. Είχε προηγηθεί η παραίτηση της Μεγάλης Βρετανίας από το δικαίωμα προστασίας των Επτανήσων.
Προσάρτηση Θεσσαλίας - Άρτας
20 Ιουνίου 1881
Με τη σύμβαση της Κωνσταντινούπολης η Ελλάδα προσαρτά τη Θεσσαλία, πλην της Ελασσόνας, και την περιοχή της Άρτας.
Προσάρτηση Μακεδονίας, Ηπείρου, Κρήτης, νησιών Αιγαίου.
 

 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΑΣ ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ! ΑΘΑΝΑΤΟΙ!


25martiou 968378341 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1821
 
Με μια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο, το υπουργείο Παιδείας ορίζει τη διαδικασία πρόσληψης αναπληρωτών και «ομολογεί» στην αιτιολογική έκθεση την αδυναμία της ηγεσίας για μόνιμες προσλήψεις για τα επόμενα δύο χρόνια.
 
Ειδικότερα, η ηγεσία επιχειρεί να αντιμετωπίσει το «μπλόκο» του ΣτΕ, το οποίο με απόφασή του πριν από λίγα χρόνια έκρινε αντισυνταγματική τη διαδικασία προσλήψεων που έγινε τα προηγούμενα χρόνια σε αναπληρωτές, καθώς δεν υπήχθησαν ποτέ στον έλεγχο του ΑΣΕΠ.
Πέρσι, ο τέως υπουργός, Νίκος Φίλης, προσπάθησε να καλύψει το θέμα με τη συμβολή του ΑΣΕΠ
στις ενστάσεις των αναπληρωτών, το οποίο έγινε για πρώτη φορά.
 
Τώρα, ο Κώστας Γαβρόγλου έρχεται με νέα ρύθμιση σε σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών -που αφορά ενσωμάτωση κοινοτικής οδηγίας- και παρατείνει την ίδια διαδικασία (οι ενστάσεις των εκπαιδευτικών στους προσωρινούς πίνακες να εξετάζονται από το ΑΣΕΠ) για τις σχολικές χρονιές 2017-2018 και 2018-2019.

Ομολογία 
 
Όπως σημειώνεται στην αιτιολογική έκθεση: «Η αναγκαιότητα θέσπισης της προτεινόμενης προσωρινής ρύθμισης ενισχύεται και από το γεγονός ότι οι ισχύοντες δημοσιονομικοί περιορισμοί καθιστούν αδύνατο κατά το ανωτέρω χρονικό διάστημα το διορισμό μόνιμων εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, βάσει των πάγιων ισχυουσών διατάξεων».
 
Σχετικά με τη δεσμευτική απόφαση του ΣτΕ, το υπουργείο Παιδείας υποστηρίζει ότι «η διαδικασία πρόσληψης των αναπληρωτών υπάγεται πλήρως στις αρχές αντικειμενικότητας και αξιοκρατίας που διέπουν τη λειτουργία του ΑΣΕΠ».

Λεφτά υπάρχουν; 
 
Οι δημοσιονομικοί περιορισμοί για μόνιμες προσλήψεις είναι γεγονός, όμως, τι γίνεται με τα κονδύλια που προορίζονται για τους αναπληρωτές; Δεν υπάρχει κάποια επίσημη απάντηση από το υπουργείο Παιδείας για το μέγεθος των κρατικών και κοινοτικών κονδυλίων που θα διατεθούν φέτος.
 
Πάντως, στελέχη του υπουργείου Παιδείας σημειώνουν στον «Ε.Τ.» ότι οι εκτιμήσεις για προσλήψεις αναπληρωτών αντιστοιχούν στα φετινά νούμερα, δηλαδή 20.000 εκπαιδευτικοί.
 
Πέρσι, ο Νίκος Φίλης είχε βρει από νωρίς τις πιστώσεις, την «πάτησε» όμως με τις καθυστερήσεις στις ενστάσεις που διαχειρίστηκε το ΑΣΕΠ. Το αποτέλεσμα ήταν ειδικά σε ειδικότητες της ειδικής αγωγής να υπάρχουν τα χρήματα, αλλά να μην έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες που όριζε ο νόμος για το διορισμό τους.
 
Ελεύθερος Τύπος
 
Διαγωγήν… ουδέν σχόλιο!
Να καταργηθεί το μέτρο της διαβάθμισης στη διαγωγή των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ζητούν 28 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.
Με ερώτησή τους προς τον υπουργό Παιδείας και πρώτο υπογράφοντα τον Μάκη Μπαλαούρα, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζουν «αυταρχικό» και «εκδικητικό» το συγκεκριμένο μέτρο.
«Στοχοποιεί μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων, δημόσιων και ιδιωτικών, ενώ ούτε στην πρωτοβάθμια
μα ούτε και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση υφίσταται. Επινοήθηκε με το πρόσχημα ότι είναι δήθεν παιδαγωγικό μέτρο, ενώ κατέληξε να γίνει μέσο στιγματισμού και τρομοκράτησης του μαθητή/μαθήτριας, ιδιαίτερα στην τελευταία τάξη του παλαιού εξαταξίου Γυμνασίου και νυν Λυκείου» αναφέρουν, μεταξύ άλλων, στην ερώτηση.
Παράλληλα, υποστηρίζουν ότι «στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε για την περιθωριοποίηση των μαθητών, λόγω των ιδεών τους ή της πολιτικής τους δράσης».
Ολόκληρη η ερώτηση: Διαγωγή μαθητών.docx
 
Στέργιος Π. Ζυγούρας
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1820 ΣΤΗΝ ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ; ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ 24-2-1821;
Αλέξανδρος Κ. Υψηλάντης, αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης (1792-1828)
Μια βασική θέση πολλών ιστορικών του 20ου αιώνα για την Επανάσταση του 1821, είναι ότι έγινε κατά μίμηση της Γαλλικής. Για να το αποδείξουν, χρησιμοποιούν -μεταξύ άλλων- το επιχείρημα του διαφωτισμού, την φράση του Κολοκοτρώνη για την Γαλλική Επανάσταση και τον Ναπολέοντα, την βασική προκήρυξη του Υψηλάντη, τα τρία Συντάγματα. Για τον διαφωτισμό και την χρονική αλληλουχία Ελληνικής και Γαλλικής Επανάστασης μιλήσαμε πρόσφατα. Για τον Κολοκτρώνη: οι
ίδιοι ιστορικοί (που συχνά τον περνάνε γενεές δεκατέσσερις για την «ιδιοτελή» και «τοπικιστική»
στάση του) ξεχνούν να διαβάσουν δυο γραμμές πιο κάτω: Όχι μόνον δεν δηλώνει οπαδός της Γαλλικής Επανάστασης και του Ναπολέοντα, αλλά εξηγεί γιατί είπε πως αυτοί «άνοιξαν τα μάτια του κόσμου»: «δι’ αυτό είναι δυσκολότερο να διοικήσεις τώρα λαό». Ο Κολοκοτρώνης θα πει και κάτι άλλο: «Η Επανάστασις η δική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος». Αυτό είναι μερικώς σωστό, όχι γιατί ο Κολοκοτρώνης δεν ήξερε τι του γινόταν, αλλά επειδή απέφυγε ως το τέλος να εξηγήσει ποιος και γιατί κίνησε την Επανάσταση της οποίας έγινε άτυπος αρχηγός μέχρι να φτάσει ο Καποδίστριας. Τα Συντάγματα: η μεγαλύτερη πλάνη είναι ότι οι «συνταγματικοί» ήταν αντιμοναρχικοί. Μοναρχικοί και ταυτόχρονα συνταγματικοί ήταν όλοι οι πρωταγωνιστές, αμφοτέρων των παρατάξεων. Η διαφορά βρισκόταν στο είδος του. Τα ελληνικά Συντάγματα αφορούσαν μια Επανάσταση διαφορετική από του Υψηλάντη. Ήταν κομμένα και ραμμένα (ιδιαίτερα το δεύτερο και το τρίτο) πάνω στην εκτροπή της Επανάστασης από τον στόχο της. Έθεταν τις βάσεις για να εξαλειφθεί μεσοπρόθεσμα η δημιουργία ενός υπερεθνικού χριστιανικού κράτους. Οι ιστορικοί παραλείπουν τελείως να εξηγήσουν ότι στόχος της αίτησης για Αγγλική προστασία (1825) ήταν να αποφύγει η Επανάσταση τον Βρετανικό εκβιασμό «ή εμείς ή κανείς», για να επιβιώσει μέχρι να βρει τρόπο να εξασφαλίσει νόμιμα τον Καποδίστρια. Παραλείπεται δηλαδή το εξής βασικό: η αίτηση προστασίας προς την Αγγλία συντάχθηκε από την «φιλορωσική» πλευρά του Ρώμα (που κατατάχθηκε λανθασμένα στην «φιλοαγγλική» παράταξη), γι’ αυτό την υπέγραψε και ο αποφυλακισμένος Κολοκοτρώνης. Στόχευε στην αποκατάσταση των ηττημένων του «εμφυλίου», στην ανατροπή του δανειακώς αναδειχθέντα Κουντουριώτη και στην κατάργηση του Συντάγματος. Το τελευταίο πραγματοποιήθηκε στην Επίδαυρο το 1826. Εκεί ξεκίνησε η Γ΄ Εθνοσυνέλευση που σύντομα διακόπηκε. Συνεχίστηκε το 1827 πρώτα σε δυο ξεχωριστές Συνελεύσεις (Ερμιόνη και Αίγινα), στη συνέχεια, «ενωτικά» στην Τροιζήνα. Η επιλογή του Καποδίστρια έγινε ομόφωνα επειδή οι διαφωνούντες αποχώρησαν. Τα αντίμετρα στην ανάδειξη του Καποδίστρια ήταν η επαναφορά του καταργημένου Συντάγματος (σε λαϊκότερη εκδοχή και σε άλλο μήκος κύματος από την Ιουλιανή Συνθήκη που ακολούθησε) και η εσπευσμένη δράση του ναυάρχου Κόχραν υπέρ του Κιουταχή. Λίγο μετά ακολουθεί η ρωσική συγκατάθεση απελευθέρωσης του Υψηλάντη.

Ο Αλέξαδρος Υψηλάντης σε νεαρή ηλικία με την στολή του ρωσικού στρατού (Μουσείο Πούσκιν)
Μόνη γνωστή από τις προκηρύξεις του Υψηλάντη είναι αυτή με τον τίτλο «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος«. Η προκήρυξη είναι σκόπιμα αμφίσημη. Έχει προκύψει μετά από έναν τεράστιο κλυδωνισμό εντός της Εταιρείας των Φιλικών (1818) και μια υποκριτική αντίδραση κατά του Υψηλάντη (1820) από την πλευρά των δυτικόφιλων που υποστήριζαν τον Καποδίστρια (!) στην θέση του αρχηγού. Αρχηγού τίνος; Της Επανάστασης, αφού παρά τα λεγόμενα, καμιά απόδειξη δεν υπάρχει που να πιστοποιεί ότι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης έγινε ποτέ αρχηγός της Εταιρείας. Αντίθετα, υπάρχουν αποδείξεις, μεταξύ των οποίων και πολλές του ίδιου του Υψηλάντη που πιστοποιούν ότι ο ίδιος δεν έγινε η Αρχή των Φιλικών. Ας δούμε μια, που μάλιστα είναι και χειρόγραφη. Στις 28-9-1820 εκδίδει απόδειξη παραλαβής χρημάτων η οποία γράφει:
Δυνάμει της πληρεξουσιότητος ην έλαβον παρά της Σεβαστής Αρχής των Φιλικών, εδέχθην παρά του κυρίου Ιωάννου Αμβροσίου δυο χιλιάδας πεντακόσια ρούπλια, Νο 2.500, και εις ένδειξιν δίδω το παρόν μου.
Εν Οδησσώ τη 28 Σεπτεμβρίου 1820
Αλέξανδρος Υψηλάντης

Χειρόγραφο του Αλέξανδρου Υψηλάντη, γραμμένο με το αριστερό του χέρι, στο οποίο διαχωρίζει το πρόσωπό του από την Αρχή των Φιλικών. Υπογράφεται 5½ μήνες μετά την υποτιθέμενη αποδοχή της Αρχής από τον Ξάνθο
Επίσης, δεν υπάρχουν αποδείξεις για την ίδρυση της Εταιρείας από την τριάδα της Οδησσού, ή μάλλον, υπάρχουν πολλές ενδείξεις και αποδείξεις ότι σκόπιμα παραπλανητική ήταν και η πρώτη γενικώς παραδεκτή «ιδρυτική» τριάδα: Σκουφάς, Τσακάλωφ, Αναγνωστόπουλος (πριν απ’ αυτήν υπήρξε η εκδοχή Σκουφά, Ξάνθου, Δικαίου η οποία υποστηρίχθηκε και από το περιβάλλον του Υψηλάντη). Ο Υψηλάντης λοιπόν θα πει το 21 ότι κινείται στο πλαίσιο της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά αυτό, όπως θα δούμε, είναι αντίστοιχο με την αποκήρυξη του Πατριάρχη, την αποκήρυξη του τσάρου και τις κραυγές του Καποδίστρια το 1820 «εγώ δεν έχω καμιά σχέση με την Φιλική Εταιρεία» που ετοιμάζει Επανάσταση καπηλευόμενη το όνομά μου. Άλλωστε ο Υψηλάντης δεν θα πει μόνον αυτό. Στο ίδιο κείμενο και σε άλλα κείμενα περιέχεται η αντίθετη δήλωση, που συμπίπτει με τα έργα του και το ευρύτερο παζλ της προεπαναστατικής εικόνας.

Από τους 4 αδελφούς Υψηλάντη που έλαβαν μέρος στην Επανάσταση οι Νικόλαος και Γεώργιος δεν απεικονίζονται. Αλλά και τα πρόσωπα Αλέξανδρου και Δημήτριου συχνά συγχέονται. Εδώ, ένα πορτραίτο του νεαρού Δημήτριου Υψηλάντη έχει λανθασμένα ταυτιστεί με τον Αλέξανδρο
Από τον Απρίλιο του 1820 ο Υψηλάντης είναι ο Γενικός Επίτροπος της Αρχής. Με αυτό τον τίτλο υπογράφει ορισμένα από τα έγγραφα του 1820-21. Στα υπόλοιπα δεν υπάρχει ούτε τίτλος ούτε σφραγίδα. Ο ακριβής τίτλος του με βάση το πρακτικό που εμφανίζονται να συνυπογράφουν στην Πετρούπολη ο Μάνος και ο Ξάνθος είναι «Γενικός Έφορος της Ελληνικής Εταιρείας«. Οι Εφορίες που οργανώνονταν από το 1819 δεν είχαν απλώς στόχο τα χρήματα, αλλά την δημιουργία πυρήνων που δεν θα αμφισβητούσαν τον επαναστατικό στόχο της (αοράτου) Αρχής, πράγμα που έγινε το 1818 στην Κων/πολη. Ο Υψηλάντης το 1820 παραλαμβάνει το σχεδόν άδειο ταμείο και αναλαμβάνει να «εφορεύει και επιστατεί εν πάσιν«. Η ιστορία τον εμφανίζει ως παραλήπτη της Αρχής, αλλά η όλη εξιστόρηση μιας προϋπάρχουσας Κινητικής Αρχής που ανάγεται σε τρεις ιδρυτές παρουσιάζει μεγάλα κενά, σοβαρές αντιφάσεις και μηδενικά τεκμήρια. Η τυπική σχέση του Υψηλάντη με την Φιλική Εταιρεία είναι αδιευκρίνιστη. Η μόνη ξεκάθαρη ιδιότητά του είναι αυτή του αποκλειστικού διαχειριστή της νέας Εταιρείας-βιτρίνας που δημιουργείται για να (ξανα)μαζέψει χρήματα η Φιλική Εταιρεια. Η νέα Εταιρεία-Ταμείο λέγεται «Φιλόμουσος και Φιλάνθρωπος Γραικική Εμπορική Εταιρεία«. Συμπληρώνει ή υποκαθιστά την αρχική που λεγόταν «Φιλόμουσος Εταιρεία» και από το 1813 «συνεργάζονταν» σ’ αυτήν η Βρετανική και η Ρωσική πολιτική πάνω σ’ έναν «φιλεκπαιδευτικό στόχο» (σχηματικά: Κοραής, Guilford, Thiersch και Καποδίστριας, Ιγνάτιος, Al. Sturdza). Το καταστατικό της Φ.Φ.Γ.Ε.Ε. φέρει μια μόνο υπογραφή: του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Στις μυστικές παραγράφους ο συντάκτης κάνει λόγο για «Εταιρίαρχο», έναν, δηλαδή αρχηγό της Φ.Φ.Γ.Ε.Ε. ο οποίος θα λάβει εξουσιοδότηση από την Αρχή της Φιλικής Εταιρείας να διαχειριστεί τα χρήματα, όταν αυτή αποφασίσει την έναρξη της Επανάστασης. Να σημειώσουμε ότι η Εταιρεία ονομάζεται «Γραικική» και αυτό είναι επίσημο. Στο κείμενο Υψηλάντη-Μάνου-Ξάνθου του οποίου το πρωτότυπο δεν έχουμε, ονομάζεται «Ελληνική». Η Επανάσταση τι θα είναι; Γραικική (εθνική) όπως η Γαλλική ή Ελληνική (υπερεθνική) δηλαδή χριστιανική;

Όταν ακόμη και τα Απομνημονεύματα του Ξάνθου διαβάζονται επιλεκτικά, η Επανάσταση συνεχίζει να παραμένει στο σκοτάδι. Τα στοιχεία με τα οποία η ιστορία αναδεικνύει τον Υψηλάντη αρχηγό της Φιλικής Εταιρείας είναι ανύπαρκτα. Ο Υψηλάντης ανέλαβε Γενικός Επίτροπος αυτής της Εταιρείας  (κλικ στην εικόνα), μέσα από μια διαδικασία άγνωστη, την οποία η ιστορία ονόμασε «παράδοση της ηγεσίας».
Έχουμε λοιπόν μια «Ελληνική Επανάσταση» συμβολικά ν’ αρχίζει, όταν ο αρχηγός της περνάει με μια κουστωδία 5-10 ατόμων τον Προύθο, ένα ποτάμι που χωρίζει την (τότε) Ρωσική Βεσσαραβία από την Ρωσοτουρκική Μολδαβία. Ο αρχηγός αλλάζει τον τόπο έναρξης των επιχειρήσεων. Το γιατί αρχίζει η Επανάσταση στην Μολδαβία δεν εξηγείται πειστικά από τον Υψηλάντη. Λέει ότι αναγκάστηκε, πιεζόμενος από τις Επαναστάσεις της Ιταλίας ή ότι αποκαλύφθηκε το μυστικό. Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε προσχεδιασμός ενός διπλού πολιτικο-στρατιωτικού «αντιπερισπασμού» που επιβεβαιώθηκε από την εξέλιξη των πραγμάτων ως απόλυτα σωστός. Από το 1817 η Εταιρεία επένδυσε τεράστια ενέργεια στρατολόγησης μελών στις ηγεμονίες ΜολδαβίαςΒλαχίας που θα τα χαρακτηρίζαμε «Βλάχους, Βούλγαρους, Μολδαβούς, Σέρβους, Έλληνες, Αρβανίτες». Δεν το έκανε για να ενεργήσει αποκλειστικά στην Πελοπόννησο. Όσο για την δράση του Ιωάννη Παπαρρηγόπουλου, αυτή είτε απουσιάζει από την ιστορία ώστε να μην αναδεικνύεται η σύνδεση Φιλικής Εταιρείας – Ρωσίας – Αλή πασά, είτε περιγράφεται με τρόπο τέτοιο, ώστε να συνδέεται ο Αλή πασάς με μια Εταιρεία Γραικική και λαϊκή. Το 1821 ο Αλή πασάς έπαιξε τον αντίθετο ρόλο από αυτόν του 1803-1809 και αυτό ήταν μια τεράστια επιτυχία της Εταιρείας που είχε μάθει από το πάθημά της. Η διαφορά ήταν ότι το 1807 ο Αλή, εκτός του εαυτού του, εργαζόταν υπέρ της (αντίθετης στην Επανάσταση) Γαλλίας, ενώ το 1821 δεν εργαζόταν υπέρ της (αντίθετης στην Επανάσταση) Βρετανίας. Αλή πασάς και Υψηλάντης ήλπιζαν ότι άμεσα ή σε μικρό διάστημα η Ρωσία θα άνοιγε πόλεμο με την Πύλη. Ο πόλεμος έγινε, και έδωσε την λύση σε όσα περίεργα ξεκίνησαν το 1821, αλλά με καθυστέρηση 7 ετών. Το ερωτηματικό για την Μολδοβλαχία του 21 γίνεται μεγαλύτερο, όταν ο Υψηλάντης αρχίζει την δράση ένα μήνα νωρίτερα από το την ημερομηνία την οποία ο ίδιος είχε ορίσει. Άρα η «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» που είχε όντως προσδιοριστεί για την 25η Μαρτίου στην Πελοπόννησο, δεν ξεκινάει ούτε σε «Ελληνικό» έδαφος, ούτε τον Μάρτιο. [Για τον προσδιορισμένο χρόνο έναρξης, πέρα από τις πελοποννησιακές μαρτυρίες, τον Τρικούπη και τον Finlay (!), υπάρχει και η κοινώς αποδεκτή αργία της 25-3-1827 στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας]. Ποιος και γιατί πήρε αυτές τις αποφάσεις; Μαρτυρίες Φιλικών μας βοηθούν στην αποκρυπτογράφηση.

Φεβρουάριος 1821. Έναρξη της Επανάστασης. Στην ρομαντική απεικόνιση του Hess ο Μ. Σούτσος της Μολδαβίας υποδέχεται τον προερχόμενο από την Ρωσία αρχηγό της Επανάστασης Αλ. Υψηλάντη. Φορά στολή ιερολοχίτη. Ο σταυρός απουσιάζει στο σήμα του. Το χαμένο χέρι του είναι το αριστερό αντί για το δεξί. Η σημαία του είναι παραλλαγμένη και ο Φοίνικας δυσδιάκριτος. (Μουσείο Μπενάκη)
Ο Ξάνθος μας άφησε ένα πολύτιμο τεκμήριο. Στις 19-3-1821 γράφει από το Ισμαήλ της Βεσσαραβίας: Ο Καλός (Αλ. Υψηλάντης) όμως διορισθείς Γενικός επίτροπος παρά της αρχής, και αρχιστράτηγος του ελληνικού έθνους, και εισακουσθείς μετά του φιλανθρώπου (τσάρου Αλέξανδρου) και του ευεργετικού (Καποδίστρια), έλαβεν διαταγήν να κινήση φανερά δια της Δακίας (Αρχείο του Εμμανουήλ Ξάνθου, Ι.Ε.Ε.Ε., τ. Γ΄, σ. 152). Στην επιστολή της ίδιας ημερομηνίας προς τον Κυριακό Κουμπάρη ο Ξάνθος γράφει το ίδιο με άλλα λόγια: ότι ο Υψηλάντης ξεκίνησε από το Κισινόβιο (πρωτεύουσα της Βεσσαραβίας) την 21η Φεβρουαρίου «λαβών ανωτέρας διαταγάς» (ό.π. σ. 158). Στα κείμενα που συνέταξε ο Ξάνθος μεταξύ 1835-1845 αποκρύπτει αυτή την πληροφορία, αφού μέσα στο κλίμα όσων έγραφε, δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει πώς γίνεται ο Γενικός Επίτροπος και αρχιστράτηγος του Ελληνικού έθνους να λαμβάνει και να εκτελεί διαταγές άνωθεν. Οι επιστολές αυτές έγιναν για πρώτη φορά γνωστές το 2002 και -αναμενόμενο- δεν εξέπληξαν τους πανεπιστημιακούς ιστορικούς. Στο αρχείο του Ξάνθου βρίσκεται πληθώρα αξιοποιήσιμου υλικού που επιβεβαιώνει την εκβιαστική πίεση υπό την οποία ευρισκόμενος ο Ξάνθος, έγινε άθελά του ο ιστορικός της Φιλικής Εταιρείας και μιας Επανάστασης η οποία δήθεν ξεπήδησε από την κοινωνική μεσότητα και την αγανάκτηση του κοινωνικού συνόλου. Μάλιστα, η τύφλωση της Ιστορίας εδώ είναι απόλυτη, επειδή ο Ξάνθος είχε δημοσιεύσει το 1845 το καταστατικό (φανερό και κρυφό) της Εταιρείας του 1820 την οποία ο Αλέξανδρος Υψηλάντης θα διαχειριζόταν με εντολή της Αρχής της Φιλικής Εταιρείας.
Η διπλή πληροφορία του Ξάνθου ήρθε να επιβεβαιώσει τον φιλικό Αθ. Ξόδιλο, ο οποίος είχε κάνει λόγο για απόφαση του Υψηλάντη να ξεκινήσει την Επανάσταση μετά από γράμμα το οποίο έλαβε στις 17-2-1821 από το Τροπάου (δημοσίευση του 1964 που επίσης πέρασε «στα ψιλά»). Και σ’ αυτή την μαρτυρία «ένοχος» της υπόθεσης φαίνεται ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος -φυσικά- εκπροσωπεί τον τσάρο Αλέξανδρο. Ο τελευταίος αποφασίζει πότε ο Υψηλάντης θα βγει στο θέατρο του παραλόγου, πράγμα απόλυτα φυσιολογικό και μόνο από το γεγονός ότι ο τσάρος είναι βασικός χρηματοδότης στην Εταιρεία της οποίας ο Υψηλάντης είναι Γενικός Επίτροπος. Τσάρος και Καποδίστριας θα αρνηθούν στη συνέχεια τον Υψηλάντη, όχι όμως όπως ο Πέτρος τον Χριστό. Και θα τον αρνηθούν στα μάτια του κόσμου, εφόσον οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις γνωρίζουν το ποιος και γιατί. Ο τσάρος, ως εγγυητής της Μολδοβλαχίας και «αμέτοχος» των γεγονότων, θα δώσει έγκριση στον Σουλτάνο για είσοδο τουρκικών στρατευμάτων. Μια βασική μάχη θα είναι αρκετή για να διαλύσει τον ήδη αποσυσπειρωμένο στρατό του Υψηλάντη. Όλη αυτή η εικόνα μας οδηγεί στο πιθανό συμπέρασμα ότι ο Υψηλάντης γνώριζε λιγότερα από όσα ο τσάρος με τον Καποδίστρια είχαν σχεδιάσει.

Έγγραφο της Φιλικής υπογεγραμμένο από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στο Κισνόφ, τον Δεκέμβριο 1820 (Αρχείο Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος). Η σφραγίδα φέρει το πριγκιπικό υψηλαντικό οικόσημο. Ο Φοίνικας παραμένει ακόμα κρυφός. Δεν έχουν διασωθεί έγγραφα μετά την 24-2-1821 με την σφραγίδα του Φοίνικα. Ο Φιλήμων λέει ότι η προκήρυξη «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» έφερε την σφραγίδα με τον αναγεννώμενο Φοίνικα και περιμετρικά τις λέξεις «Γενικός επίτροπος του Ελληνικού έθνους Αλέξανδρος Υψηλάντης». Τέτοιο έγγραφο δεν έχει βρεθεί ακόμα. Σώζεται όμως ο Φοίνικας στην σφραγίδα του Δ. Υψηλάντη
Η φυλάκιση του Υψηλάντη στην Αυστρία είναι ρωσική, το ίδιο και η αποφυλάκισή του. Η φυλάκιση απαλλάσσει τον τσάρο από την ενοχλητική δίκη και απολογία του υπασπιστή του, η αποφυλάκιση γίνεται από τον επόμενο τσάρο, αφού έχει υπογραφεί η τριμερής Ιουλιανή Συνθήκη στο Λονδίνο. Ντοκουμέντα δείχνουν ότι η Αυστρία εκτέλεσε ένα ρωσικό σχέδιο, φροντίζοντας να εκμεταλλευτεί προς το συμφέρον της την αιχμαλωσία του Υψηλάντη. Ο Αλέξανδρος μαζί με τ’ αδέρφια του Νικόλαο και Γεώργιο θα περάσουν τα σύνορα Βλαχίας-Αυστρίας με ελληνικά ψευδώνυμα και υπόσχεση διαφυγής στην Αμερική μέσω Αμβούργου. Θα κρατηθούν στην Αυστρία με γερμανικά ψευδώνυμα και οι όροι της αιχμαλωσίας θα είναι να μην δραπετεύσουν και να μην αποκαλύψουν τον τόπο κράτησής τους. Τους απαγορεύτηκε να επικοινωνήσουν με οποιονδήποτε πέρα από την μητέρα τους και κάποια πρόσωπα στην Ρωσία μέσω ανοιχτής αλληλογραφίας. Η ελλαδική ιστορία και η ελλαδική Πολιτεία θα τους επιφυλάξει παρόμοια συμπεριφορά. Ο Υψηλάντης θα μείνει στα ψιλά, στα ηρωικά ανεξήγητα και στα προσεκτικά φυλασσόμενα συρτάρια. Η δράση του θα χαρακτηρισθεί -έμμεσα ή άμεσα- «παράλληλη Επανάσταση«, άλλη δηλαδή από την «Ελληνική» της Πελοποννήσου. Η δράση του Κωνσταντίνου Υψηλάντη (πατέρα) και του Αλέξανδρου Υψηλάντη (παππού) θα μείνουν στα φαναριώτικα αζήτητα και ένας μεταλλαγμένος Ρήγας θα έρθει να πλαισιώσει τον επαναστάτη Κοραή σ’ ένα τεχνητό υποστύλωμα στο οποίο θα επικαθήσει η «ιδέα του Ξάνθου». Στα έξι χρόνια της απομόνωσής του ο Αλέξανδρος Υψηλάντης δεν θα έχει επιλογές. Τα όσα τυχόν έγραψε, υποχρεώθηκε να τα καταστρέψει, αφού όχι μόνο δεν θα έφταναν στου κατάλληλους παραλήπτες, αλλά θα χρησιμοποιούνταν εναντίον του. Η εμπιστοσύνη του κλονίστηκε λίγους μήνες μετά την φυλάκισή του. Στο επόμενο διάστημα φαίνεται ότι κατανόησε το νόημα του μαρτυρίου του. Στον ελάχιστο χρόνο που έμεινε ζωντανός μετά την υπό όρους αποφυλάκισή του θα παραμείνει εσωτερικά εγκλωβισμένος μεταξύ της ανάγκης του για αποκάλυψη της αλήθειας και του χρέους του να πιει σιωπηρά το πικρό ποτήρι (που καθυστερημένα αντιλήφθηκε πλήρως) μέχρι τέλους. Θα θέλει, αλλά δεν θα μπορεί να εξηγήσει, γιατί επικαλέστηκε την Ρωσία ως επερχόμενη δύναμη και γιατί δεν παραιτήθηκε από την ρωσική υπηρεσία πριν αναλάβει το έργο του. Ο Υψηλάντης θα πεθάνει λίγο πριν αρχίσει ο ρωσοτουρκικός πόλεμος που περίμενε. Θα προλάβει όμως να γράψει το 1828 στον τσάρο Νικόλαο ότι ο Καποδίστριας είχε εγκρίνει όλα τα σχέδια της Επανάστασης και ότι τον συμβούλεψε να βγει στην Μολδαβία χωρίς να έχει παραιτηθεί από τον ρωσικό στρατό. Λέει σχεδόν καθαρά ότι ο Καποδίστριας είχε αναλάβει να ενημερώσει τον τσάρο. Ο Καποδίστριας, δυο χρόνια νωρίτερα, (σ’ ένα κείμενο που αγνοούσε ο Υψηλάντης) απευθυνόμενος επίσης στον τσάρο Νικόλαο, είχε αρνηθεί κάθε ανάμειξή του στην Επανάσταση μέσω της Φιλικής Εταιρείας και μέσω του Υψηλάντη. Είχε δηλαδή δώσει διαπιστεύσεις προς τις ευρωπαϊκές αυλές (εκεί ουσιαστικά απευθυνόταν) ότι θα αναλάμβανε την διακυβέρνηση ενός κράτους που η Βρετανία επέτρεπε να δημιουργηθεί ως πελοποννησιακό έθνος-κράτος και με όρους που αυτή και η Ρωσία έθεταν την περίοδο της πτώσης του Μεσολογγίου. Η πλήρης δημοσίευση του Καποδιστριακού κειμένου στον 20ο αιώνα αντιμετωπίστηκε με τρόπο που τραβάει την προσοχή. Βαφτίστηκε «αυτοβιογραφία», ερμηνεύτηκε μέσα στον μέσο όρο των διιστάμενων απόψεων, στη συνέχεια πειράχτηκε ανεπαίσθητα και χαρακτηρίστηκε από την νεωτερικότητα ως κείμενο «θαυμαστής ειλικρίνειας»· πράγμα που ταυτόχρονα σήμαινε ότι ο Υψηλάντης ήταν ένας επικίνδυνος αιθεροβάμων και ψευδόταν ακόμα και ετοιμοθάνατος. Αν στις πολλαπλές διαψεύσεις και προδοσίες που υπέστη στην Μολδοβλαχία πρέπει να προστεθούν και οι διαταραγμένες σχέσεις του με τα δυο του αδέρφια λόγω διαφορετικής αντίληψης και δράσης μέχρι το Δραγατσάνι, τότε η κατάστασή του ήταν περισσότερο τραγική απ’ όσο μπορεί κανείς να φανταστεί. Το τελευταίο, συνεπώς, που θα περίμενε κάποιος να πει δημόσια, βγαίνοντας από την φυλακή ήταν «Πρώτα απασχόλησα πολυπληθή τουρκικό στρατό επί εξάμηνο. Στη συνέχεια, αν και φυλακισμένος, κράτησα τουρκικά στρατεύματα στην Μολδοβλαχία έως την συνθήκη του Άκκερμαν (1826) για τον φόβο ενός ρωσοτουρκικού πολέμου». Και όντως, δεν το έκανε.

Απεικόνιση πολλαπλών συμβολισμών. Επάνω η τεκτονική απεικόνιση του Θεού. Οι θυρεοί Μολδαβίας και Βλαχίας βρίσκονται κάτω από τον ρωσικό δικέφαλο αετό. Στο κάτω μέρος τα σύμβολα του εχθρού που πρόκειται να ηττηθεί.
Πώς έμεινε γνωστός ο Υψηλάντης; με πολλούς τίτλους ή χαρακτηρισμούς που δείχνουν το σύνθετο πρόβλημα: Γενικός Έφορος, Γενικός Επίτροπος, Γενικός Αρχηγός, Υπέρτατος Αρχηγός, Αρχιστράτηγος. Ρομαντικός ποιητής; Ναι. Εθνεγέρτης; ενίοτε. Πρίγκιπας; Μερικές φορές, αλλά χωρίς καμιά ουσιαστική εξήγηση του τίτλου που έφεραν οι διοριζόμενοι ηγεμόνες Βλαχίας-Μολδαβίας. Κάποιοι, θέλοντας εκείνη την εποχή να τον μειώσουν, θα τον έλεγαν «Οσποδάρο» ή «Φαναριώτη». Ο δεύτερος όρος έμεινε μέχρι σήμερα και προσπαθεί, όπως τότε, να προσδώσει χαρακτήρα με πλάγιο και ισοπεδωτικό τρόπο. Όταν ο ρόλος του Αλέξανδρου Υψηλάντη τελείωσε, η Ρωσία τον έστειλε από την Βλαχία στην «Αμερική» ως Δημήτριο Παλαιογενείδη, η Αυστρία τον κράτησε αιχμάλωτο ως βαρώνο Σένβαρτ (Schönwarth).
Σύντομες ερωτήσεις – απαντήσεις για τον αρχηγό της Επανάστασης
  • Τι θα γινόταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αν πετύχαινε η Επανάσταση; Αρχηγός του κράτους.
  • Ποιος έγινε αρχηγός στην θέση του; Ο Καποδίστριας. Αυτός που παραδέχτηκε ότι η θέση του ανήκε στον Υψηλάντη.
  • Ποιος καθοδηγούσε τον Υψηλάντη και από το 1814 είχε καθορίσει την εξέλιξη των πραγμάτων; Ο Καποδίστριας, αρχηγός της Εταιρείας του Φοίνικα που βρισκόταν στο τιμόνι της Εταιρείας των Φίλων (Φιλικών) και είχε έδρα την Μόσχα και την Ζάκυνθο.
  • Τι δεν έγινε ποτέ ο Υψηλάντης; Αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας στην οποία τυπικός αρχηγός ήταν ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄, ουσιαστικός αρχηγός ήταν ο Καποδίστριας.
  • Ποια σημαία ύψωσε ο Υψηλάντης στην Μολδαβία; Την τρίχρωμη σημαία με το σήμα του Φοίνικα που αναγεννιέται από τις στάχτες του, με τον Σταυρό συνοδευόμενο από το σύνθημα «Εν τούτω νίκα» και με τους ιδρυτές του χριστιανικού κράτους Κωνσταντίνο και Ελένη.
  • Ποια σημαία θα γινόταν η επίσημη του ελληνικού κράτους αν επικρατούσε η πλευρά Καποδίστρια-Υψηλάντη; Η σημαία του Φοίνικα.

Όσο κι αν προσποιηθεί ένα κίνημα, είναι αδύνατο να ισχυριστεί ότι Επανάσταση με αυτό το σύνθημα-σύμβολο ως κεντρικό, είναι παρόμοια με την Γαλλική. Αξιοπερίεργη είναι και η μη αμφισβήτηση της ημερομηνίας-γιορτής της Φιλικής Εταιρείας: 14 Σεπτεμβρίου, ημέρα ύψωσης του Τιμίου Σταυρού
Δεκάδες ερωτήματα ξεπηδούν από αυτές τις γενικές τοποθετήσεις. Δεν θα τις υποβάλλουμε, γιατί δεν πρόκειται για μια ολοκληρωμένη πραγματεία σχετικά με την Επανάσταση που προσπαθούσε επί δεκαετίες να ξεκινήσει μέσω διεθνών μηχανισμών και διασυνδέσεων. Θα επικεντρωθούμε τώρα στα αρχικά κείμενα του Υψηλάντη. Στην κεντρική του προκήρυξη θα δηλώσει ότι ο πόλεμος διεξάγεται υπέρ Πίστεως ΚΑΙ Πατρίδος. Εκεί βρίσκεται η κεντρική αμφισημία που περικλείεται στα εξής σημεία: α) κινούμαστε εις μίμησιν των λαών της Ευρώπης υπέρ δικαιωμάτων και ελευθερίας (έμμεση αναφορά στην Γαλλία, άμεση αναφορά στην Ισπανία), β) κινούμαστε για την επαναφορά της ελευθερίας κατά μίμηση της κλασικής Ελλάδας που νίκησε την αυτοκρατορία των Περσών και τους εντόπιους τυράννους (ιδιαίτερη αναφορά στους Αρμόδιο και Αριστογείτονα) γ) έμφαση στις λέξεις-κλειδιά «τυραννία, δεσποτισμός«. Τα σημεία αυτά και ιδιαίτερα το πρώτο και το τρίτο υπονοούν μια «πατρίδα» στον τύπο του έθνους-κράτους, άρα οι «Έλληνες» που αναφέρονται τέσσερις φορές είναι οι «εθνικοί» με την νεωτερική έννοια. Μπορούν όμως να συμβαδίζουν όλα αυτά με την ταυτόχρονη αναφορά σε «Σέρβους«; Μπορούν αυτά να γίνουν με την ύψωση του σημείου δι’ ου πάντοτε νικώμεν; δηλαδή τον Σταυρόν; Η κατάταξη των Σέρβων στους «Έλληνες» είναι τυχαία; Όχι, ιδιαίτερα αν γνωρίζουμε ότι στους βασικούς οργανωτές της επανάστασης των Σέρβων πριν 16 χρόνια περιλαμβανόταν και ο πατέρας του Κωνσταντίνος Υψηλάντης, ως ηγεμόνας της Βλαχίας και παράγοντας της ρωσικής πολιτικής. Ακόμη λιγότερο τυχαία είναι η αναφορά στην επιγραφή με την οποία ο Κωνσταντίνος νικά το 312 τον συναυτοκράτορα Μαξέντιο και καθίσταται ο μοναδικός κυρίαρχος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, την οποία μετουσιώνει σε Χριστιανική. Μια πρώτη παρατήρηση λοιπόν, λέει ότι ο Υψηλάντης και οι όπισθεν αυτού ευρισκόμενοι δεν ήταν σχιζοφρενείς ώστε να επιδιώκουν ταυτόχρονα ένα εθνικό και ένα υπερεθνικό κράτος.

Αλέξανδρος Υψηλάντης. Εκτελέστηκε από τον Σουλτάνο το 1807 για την δράση του γιού του Κων/νου. Ο Φιλήμων αναφέρει πως υπήρξε συνεχιστής του πατέρα του Ιωάννη για κοινή πολιτική δράση των ορθοδόξων
Σε ποιούς «Έλληνες» απευθύνεται ο Υψηλάντης; Ποια είναι η ταυτότητα της Ελληνικής Επανάστασης; Είναι η αντίθετη της Επανάστασης των Γραικών, την οποία με πάθος υποστήριζε ο Κοραής την περίοδο του Ναπολέοντα. Ο Υψηλάντης αναφέρεται ξεχωριστά σ’ αυτούς. Στην σύντομη προκήρυξη προς τους εντόπιους Γραικούς της Μολδαβίας και της Βλαχίας ο αρχηγός δεν τηρεί τις ισορροπίες «πίστεως ΚΑΙ πατρίδος». Λέει καθαρά αυτό που κάνει, αυτό που έκαναν ο πατέρας του και ο παππούς του, αυτό που προωθεί η ρωσική πολιτική και ο Καποδίστριας. «Γραικοί» είναι οι χριστιανοί που μιλούν ελληνικά. Αυτοί καλούνται μαζί με όσους μιλούν σερβικά, βουλγαρικά, αρβανίτικα, βλάχικα να κινηθούν ως «ΕΛΛΗΝΕΣ«. Ο Φοίνικας των Ελλήνων απλώνει πάλι τις πτέρυγές τους και καλεί όλους τους Έλληνες να νικήσουν μέσω του σημείου που πάντα τους οδηγούσε στην νίκη: μέσω του Σταυρού. «Έλληνες» σημαίνει «χριστιανοί ορθόδοξοι» και «Ελληνικό κράτος» σημαίνει «πολυεθνικό κράτος ορθοδόξων». Για «προπατορικές σημαίες» μιλάει ο Υψηλάντης. Ποιες είναι αυτές; «Πατρίδα» σημαίνει «πατρότητα» και αυτή για τον χριστιανό συνοψίζεται στο «Πάτερ ημών» και πηγάζει από την πίστη «εις ένα Θεό, Πατέρα, παντοκράτορα». Συνεπώς ο χριστιανός «πατριώτης» δεν μπορεί να είναι αυτός που υπηρετεί έναν πολιτικό νόμο αντίθετο προς τον νόμο του Θεού και ο «πολίτης» της Γαλλικής Επανάστασης είχε αυτήν ακριβώς τη σημασία.
Στο μικρό βίντεο που ακολουθεί ο ήχος ενός παλιού ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ συνοδεύεται από νέο οπτικό υλικό, που δείχνει ορισμένες λογοκριμένες εικόνες του αθέατου 1821.

Ποια άλλα κείμενα της Εταιρείας απουσιάζουν από την ιστορία; Η προκήρυξη «Φίλτατοι ομογενείς Γραικοί χαίρετε!» η οποία είναι ανυπόγραφη. Συνενώνει το πνεύμα της Φ.Φ.Γ.Ε.Ε. και το «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος», χωρίς να περιλαμβάνει τις αναφορές στις Ευρωπαϊκές Επαναστάσεις. Ο όρκος του Ιερού Λόχου. Ό,τι συνδέει την Εταιρεία με τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄, όπως η αναφορά του Ξάνθου για τον μυημένο Πατριάρχη, οι αποστολές του Δ. Θέμελη και του Α. Παππά με τα συστατικά του Πατριάρχη, η παρέμβαση του Πατριάρχη για την ομαδική προσχώρηση των Μανιατών στην Εταιρεία, το γράμμα του Υψηλάντη στον Κολοκοτρώνη από την Βεσσαραβία (29-1-1821) ότι θα ακολουθήσει αφορισμός του Πατριάρχη που δεν πρέπει να ληφθεί υπόψιν, η επικοινωνία Υψηλάντη-Πατριάρχη, η αιτία απαγχονισμού του Πατριάρχη. Απουσιάζει η πατριαρχική αποκήρυξη η οποία απενοχοποιεί τους Φιλικούς έναντι του Θεού, λύνοντας τον όρκο τους. Απουσιάζει επίσης το τελευταίο ανακοινωθέν του Υψηλάντη ως αρχηγού (από το Ρίμνικο), λίγο πριν περάσει τα σύνορα προς την Αυστρία. Εκεί καταγγέλλει ονομαστικά τους Σάββα, Δούκα, Μπαρλά, Μάνο Γ., Σούτσο Γρ., Σκούφο, Καραβιά και απευθυνόμενος προς τους στρατιώτες που λιποτάκτησαν λέει μεταξύ άλλων:
…επροδόσατε Θεόν και πατρίδα· επροδόσατε και εμέ εις την στιγμήν, καθ’ ην ήλπιζα ή να νικήσω, ή να συναποθάνω μαζί σας ενδόξως. … Τρέξετε εις τους Τούρκους, τους μόνους αξίους φίλους των φρονημάτων σας· … τρέξατε εις τους Τούρκους και καταφιλήσετε τας χείρας των, από τας οποίας ακόμη στάζει το ιερόν αίμα των κατασφαγέντων απανθρώπως κορυφαίων υπουργών της θρησκείας Πατριαρχών, Αρχιερέων και μυρίων άλλων αθώων αδελφών σας.
Τι νόημα θα είχε η λύση του όρκου της Φιλικής από τον Πατριάρχη, αν όσοι τον έδιναν, γνώριζαν ότι αυτός δεν δινόταν στο όνομα του τριαδικού Θεού; Γιατί ο πρώτος που θα έπρεπε να θεωρήσει «προδοσία» τον αφορισμό (ο αφορισμένος Υψηλάντης) όχι μόνον δεν το έκανε, αλλά κατέταξε τον Πατριάρχη στους μάρτυρες της ελευθερίας; Και πώς μπορούσε να μην γνωρίζει προκαταβολικά ο Υψηλάντης για την τουρκική στάση (και τις όπισθεν αυτής πολιτικές πιέσεις ορισμένων ξένων πρεσβειών στην Κων/πολη) και να μην παροτρύνει τους πάντες μέσω του Κολοκοτρώνη; Τα ίδια ακριβώς είχαν γίνει το 1804, την περίοδο που ο πατέρας του στην Βλαχομολδαβία βρισκόταν σε διασύνδεση με την Ρωσία και τα Επτάνησα και έβλεπε τον Ζαχαριά και τον Κ. Κολοκοτρώνη στην θέση που το 1821 βρισκόταν ο γιός του τελευταίου. Αυτά, οι προεκτάσεις τους και τα παρόμοια θέματα απουσιάζουν με ευθύνη όλων των ιστορικών. Το αποτέλεσμα αυτών των κενών είναι η διαιώνιση μιας φιλολογίας που στην καλυτερη περίπτωση συνοψίζεται στον διαχωρισμό στάσης μεταξύ «ανώτερου και κατώτερου κλήρου» ή στην φράση «ποια ήταν η συνεισφορά της Εκκλησίας στην Επανάσταση;» Ας δούμε τώρα πώς αντιστρέφεται και το «εύκολο» κομμάτι της ιστορίας.
Στον βαθμό που ο Υψηλάντης δεν μπορούσε να απουσιάζει από την νεωτερική ιστορία του 20ου αιώνα, έπρεπε να εμφανιστεί κι αυτός ως «εκσυγχρονιστής». Η επιλεκτικά διαβασμένη κεντρική του προκήρυξη ήταν ό,τι έπρεπε και το σαθρό ιστορικό πλαίσιο ήταν το εξής: Όταν ο τσάρος Αλέξανδρος δήλωσε άγνοια και αποδοκίμασε τον υπασπιστή του, όταν ο Πατριάρχης καταδίκασε την Επανάσταση, όταν σύσσωμα τα «χριστιανικά» ανακτοβούλια αποδοκίμασαν τον Υψηλάντη κι αυτός «απέτυχε» στην Μολδοβλαχία, η δυτικόφιλη ελληνική πλευρά μπορούσε να ισχυριστεί ότι όλοι οι χριστιανοί αποποιήθηκαν μια Επανάσταση, γιατί [άρα] αυτή ήταν εθνική-νεωτερική. Μάλιστα, ο τσάρος ήταν ο ιδρυτής της Ιεράς Συμμαχίας, άρα η καταδίκη του μετρούσε διπλά. Έτσι, η διεκδίκηση της ταυτότητας της Επανάστασης στην Πελοπόννησο έμεινε ανοιχτή, με την πλευρά του Αλ. Υψηλάντη (Κολοκοτρώνης στην θέση του Δ. Υψηλάντη) σε στάση αναμονής, έναντι όσων ελληνοκαρμπονάρων έσπευσαν υποκριτικά να δηλώνουν προς τις δήθεν αντικαρμποναρικές αγγλογαλλικές κυβερνήσεις «εμείς δεν είμαστε καρμπονάροι όπως ο Υψηλάντης, σας καλούμε να μας αναγνωρίσετε ως εθνικούς χριστιανούς». Νέγρης και Μαυροκορδάτος έσπευσαν να δημιουργήσουν «Άρειο Πάγο» και -ως «χριστιανοί»- να αποκαθηλώσουν το «αντιχριστιανικό» σύμβολο του Αλέξανδρου και Δημήτριου Υψηλάντη: τον Φοίνικα. Κυρίως όμως, έσπευσαν να δημιουργήσουν ένα Σύνταγμα που προσδιόριζε τον «Έλληνα» ως ιθαγενή του κράτους και την σχέση κράτους-Εκκλησίας στα πρότυπα του έθνους-κράτους. Το μόνο που δεν έκαναν ήταν να καταργήσουν τελείως το χριστιανικό ημερολόγιο, όπως έκανε το Γαλλικό Διευθυντήριο. Αρκέστηκαν στην διπλή χρονολόγηση: 1822, Α’ της ανεξαρτησίας (από την Οθωμανική διοίκηση και υπόρρητα-ευχητικά, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο). Έτσι, μια Επανάσταση που και οι πέτρες γνώριζαν ότι κατευθύνεται στην Κωνσταντινούπολη, άρχισε να μεταποιείται σε Επανάσταση που κατευθύνεται στην αρχαία Σπάρτη, στην αρχαία Κόρινθο, ίσως και στην Ακρόπολη των Αθηνών, αν το επέτρεπε η Βρετανία.
ΠΟΣΟ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ;

Γρηγόριος Υψηλάντης του Γρηγορίου. Είναι γιος του μικρότερου από τους 5 αδελφούς Υψηλάντη που δεν πήρε μέρος στην Επανάσταση. Σ’ αυτόν αφιέρωσε ο Φιλήμων το τετράτομο Ιστορικό του Δοκίμιο (1859-61)
Σχεδόν κάθε πρόσωπο της Επανάστασης παραμένει τόσο άγνωστο, όσο ανεξήγητη είναι η Επανάσταση. Δεν είναι θέμα πληροφόρησης, αλλά θέμα σωστής ερμηνείας των καταστάσεων και ένταξης των προσώπων μέσα σ’ αυτές. [Το παρόν κείμενο δεν λύνει το συνολικό θέμα, αλλά προσπαθεί να παρουσιάσει το επόμενο στάδιο, εντοπίζοντας τις άλυτες συνιστώσες.] Ο Υψηλάντης δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί από την μάχη των δυο παρατάξεων που μετά τον πόλεμο, συνεχίστηκε στην ιστορική αποτύπωση των γεγονότων. Όσο η αποτύπωση είχε εκατέρωθεν σκοπιμότητες, ο Υψηλάντης παρέμενε είτε στην αφάνεια, είτε στην κατάκριση. Ο Ιωάννης Φιλήμων υπήρξε ο πρώτος μεγάλος ιστορικός της Επανάστασης. Ξεκίνησε το 1834 με το δοκίμιό του για την Φιλική Εταιρεία και συνέχισε 25 χρόνια αργότερα με το ημιτελές του δοκίμιο για την Ελληνική Επανάσταση. Αν και «υψηλαντικός» (υπήρξε γραμματέας του Δημητρίου Υψηλάντη), ήταν αναγκασμένος να μιλάει για ένα εταιρικό κίνημα με λίκνο την Οδησσό και να λογοκρίνει τα λίγα -σχετικά- κείμενα του αρχηγού, στο πλαίσιο της απόκρυψης του ρόλου της Ρωσίας και των Καποδίστρια-Υψηλάντη-Ρώμα. Ο Φοίνικας και η τρίχρωμη σημαία εμφανίζονται θριαμβευτικά, εξηγούνται όμως μέχρι του προκαθορισμένου σημείου. Το τεράστιο έργο του Φιλήμονα δεν έχει μέχρι σήμερα αξιοποιηθεί. Το αρχείο του παραμένει πολύτιμο, αν και έχει υποστεί ελάφρυνση. Ο Φιλήμων άφησε το έντυπο έργο του κλειδωμένο, δείχνοντας διακριτικά το σημείο στο οποίο βρίσκεται το κλειδί.

Η τρίχρωμη σημαία του «σφετεριστή» Αλ. Υψηλάντη απουσιάζει από την Επανάσταση που εξιστορεί ο Σ. Τρικούπης. Ο «ύποπτος σφετερισμού εξουσίας» Δ. Υψηλάντης αντιδρά στην κυανόλευκη εθνική σημαία της Επιδαύρου.
Ο Σπυρίδων Τρικούπης από την άλλη πλευρά έγραψε την μαυροκορδάτεια εκδοχή της Επανάστασης με μια διαφορετική από τον Φιλήμονα συνταγή ισορροπίας μεταξύ μύθου και πραγματικότητας. Η συνταγή δείχνει μάλλον και την ιδιοσυγκρασία ενός ανθρώπου που ισορροπεί μεταξύ της φιλαλήθειας και της ξεροκέφαλης ιδεοληψίας. Ενώ δέχεται τον χριστιανικό χαρακτήρα της Φιλικής Εταιρείας και της Επανάστασης, εμφανίζει τον Ξάνθο να «χειροτονεί» τον Υψηλάντη Επίτροπο της Αρχής κι αυτός να σφετερίζεται την «υπερτάτην διοίκησιν των πραγμάτων», μόλις αντιλήφθηκε ποιοι [ασήμαντοι] συνιστούσαν την Αρχή. Πίστευε προφανώς ο Τρικούπης ότι η γενναιότητά του να εμφανίσει τον Σκουφά ως μοναδικό ιδρυτή της Εταιρείας του έδινε το δικαίωμα στη μεγέθυνση της ψευδούς ανάθεσης της Αρχής. «Κακοί σύμβουλοι παρέσυραν τον Υψηλάντη να αρχίσει τον αγώνα στην Μολδοβλαχία». Η τρικούπεια εξιστόρηση ρίχνει διακριτική χολή κατά μιας Επανάστασης που εμπλέκει «Έλληνες» με «Σέρβους, Αρβανίτες, Βούλγαρους» οι οποίοι δεν [θα έπρεπε να] ανήκουν στην Φιλική Εταιρεία. Παραλείποντας την προγενέστερη, συνδυασμένη δράση της φαναριώτικης και της ρωσικής πολιτικής, κινείται στον άξονα «δομικά διαφορετική ήταν η Επανάσταση του 1821 από την Επανάσταση που ήταν έτοιμη να ξεσπάσει το 1807». Η τελετή ύψωσης της Επαναστατικής σημαίας στο Ιάσιο αναφέρεται τηλεγραφικά και αυτό θα πρέπει να συνδυαστεί με την αστεία προσπάθεια του Τρικούπη να εξηγήσει την επανεμφάνιση του Φοίνικα από τον Καποδίστρια – Κυβερνήτη. Ο Τρικούπης θέτει τις βάσεις της επίσημης ιστορίας που θα μασάει τα λόγια της για την Φιλική Εταιρεία (άρα και για τον Φοίνικα) μέχρι να εμφανιστεί η έτι χειρότερη (ως προς τα κεντρικά σημεία) μαρξιστική ιστορία: ο Υψηλάντης «θεωρείται» αρχηγός της Επανάστασης. Αυτό λέει ο Τρικούπης (τ. Α΄, σ. 141) και συμπληρώνει ότι κακώς ο φιλόδοξος-ευαπάτητος πατριώτης δέχθηκε την αρχηγία (της Εταιρείας) που του προσφέρθηκε από μια ασήμαντη, αόρατη Αρχή της Φιλικής.
Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος θα αποτελέσει μια μικρή ανάπαυλα στον πόλεμο της γραφίδας, όχι επειδή η ιστορία του λύνει τα θέματα, αλλά επειδή μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο η ρωσική πολιτική περνάει από τον ορθόδοξο διεθνισμό στον ορθόδοξο εθνισμό και όλοι συσπειρώνονται προσωρινά γύρω απ’ αυτό που ονομάζουμε «Μακεδονικό αγώνα, Βαλκανικούς πολέμους». Στον 20ο αιώνα στήνεται ένα νέο, ευρύτερο σκηνικό διχασμού που επιβάλλεται από την πραγματικότητα του Α΄ παγκόσμιου πολέμου. Η ιστορία του Τρικούπη αντικαθίσταται από την μαρξιστική ιστορία η οποία στην αρχή είναι εξαιρετικά χοντροκομμένη. Υποστηρίζεται ότι δεν επαναστάτησε το χριστιανικό έθνος των Ελλήνων αλλά η αστική τάξη του παροικιακού ελληνισμού, η οποία παρέσυρε τους στενάζοντες υπό τους κοτζαμπάσηδες και τους πλοιοκτήτες Έλληνες. Η παραδοσιακή ιστορία δεν ανανεώνεται. Ακολουθεί τα χνάρια του Παπαρρηγόπουλου (πολιτική είναι η χάραξη), όχι του Φιλήμονα, ούτε βέβαια του Φραντζή. Ο Ρώμας και ο Ν. Υψηλάντης δεν αξιοποιούνται. Και πώς θα μπορούσαν, όταν δεν αξιοποιήθηκε ούτε το αρχείο του Κουντουριώτη που εμφανίζεται λίγο μετά. Η παράδοση βρίσκεται σε άμυνα και καθώς η μαρξιστική ιστορία σταδιακά βελτιώνει την μεθοδολογία της και αξιοποιεί τα νέα, ανώτερα εργαλεία της, η παράδοση αδυνατεί να πείσει ευρύτερα στρώματα, καθηλωμένη στον ορθόδοξο εθνισμό του Παπαρρηγόπουλου. Ιστορικοί όπως ο Απόστολος Βακαλόπουλος έχουν επί μέρους επιτυχή αντιπαράθεση με τους μαρξιστές, όμως ο κεντρικός τους άξονας και η συνολική τους ερμηνεία για την γένεση του ελληνικού κράτους με βάση την πολιτισμική συνέχεια σκοντάφτει στο Γραικικό «Βυζάντιο», στην δυτικότροπη «Αναγέννηση», στον νεωτερικό «Διαφωτισμό», στο «ομοιογενές» δίδυμο Κοραή-Ρήγα και -φυσικά- στην Φιλική Εταιρεία της Οδησσού, στον περίεργο Καποδίστρια, στον προβληματικό Υψηλάντη. Η παραδοσιακή ιστορία αδυνατεί να αξιοποιήσει και τις πρωτογενείς ξενόγλωσσες πηγές, συνεπώς η σοβαρή έλλειψη του 19ου αιώνα εξελίσσεται στην λογικοφανή παράνοια του 20ου. Το πόσο αποτρεπτικά προς την λογική λειτούργησε η παρατεταμένη χρήση του άξονα που πρόβαλαν ο Τρικούπης και ο Παπαρρηγόπουλος μπορούμε να το δούμε σε μεταγενέστερες περιπτώσεις.

Πολυχρόνης Ενεπεκίδης. Καθηγητής ιστορίας στην Βιέννη και σημαντικός ερευνητής αρχειακού υλικού
Ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης υπήρξε ένας ακούραστος, μετριοπαθής, μη μαρξιστής ιστορικός. Ερεύνησε ιδιαίτερα την προεπαναστατική δράση των Ελλήνων της Αυστρίας και το 1969 δημοσίευσε τα ντοκουμέντα για την 6ετή αιχμαλωσία του Υψηλάντη. Η προσφορά αυτή ήταν πολύ σημαντική, πρέπει όμως να δούμε σε ποιο πλαίσιο ενέταξε τα ευρήματά του. Εκπλησσόμενος από όσα ανακάλυψε, ο Π. Ενεπεκίδης δεν κατάφερε να διαχωρίσει τον σχολιασμό των αρχείων από την συναισθηματική του φόρτιση και αυτό είναι αρνητικό μόνον στο βαθμό που δεν του επέτρεψε να τα ερμηνεύσει σωστά. Η σκληρή μεταχείριση του Υψηλάντη αποδίδεται προσωπικά στον Μέτερνιχ και επισκιάζει τα ερωτήματα που απορρέουν από την ρωσική φυλάκιση του Υψηλάντη, την οποία όμως εντοπίζει. Ο Π. Ενεπεκίδης παρεμβάλλει κεφάλαια φανταστικών διαλόγων μεταξύ των φυλακισμένων Υψηλαντών, του Λασσάνη και των υπηρετών, τα οποία αντικατοπτρίζουν την ορθή ως προς κάποια σημεία, προβληματική ως προς άλλα, γνώση της Ιστορίας που έδινε τότε το Ελληνικό σχολείο. Το σχολείο επένδυε σαφώς στον συγκινησιακό τομέα και στα πρόσωπα-ήρωες, αφήνοντας τα τεράστια κενά να συμπληρώνονται στον πανεπιστημιακό χώρο από γνώση που όμως όφειλε να συμβαδίζει με την γραμμή Παπαρρηγόπουλου ή έστω Βακαλόπουλου. Η γραμμή αυτή όμως είχε ομογενοποιήσει το μπόλιασμα του Τρικούπη και η Ελλάδα εξακολουθούσε να ανήκει εις την Δύσιν. Τα θέσφατα του «διαφωτισμού», της ανελεύθερης Ιεράς Συμμαχίας, της δημοκρατίας που ισοδυναμεί με ελευθερία και δικαιοσύνη, κλπ παγίδευαν την σκέψη και σταματούσαν τα ερωτήματα. Ως ιδρυτή της Ιεράς Συμμαχίας ο Ενεπεκίδης θεωρούσε τον «κακό» Μέτερνιχ, τον δράκο της Επανάστασης, όπως τον περιέγραφε επί δεκαετίες το ελληνικό σχολείο. Η αντιφατική στάση του τσάρου δεν διερευνάται. Ούτε η στάση του Νικόλαου Υψηλάντη με το περίεργο σύγγραμμα που αρκετοί αμφιβάλλουν ως προς την ταυτότητα  του συντάκτη. Ο αλληλογραφών μικρότερος αδελφός του Αλέξανδρου, ο Γρηγόριος Υψηλάντης, συγχέεται με τον γιό του, που έγινε πρέσβης του ελληνικού κράτους στην Αυστρία. Η στάση του Καποδίστρια προς τον Υψηλάντη κρίνεται διακριτικά, αλλά αρνητικά, μέσα στο απάνθρωπο μετερνίχειο πλαίσιο. Συναντώντας τον φοίνικα στο νόμισμα του Καποδίστρια, ο Ενεπεκίδης το μόνο που είχε να παρατηρήσει, ήταν ότι τον είχε πρωτοχρησιμοποιήσει ο Υψηλάντης. Η αλληλογραφία των αυστριακών παραγόντων αντιμετωπίζεται με κριτήρια παρόμοια της αλληλογραφίας του Αλέξανδρου με την μητέρα του Ελισάβετ. Αυτά θα ήταν αναμενόμενα από έναν ερασιτέχνη ιστοριοδίφη, αποτελούν όμως ελλείψεις για έναν πανεπιστημιακό ιστορικό.
 
Μια ακόμα περίπτωση που ο αρχηγός της Επανάστασης κρίνεται σ’ ένα «παραδοσιακό πλαίσιο μαρξίζουσας απόχρωσης» ως ο γενναίος, φλογερός και ηρωικός πατριώτης που επηρεάστηκε από το φιλελεύθερο δυτικό πνεύμα, είναι η επέτειος εορτασμού των 200 ετών από την γέννησή του, όπως αποτυπώθηκε στην Επιστημονική διημερίδα της Θεσσαλονίκης το 1993. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο «Αλέξανδρος Υψηλάντης, Εθνικός ήρωας της Ελλάδας. Άγνωστα στοιχεία για την ζωή και την πατριωτική του δράση» του Grigori Arsh. Ο Ρώσος ιστορικός σκέπτεται με αναχρονισμούς και προκαταλήψεις. Η προσπάθεια λήψης ενός γαλλικού δανείου το 1820 από τον Αλ. Υψηλάντη κρίνεται από τον Grigori Arsh μόνον ως «επιδίωξη επιστροφής της κατασχεθείσας περιουσίας από τους Οθωμανούς στην Κων/πολη», όχι ως προσπάθεια διασύνδεσης και αναγνώρισης της Επανάστασης από τον γαλλικό τεκτονισμό σε αντιστάθμισμα προς τον -εχθρικό εκείνη τη στιγμή- αγγλικό. Η προσπάθεια αυτή θα προχωρήσει το 1822 μέσω του Jourdain και μαζί με την αποτυχία του Δράμαλη, θα γίνουν οι κύριοι λόγοι για τους οποίους ο υπουργός Κάσλρη θα χαράξει αλλαγή της βρετανικής πολιτικής λίγο πριν αυτοκτονήσει. Η άποψη του Αρς για την πρόωρη έκρηξη της Επανάστασης είναι ότι ο Υψηλάντης έσπευσε να προλάβει τις προδοσίες στην Πύλη, οπότε, μη δυνάμενος να μεταβεί στην Πελοπόννησο, άρχισε την Επανάσταση στην Μολδαβία και την Βλαχία. Εκεί εγκλωβίστηκε, γιατί δεν είχε προβλέψει τις αντιδράσεις του τσάρου και του Πατριάρχη. Πρόκειται για την πλέον αφελή (πέρα από αντιφατική) διατύπωση, που υποβιβάζει το επίπεδο των οργανωτών σε ερασιτέχνες γ΄ βαθμού. Μια Επανάσταση που οργανώθηκε από το επιτελείο του Καποδίστρια αριστοτεχνικά, με εμπειρία και διεθνείς διασυνδέσεις αντιμετωπίζεται ως ένα κίνημα που γίνεται με τον Ρουσσώ παραμάσχαλα, επειδή ο Αλή πασάς «έτυχε» εκείνη την στιγμή να κηρυχθεί αποστάτης από τον Σουλτάνο. Βασικό σημείο που εμποδίζει τον Ρώσο ιστορικό είναι η κεντρική του θέση πως ο Υψηλάντης και ο Καποδίστριας είχαν απόψεις που θα τους επέτρεπαν -αν μπορούσαν- να γκρεμίσουν την εξουσία του δεσπότη τσάρου για να την αντικαταστήσουν με μια «προοδευτική» συνταγματική μοναρχία ή μια αβασίλευτη δημοκρατία. Υπό αυτή την έννοια, χαρακτηρίζει «ξένο» παράγοντα τον τσάρο, που ως τέτοιος, δεν θα μπορούσε ποτέ να δώσει το σύνθημα της έναρξης της Επανάστασης. Γι αυτό και ο Αρς αναγκάζεται να στηριχθεί στην επίσημη μετεπαναστατική αλληλογραφία Καποδίστρια-Υψηλάντη, προκειμένου να κατατάξει απροβλημάτιστα τον δεύτερο στον κατά Ρουσσώ ορισμό του ανθρώπου και της ανθρώπινης ελευθερίας.

«Δυο πρίγκιπες στην Ελληνική Επανάσταση». Ένας τίτλος, τα δυο μέρη του οποίου συνιστούν αντίφαση. Γιατί όμως;
Ένα σημαντικό απομνημόνευμα του 1820-21 εκδόθηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά μόλις το 2015. Πρωτοκυκλοφόρησε στα γερμανικά το 1824 και αποτελείται από δυο ξεχωριστά κείμενα. Το πρώτο λέγεται «Επιστολές ενός αυτόπτη μάρτυρα της Γραικικής Επανάστασης του 1821» και το δεύτερο «Υπόμνημα του πρίγκιπα Γεωργίου Καντακουζηνού για τα γεγονότα στην Βλαχία κατά τα έτη 1820 και 1821». Το πρώτο, ανώνυμο κείμενο μπορεί με βεβαιότητα να αποδοθεί στον Αλέξανδρο Καντακουζηνό, αδελφό του Γεωργίου. Πρόκειται δηλαδή για τις αφηγήσεις δυο αδελφών που πήραν μέρος στην αρχή της Επανάστασης, ο πρώτος υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη (στην πολύ σύντομη περίοδο αίσθησης ενός αρχηγού στην Πελοπόννησο), ο δεύτερος υπό τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στις ηγεμονίες. Στα δυο κείμενα οι συγγραφείς αφηγούνται τα γεγονότα, υπερασπιζόμενοι τις απόψεις και τις πράξεις τους. Ο χαρακτήρας δηλαδή των κειμένων είναι απολογητικός-καταγγελτικός. Πρέπει να θυμόμαστε ότι μετά την τσαρική αποκήρυξη οι αδελφοί Καντακουζηνοί βρέθηκαν σ’ αυτούς που αδυνατούσαν να επιστρέψουν στη Ρωσία. Η διαφορά μεταξύ τους έγκειται στο ότι ο Αλέξανδρος επέλεξε να αποχωρήσει από ένα επιτυχές πεδίο μάχης, ενώ ο Γεώργιος εγκατέλειψε τον χώρο ευθύνης του, το Σκουλένι της Μολδαβίας όπου έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι όσοι παρέμειναν υπό τον Αθανάσιο Καρπενησιώτη. Ευνόητο είναι, ότι το κείμενο του Γεωργίου, αξιωματικού του ρωσικού στρατού όπως ο Υψηλάντης, έχει ως βασικό αποδέκτη τον τσάρο Αλέξανδρο. Πιθανώς όμως να απευθύνεται και στην Φιλική Εταιρεία, καθώς ο Γεώργιος είχε δώσει επιπρόσθετα τον όρκο των «διακεκριμένων προσώπων» σύμφωνα με τον Φιλήμονα. Η ελληνική έκδοση φέρει τον τίτλο «Δυο πρίγκιπες στην Ελληνική Επανάσταση«. Η μετάφραση είναι του Χ. Μ. Οικονόμου, η εισαγωγή, ο σχολιασμός και η επιμέλεια φέρουν την υπογραφή του έμπειρου ιστορικού Βασίλη Παναγιωτόπουλου.
Το βιβλίο είναι πολύτιμο από μια ακόμα πλευρά. Οι εισαγωγές και οι σχολιασμοί του Β. Παναγιωτόπουλου είναι εκτενείς (υπερβαίνουν τα κείμενα των Καντακουζηνών) και θέτουν προβληματισμούς σε πολλά ζητήματα του Υψηλάντη και της Φιλικής Εταιρείας. Σε ποιο πνεύμα; Στο γνωστό, σ’ αυτό όπου απουσιάζει παντελώς ο «φοίνικας».
Πλαγίως και συνεχώς διαπιστώνεται μια κίνηση αντίθετη προς την (δυτικότροπη) λαϊκοκινούμενη Επανάσταση. Είναι η κίνηση που χαρακτηρίζεται «αριστοκρατική, φαναριώτικη, πριγκιπική, τοπικιστική» κλπ Έτσι ο Β. Παναγιωτόπουλος εθελοτυφλεί έναντι της εξόφθαλμης μάχης που δίνει η παράταξη της Αθηνάς έναντι της παράταξης του Φοίνικα, παρότι, ως νουνεχής, αναγκάζεται να εκφράσει μισοδιατυπωμένες σκέψεις, απορίες και ατελή συμπεράσματα ως προς τα κατά ριπάς εμφανιζόμενα στοιχεία που δείχνουν προς το πραγματικό κέντρο βάρος της Φιλικής Εταιρείας. Σύμφωνα με ένα δυτικό αξίωμα μόνον οι «λαϊκές» επαναστάσεις και τα «λαϊκά» πολιτεύματα εξασφαλίζουν τον λαό από την εκμετάλλευση, οπότε η Επανάσταση του 1821 θεωρείται -φυσιολογικά- καρπός της Δύσης. Κατά τραγική ειρωνεία, οι μαρξιστές και οι μαρξίζοντες διαφωνούν σ’ αυτό τελείως με τον Μαρξ, ο οποίος -σε γενική διατύπωση- πιστώνει την οργάνωση της Ελληνικής Επανάστασης, την έναρξη και την «λήξη του 1829» στον ρωσικό παράγοντα.
Η νεωτερικότητα έχει από τον 19ο αιώνα εφεύρει την «τοπικιστική νοηματοδότηση της επανάστασης» για να δικαιολογήσει με διαφορετικό τρόπο την αντιπαράθεσή της με την χριστιανική νοηματοδότηση. Στο πλαίσιο αυτό ο Β. Παναγιωτόπουλος διαπιστώνει σύγκρουση Φιλικής-τοπικιστών. Εδώ έχουμε μια αντιστροφή των νοημάτων. Η πραγματική τοποθέτηση της αντιπαράθεσης θα τα έδειχνε το αντίθετο, καθόσον το νεωτερικό έθνος είναι στενότερο του παραδοσιακού (χριστιανικού). Το πρώτο ορίζεται με βάση την γλώσσα σε χρηστικό επίπεδο, το δεύτερο με βάση την πίστη και την γλώσσα σε λειτουργικό επίπεδο.
Ενώ στο ελληνικό Βασίλειο ο Κοραής απεικονίστηκε δίπλα στον Ρήγα σ’ ένα πλαίσιο συμφιλίωσης και συνύπαρξης της Αθηνάς με τον Φοίνικα, κάποιοι άρχισαν να ομογενοποιούν την συνύπαρξη. Καθώς ο φοίνικας σταδιακά σβήστηκε από την κοινή μνήμη, το μόνο τους πρόβλημα ήταν το άδετο της υπερεθνικής διάστασης του Ρήγα με την εθνική διάσταση του Κοραή· το πρόβλημα αυτό κλήθηκε να λύσει η δημοκρατία. Όπως πολλοί, ο Β. Παναγιωτόπουλος ονομάζει τα σχέδια του Ρήγα με τον αναχρονιστικό όρο «Βαλκανική Δημοκρατική Επανάσταση», όταν τα «Βαλκάνια» είναι η προσπάθεια αποφυγής του όρου «Χριστιανισμός της Ανατολής» και η «Δημοκρατία» είναι το κράτος εκείνο στο οποίο ακόμα και ο Θούριος λέει «και της πατρίδας ένας να γίνει αρχηγός». Προσπαθώντας η Επανάσταση της Οδησσού να βρει προϊστορία, διέγραψε την περίοδο 1800-07 και έκανε μια επιλεκτική ανάγνωση του -αναγκαστικά- άγνωστου στο ευρύ κοινό Ρήγα Βελεστινλή. Γι αυτό και ξέχασε να αναφέρει την σχέση του με τον Αλέξανδρο Ι. Υψηλάντη (1726;-1807). Γι αυτό και παρέλειψε την σημαία του Ρήγα που ήταν ίδια στα χρώματα με αυτήν που υψώθηκε στις 26-2-1821 στο Ιάσιο.
Αγκιστρωμένος επί 30 χρόνια στην ερμηνεία της δικής του «Πίζας», ο Β. Παναγιωτόπουλος επιμένει να κλείνει τα μάτια ή να χρησιμοποιεί την προκρούστεια κλίνη της νεωτερικότητας. Η κριτική έχει να κάνει με την ειδίκευση του Β. Παναγιωτόπουλου στα της Εταιρείας των Φιλικών. Στην περίπτωση των Καντακουζηνών επιλέγει ή ασπάζεται έναν τίτλο βιβλίου, υπερασπιζόμενος μέσα σ’ αυτό την θέση ότι στην Επανάσταση που έχει οργανωθεί «από τον λαό» οι «πρίγκιπες» παρουσιάζουν ξεχωριστό ενδιαφέρον. Δεν υπονοούμε εδώ για μια αντιδιαστολή της «Επανάστασης του Ξάνθου» με την «Επανάσταση του Καποδίστρια». Όχι. Θα ήταν άδικο, αν πηγαίναμε σε τόσο βάθος. Μιλάμε για την κοινώς αποδεκτή ιστορία, η οποία δέχεται ότι της Επανάστασης του λαού ηγήθηκε ένας πρίγκιπας, ενώ ως «πρίγκιπας» προσπάθησε -για τον ίδιο λόγο- να εμφανιστεί ο ηγέτης του αντίπαλου στόχου, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, δικαιολογούμενος στη συνέχεια «δεν μπορώ να απαγορεύσω στους αυθόρμητους υποστηρικτές μου να με αποκαλούν όπως αυτοί νομίζουν». Αν μη τι άλλο, όφειλαν οι νεωτερικοί ιστορικοί να εξηγήσουν γιατί ένας λαός ανταποκρινόταν στο κάλεσμα της «αστικής τάξης» και ξεσηκωνόταν (και) εναντίον της «καταπίεσης των κοτζαμπάσηδων» μόνον όταν μπροστάρης ήταν ένας επίσκοπος, ένας παπάς ή ένας πρίγκιπας και δίπλα ένας Κολοκοτρώνης ή ένας Δεληγιάννης. Όφειλαν, δηλαδή, να εξηγήσουν γιατί οι Αναγνωστόπουλοι και οι Τσακάλωφ δεν τέθηκαν επί κεφαλής του 1821, αλλά προτίμησαν «να παραδώσουν την εξουσία» και γιατί ουδείς σκέφτηκε το 1827 να προτείνει τον Ξάνθο για αρχηγό του κράτους.

31-1-2016 στο Εκκλησάκι των Ταξιαρχών της οδού Στησιχόρου. Ένας αρχηγός ελληνικού κράτους παρίσταται για πρώτη φορά σε επιμνημόσυνη δέηση για τον αρχηγό της Επανάστασης, 188 χρόνια μετά τον θάνατό του. Όχι, δεν πρόκειται για κρατική πρωτοβουλία. Μια Πανελλήνια Ένωση Ποντίων αξιωματικών και ένα Ινστιτούτο Διαβαλκανικής Συνεργασίας διοργάνωσαν την τελετή.
Λίγοι ασφαλώς γνωρίζουν πού βρίσκεται σήμερα ο τάφος του αρχηγού της Επανάστασης. Πριν πούμε γι’ αυτόν, να πούμε ότι η ταριχευμένη καρδιά του βρίσκεται στο παρεκκλήσι των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, πίσω από το μέγαρο Μαξίμου, στην οδό Στησιχόρου. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης επιθυμούσε η καρδιά του να ταφεί στην Ελλάδα. Μετά τον θάνατό του αποσπάστηκε από το σώμα και ο αδελφός του Γεώργιος την έστειλε το 1843 στην Αθήνα. Από το 1859 η καρδιά του Αλέξανδρου μαζί με του Γεωργίου βρίσκονται στο παρεκκλήσι, κάτι που έγινε γνωστό πολύ αργότερα.

Καλά κρυμμένος μέσα στο πεδίο του Άρεως βρίσκεται ο τάφος του Αλέξανδρου Υψηλάντη από το 1964

Το παρεκκλήσι των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και το μνημείο του Ιερού Λόχου του 1942, αριστερά και δεξιά από τον τάφο του Υψηλάντη. Στην κάθετη, εικονιζόμενη πλευρά αναγράφεται: «Αλέξανδρος Υψηλάντης, Γενικός Επίτροπος της Αρχής της Φιλικής Εταιρείας»

Η λιγότερο φωτογραφημένη πλευρά περιλαμβάνει τον Αναγεννώμενο Φοίνικα και τον σκούφο του Ιερού Λόχου
Ο αρχηγός της Επανάστασης πέθανε την 31 Ιανουαρίου 1828 στην Βιέννη. Ετάφη στο κοιμητήριο του Αγ. Μάρκου δυο μέρες αργότερα. Το 1903 έγινε εκταφή και τα λείψανα μεταφέρθηκαν προσωρινά στον οικογενειακό τάφο Υψηλάντη-Σίνα έξω από την Βιέννη. Νωρίτερα η ελληνική Βουλή είχε αποφασίσει να διακομισθούν δημοσία δαπάνη τα οστά του Υψηλάντη στο Ναύπλιο, όπου υπήρχε ήδη μνημείο του Δ. Υψηλάντη. Στο βιβλίο του Π. Ενεπεκίδη «Ρήγας-Υψηλάντης-Καποδίστριας» μπορεί κάποιος να διαβάσει την πορεία για την ευτυχή κατάληξη της απόφασης. Χρειάστηκαν …περί τα 70 χρόνια για να ταφεί ο αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Και πάλι καλά δηλαδή, αφού το άγαλμα του Καποδίστρια χρειάστηκε έναν αιώνα από την ημέρα της απόφασης για να στηθεί στο Ναύπλιο. Πρόκειται για την γνωστή εχθρότητα του ελληνικού κράτους προς την πλευρά του Φοίνικα, η οποία, διαρκώς παρεξηγημένη, αναφέρεται ως «αχαριστία ή αγνωμοσύνη». Στον περίβολο ενός ακόμα παρεκκλησίου των Παμμεγίστων Ταξιαρχών βρίσκεται από το 1964 ο τάφος του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Στο πεδίο του Άρεως. Κατά μια περίεργη συγκυρία κι εκεί ο Φοίνικας δεν είναι προσιτός. Μάλλον επειδή φωτογραφίζεται από την καλή πλευρά του Υψηλάντη, την αριστερή του.

Από το 2014 ο Αλ. Υψηλάντης βρίσκεται και στην Πλατεία Φιλικής Εταιρείας στο Κολωνάκι. Δίπλα του οι Σκουφάς και Τσακάλωφ. Άλλη μια μη κρατική πρωτοβουλία δίπλα στην κρατική σιωπή για τα 200 χρόνια της οργάνωσης που δημιούργησε το ελληνικό κράτος. Πρωτοβουλία της Εταιρείας Ελλήνων Ευεργετών και της Πανελλήνιας Ένωσης Ελλήνων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης», χορηγία Ευάγγελου Μαρινάκη (γόνου Υψηλαντών)
Πολλές ανοησίες έχουν διαχρονικά ακουστεί για την Επανάσταση του 1821. Αναγκαστικό αυτό (χωρίς υπερβολή) για τέσσερις λόγους. Α) Η κρατική ιστορία έχει πάντα προκαθορισμένο στόχο. Β) Η εξιστόρηση του 21 ξεκίνησε ως ένας συμβιβασμός αυτοδέσμευσης. Η πλευρά που κίνησε την Επανάσταση εμφάνισε διακριτικά τον στόχο της κρύβοντας τα πρόσωπα. Η αντίπαλη πλευρά αρνήθηκε τον συμβιβασμό, ζητώντας διαφορετική διατύπωση στον στόχο. Γρήγορα η μάχη μεταφέρθηκε στα πρόσωπα. Γ) Με το πέρασμα του χρόνου, ορισμένα κεντρικά στοιχεία, αν και αναπόδεικτα, θεωρήθηκαν -μέσω ψυχολογίας- ως θέσφατα, εγκλωβίζοντας τους ιστορικούς αμφοτέρων των πλευρών. Στον 20ο αιώνα τόσο η παραδοσιακή όσο και η μαρξιστική / νεομαρξιστική σχολή απέκτησαν εξαρτημένα ανακλαστικά απόρριψης νέων στοιχείων που έρχονταν σε σύγκρουση με τα θέσφατα. Κοινό στοιχείο αναχρονιστικής θέασης της ιστορίας και για τις δυο σχολές ήταν το «εθνικό ελληνικό παρελθόν». Αν και το έθνος μεταφραζόταν διαφορετικά, κάθε πλευρά, έβλεπε την επαναστατική πράξη ως πρόθεση δημιουργίας ενός ελληνόγλωσσου κράτους. Δ) Τα ντοκουμέντα ήταν εξαιρετικά πολύπλοκα και διάσπαρτα σε μεγάλο χώρο και χρόνο. Παραμένουν ως σήμερα μερικώς άγνωστα ή αναξιοποίητα.
Μοιραίο είναι, τα κομμάτια του παζλ που λείπουν, να συμπληρώνονται από αστοχίες ή λανθασμένες εκτιμήσεις. Κάποιες όμως κεντρικές ανοησίες θα μπορούσαν να είχαν εξαλειφθεί, είτε να είχαν τοποθετηθεί σοβαρά ερωτηματικά δίπλα στην διατύπωσή τους. Ένα από αυτά είναι η σχέση Γαλλικής και Ελληνικής Επανάστασης. Δεν είναι μόνον η αντίστροφη χρονική διάταξή τους που μας αποτρέπει να διαπιστώσουμε ότι η πρώτη επηρεάζει καθοριστικά την δεύτερη. Η Ελληνική δεν έχει απλώς προηγηθεί, αλλά έχει υπονομευτεί πολλές φορές από την δύναμη που γέννησε την Γαλλική. Πρώτα στην αυστρο-ρωσική συνεργασία με το «ελληνικό σχέδιο» (1787), ύστερα στην περίοδο του Ρήγα, τέλος στην Επτανησιακή περίοδο του Καποδίστρια (1803-07). Μια τέταρτη περίπτωση που η «Γαλλική» δράση επιφέρει αρνητικό αποτέλεσμα στο θέμα των χριστιανών της ανατολής ήταν η εισβολή του Ναπολέοντα στην Ρωσία το 1812. Τότε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος στον Δούναβη τερματίζεται βιαστικά με την Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Ο Καποδίστριας είναι παρών στον πόλεμο και απ’ ευθείας σχετιζόμενος με τον Καραγιώργη των Σέρβων. Στη συνέχεια θ’ ακολουθήσει την ρωσική στρατιά του Δούναβη στην δύσκολη πορεία για την αντιμετώπιση του Ναπολέοντα. Την ίδια περίοδο ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης βρίσκεται παροπλισμένος στο Κίεβο. Θα πεθάνει ξαφνικά το 1816, αφού ο τσάρος τον καλέσει και πάλι στην Πετρούπολη και αφού υπάρξει συνεργασία με τον Καποδίστρια και τον Μαυροκορδάτο Φιραρή (τα βασικά πρόσωπα του Φοίνικα). Το πρώτο ελληνικό κράτος με διεθνή υπόσταση (1800-07) έχει σβηστεί από την ιστορία για τους ίδιους λόγους που σβήνεται κάθε τι αντίθετο με τους επικρατήσαντες το 1824 και το 1832. Γι αυτό και ο Καποδίστριας εμφανίζεται το 1827 ως χαλαρά σχετιζόμενος με το 1821. Τα πράγματα είναι αντίθετα. Ο Ναπολέων που χαρακτηρίζεται και ως «διάλειμμα» της Γαλλικής Επανάστασης ήταν ο πιο χαρακτηριστικός εκφραστής και ο πιο αποδοτικός διαφημιστής της σε πολιτικό επίπεδο. Αυτός που έκανε το παν για να γίνει ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων, χαρακτήριζε καυστικά τον τσάρο Αλέξανδρο «έναν Έλληνα της ύστερης αυτοκρατορίας» (Un Grec du Bas Empire). Ποιας αυτοκρατορίας; των Ρωμαίων φυσικά. Και όταν το κατόρθωνε σε πρώτη φάση (1805) ο Κοραής ασθμαίνων έσπευδε να ειδοποιήσει τους Έλληνες ότι σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να σκέφτονται Επανάσταση ως «Ρωμαίοι«, αλλά να εγκαταλείψουν τον τσάρο Αλέξανδρο και ως «Γραικοί«, να περιμένουν (και πάλι) τον Ναπολέοντα. Εννοείται, πως η αντιρωμαϊκή προπαγάνδα των Montesquieu, Gibbon, Bartholdy αφορούσε στην φαναριώτικη-ρωσική ορθοδοξία και στον Ιωσήφ Β΄ της Αυστρίας,  όχι στον Ναπολέοντα-Καρλομάγνο. Από την άλλη πλευρά η ανασύσταση του ρωμέικου σε καμιά περίπτωση δεν περιλάμβανε τον όρο. Τα επίσημα κείμενα παρουσίαζαν πάντα τους Ρωμηούς ως «Έλληνες» και η Επανάσταση οριζόταν ως «επιστροφή των Μουσών στην Εστία τους». Το 1809 ο Καποδίστριας μεταβαίνει στην Ρωσία για να οργανώσει «επί τόπου» το σχέδιο. Το 1814 ξεκινά η πορεία προς το 1821 επειδή το 1813 ο Ναπολέων ηττήθηκε, πρώτα από τους Ρώσους και στη συνέχεια από την λοιπή Ευρώπη που συνασπίσθηκε εναντίον του. Την ίδια χρονιά ο Αλ. Υψηλάντης θα χάσει το χέρι του στην μάχη της Λειψίας (ή μάχη των Εθνών). Αμέσως μετά, η ενωμένη εναντίον του Ναπολέοντα Ευρώπη (μαζί και η «παλινορθωμένη» Γαλλία) είπε «όχι» στο παλιό σχέδιο της υπερεθνικής χριστιανικής Επανάστασης (Συνέδριο της Βιέννης). Τότε, ο επαναστατικός φορέας που -λόγω Ναπολέοντα- διέκοψε την δράση του το 1807, μεταμορφώθηκε σε μια εθνική συσκευασία όπου το «έθνος» εμφανίστηκε για λίγο ως «μια προϋπάρχουσα Πίστη + μια υπό συζήτηση Πατρίδα» και όχι ως «μια Πίστη που εξ ορισμού υπονοεί την σχετική Πατρίδα» όπως ανέκαθεν ήταν.
Γίνεται φανερό πόσο κωμικοτραγική είναι η περιγραφή μιας Ελληνικής Επανάστασης που δημιουργείται «κατ’ απομίμηση της Γαλλικής» και μόνον από το γεγονός ότι ο αρχηγός της πρώτης έχει χάσει το χέρι του πολεμώντας εναντίον της δεύτερης. Στη συνέχεια, ξεκίνησε την Επανάσταση φορώντας όχι τον φρυγικό σκούφο, αλλά τον σκούφο του Ιερού Λόχου. Πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, ζήτησε να ταφεί με την στολή του ιερολοχίτη.
24.3.2017
karavaki.wordpress.com


https://i0.wp.com/4.bp.blogspot.com/-iI_mN8NLPzg/UPp1yNyaSAI/AAAAAAAAE2g/xDq8VTpCMuI/s400/alexandrosypsilantis.jpg

Καθυστερήσαμε μερικές ώρες να τη δημοσιεύσουμε, αλλά δεν πειράζει. Αξίζει να διαβαστεί από όλους μας, για να καταλάβουμε ΓΙΑ ΤΙ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ οι ένδοξοι Αγωνιστές του 1821. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης το λέει ξεκάθαρα, στην ιστορική προκήρυξή του με ημερομηνία 24 Φεβρουαρίου 1821 (στο τέλος μπορείτε να διαβάσετε και την προκήρυξη από το πρωτότυπο κείμενο):

Και απευθύνθηκε σε Έλληνες, όχι σε μια απροσδιόριστη μάζα, που οι ακαδημαϊκοί της πλημμύρας μας λένε ότι "η Ελληνική συνείδηση είναι τεχνητή και δημιουργήθηκε με την ίδρυση του Ελληνικού κράτους"

 ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

 Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες!

Οἱ ἀδελφοί μας καὶ φίλοι εἶναι πανταχοῦ ἕτοιμοι· οἱ Σέρβοι, οἱ Σουλιῶται, καὶ ὅλη ἡ Ἤπειρος ὁπλοφοροῦντες μᾶς περιμένουν· ἂς ἑνωθῶμεν λοιπὸν μὲ ἐνθουσιασμόν! Ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!

Ἡ Εὐρώπη προσηλώνουσα τοὺς ὀφθαλμούς της εἰς ἡμᾶς, ἀπορεῖ διὰ τὴν ἀκινησίαν μας· ἂς ἀντηχήσωσι λοιπὸν ὅλα τὰ ὄρη τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν ἦχον τῆς πολεμικῆς μας σάλπιγγος καὶ αἱ κοιλάδες ἀπὸ τὴν τρομερὰν κλαγγὴν τῶν ἁρμάτων μας. Ἡ Εὐρώπη θέλει θαυμάσει τὰς ἀνδραγαθίας μας οἱ δὲ τύραννοι ἡμῶν τρέμοντες καὶ ὠχροὶ θέλουσι φύγῃ ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μας.

Οἱ φωτισμένοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης ἀσχολοῦνται εἰς τὴν ἀπόλαυσιν τῆς ἰδίας εὐδαιμονίας καὶ πλήρεις εὐγνωμοσύνης διὰ τὰς πρὸς αὐτοὺς τῶν προπατόρων μας εὐεργεσίας, ἐπιθυμοῦσι τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος.

Ἡμεῖς φαινόμενοι ἄξιoι τῆς προπατορικῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ παρόντος αἰῶνος εἴμεθα εὐέλπιδες, νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ὑπεράσπισιν αὐτῶν καὶ εἰς βοήθειαν πολλοὶ ἐκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν ἔλθῃ, διὰ νὰ συναγωνισθῶσι μὲ ἡμᾶς. Κινηθεῖτε, ὦ φίλοι, καὶ θέλετε ἰδῇ μίαν κραταιὰν δύναμιν νὰ ὑπερασπισθῇ τὰ δίκαιά μας!

 

Θέλετε ἰδῇ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν μας πολλοὺς οἵτινες παρακινούμενοι ἀπὸ τὴν δικαίαν μας αἰτίαν, νὰ στρέψωσι τὰ νῶτα πρὸς τὸν ἐχθρὸν καὶ νὰ ἑνωθῶσι μὲ ἡμᾶς· ἂς παρρησιασθῶσι μὲ εἰλικρινὲς φρόνημα, ἡ Πατρὶς θέλει τοὺς ἐγκολπωθῇ! Ποῖος λοιπὸν ἐμποδίζει τοὺς ἀνδρικούς σας βραχίονας; Ὁ ἄνανδρος ἐχθρός μας εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος.

Οἱ στρατηγοί μας ἔμπειροι, καὶ ὅλοι οἱ ὁμογενεῖς γέμουσιν ἐνθουσιασμοῦ! Ἑνωθῆτε λοιπόν, οἱ ἀνδρεῖοι καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες! Ἂς σχηματισθῶσι φάλαγγες ἐθνικαί, ἂς ἐμφανισθῶσι πατριωτικαὶ λεγεῶνες, καὶ θέλετε ἰδῇ τοὺς παλαιοὺς ἐκείνους κολοσσοὺς τοῦ δεσποτισμοῦ νὰ πέσωσιν ἐξ ἰδίων, ἀπέναντι τῶν θριαμβευτικῶν μας σημαιῶν.

Εἰς τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγός μας ὅλα τὰ παράλια τοῦ Ἰoνίoυ καὶ Αἰγαίoυ πελάγους θέλουσιν ἀντηχήσῃ· τὰ ἑλληνικὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα ἐν καιρῷ εἰρήνης ἤξευραν νὰ ἐμπορεύωνται καὶ νὰ πολεμῶσι, θέλουσι σπείρῃ εἰς ὅλους τοὺς λιμένας τοῦ τυράννου με τὸ πῦρ καὶ τὴν μαχαίραν τὴν φρίκην καὶ τὸν θάνατον.

Ποία ἑλληνικὴ ψυχὴ θέλει ἀδιαφορήσῃ εἰς τὴν πρόσκλησιν τῆς Πατρίδος; Εἰς τὴν Ῥώμην ἕνας τοῦ Καίσαρος φίλος σείων τὴν αἱματωμένην χλαμύδα τοῦ τυράννου ἐγείρει τὸν λαόν. Τί θέλετε κάμῃ σεῖς ὦ Ἕλληνες, πρὸς τοὺς ὁποίους ἡ Πατρὶς γυμνὴ δεικνύει μὲν τὰς πληγάς της καὶ μὲ διακεκομμένην φωνὴν ἐπικαλεῖται τὴν βοήθειαν τῶν τέκνων της;

Ἡ θεία πρόνοια, ὦ φίλοι συμπατριῶται, εὐσπλαγχνισθεῖσα πλέον τὰς δυστυχίας μας ηὐδόκησεν οὕτω τὰ πράγματα, ὥστε μὲ μικρὸν κόπον θέλομεν ἀπολαύσῃ μὲ τὴν ἐλευθερίαν πᾶσαν εὐδαιμονίαν. Ἂν λοιπὸν ἀπὸ ἀξιόμεμπτον ἀβελτηρίαν ἀδιαφορήσωμεν, ὁ τύραννος γενόμενος ἀγριώτερος θέλει πολλαπλασιάσῃ τὰ δεινά μας, καὶ θέλομεν καταντήσῃ διὰ παντὸς τὸ δυστυχέστερον πάντων τῶν ἐθνῶν.

Στρέψατε τοὺς ὀφθαλμούς σας, ὦ συμπατριῶται! καὶ ἴδετε τὴν ἐλεεινήν μας κατάστασιν· ἴδετε ἐδῶ τοὺς Ναοὺς καπατημένους· ἐκεῖ τὰ τέκνα μας ἁρπαζόμενα, διὰ χρῆσιν ἀναιδεστάτην τῆς ἀναιδοῦς φιληδονίας τῶν βαρβάρων τυράννων μας· τοὺς οἴκους μας γεγυμνωμένους· τοὺς ἀγρούς μας λεηλατισμένους καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐλεεινὰ ἀνδράποδα.

Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἠμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι᾿ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὁρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀφρόνησιν.

Μεταξὺ ἡμῶν εὐγενέστερος εἶναι, ὅς τις ἀνδρειωτέρως ὑπερασπισθῇ τὰ δίκαια τῆς Πατρίδος καὶ ὠφελιμωτέρως τὴν δουλεύσει. Τὸ ἔθνος συναθροιζόμενον θέλει ἐκλέξῃ τοὺς δημογέροντάς του, καὶ εἰς τὴν ὕψιστον ταύτην βουλὴν θέλουσιν ὑπέκει ὅλαι μας αἱ πράξεις.

Ἂς κινηθῶμεν λοιπὸν μὲ ἓν κοινὸν φρόνημα, οἱ πλούσιοι ἂς καταβάλωσιν μέρος τῆς ἰδίας περιουσίας, οἱ ἱερoὶ ποιμένες ἂς ἐμψυχώσωσι τὸν λαὸν μὲ τὸ ἴδιόν των παράδειγμα, καὶ οἱ πεπαιδευμένοι ἂς συμβουλεύσωσιν τὰ ὠφέλιμα. Οἱ δὲ ἐν ξέναις αὐλαῖς ὑπουργοῦντες στρατιωτικοὶ καὶ πολιτικοὶ ὁμογενεῖς, ἀποδίδοντες τὰς εὐχαριστίας εἰς ἣν ἕκαστος ὑπουργεῖ δύναμιν, ἂς ὁρμήσωσιν ὅλοι εἰς τὸ ἀνοιγόμενον ἤδη μέγα καὶ λαμπρὸν στάδιον, καὶ ἂς συνεισφέρωσιν εἰς τὴν πατρίδα τὸν χρεωστούμενον φόρον, καὶ ὡς γενναῖoι ἂς ἐνοπλισθῶμεν ὅλοι ἄνευ ἀναβολῆς καιροῦ μὲ τὸ ἀκαταμάχητον ὅπλον τῆς ἀνδρείας καὶ ὑπόσχομαι ἐντὸς ὀλίγου τὴν νίκην καὶ μετ᾿ αὐτὴν πᾶν ἀγαθόν.

Πoῖoι μισθωτοὶ καὶ χαῦνοι δοῦλοι τολμοῦν νὰ ἀντιπαραταχθώσιν ἀπέναντι λαοῦ, πολεμοῦντος ὑπὲρ τῆς ἰδίας ἀνεξαρτησίας; Μάρτυρες οἱ ἡρωικοὶ ἀγῶνες τῶν προπατόρων μας· Μάρτυς ἡ Ἱσπανία, ἥτις πρώτη καὶ μόνη κατετρόπωσεν τὰς ἀηττήτους φάλαγγας ἑνὸς τυράννου.

Μὲ τὴν ἕνωσιν, ὦ συμπολίται, μὲ τὸ πρὸς τὴν ἱερὰν θρησκείαν σέβας, μὲ τὴν πρὸς τοὺς νόμους καὶ τοὺς στρατηγοὺς ὑποταγήν, μὲ τὴν εὐτολμίαν καὶ σταθηρότητα, ἡ νίκη μας εἶναι βεβαῖα καὶ ἀναπόφευκτος· αὐτὴ θέλει στεφανώσῃ μὲ δάφνας ἀειθαλεῖς τους ἡρωικοὺς ἀγώνας μας· αὐτὴ μὲ χαρακτῆρας ἀνεξαλείπτους θέλει χαράξῃ τὰ ὀνόματα ἡμῶν εἰς τὸν ναὸν τῆς ἀθανασίας, διὰ τὸ παράδειγμα τῶν ἐπερχομένων γενεῶν.

Ἡ Πατρὶς θέλει ἀνταμείψῃ τὰ εὐπειθῆ καὶ γνήσιά της τέκνα μὲ τὰ βραβεῖα τῆς δόξης καὶ τιμῆς· τὰ δὲ ἀπειθῆ καὶ κωφεύοντα εἰς τὴν τωρινήν της πρόσκλησιν, θέλει ἀποκηρύξῃ ὡς νόθα καὶ ἀσιανὰ σπέρματα, καὶ θέλει παραδώσῃ τὰ ὀνόματά των, ὡς ἄλλων προδοτῶν, εἰς τὸν ἀναθεματισμὸν καὶ κατάραν τῶν μεταγενεστέρων.

Ἂς καλέσωμεν λοιπὸν ἐκ νέου, ὦ ἀνδρεῖοι, καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες, τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν κλασικὴν γῆν τῆς Ἑλλάδος. Ἂς συγκροτήσωμεν μάχην μεταξὺ τοῦ Μαραθῶνος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν. Ἂς πολεμήσωμεν εἰς τοὺς τάφους τῶν Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ μᾶς ἀφήσωσιν ἐλευθέρους ἐπολέμησαν καὶ ἐπέθανον ἐκεῖ.

Τὸ αἷμα τῶν τυράννων εἶναι δεκτὸν εἰς τὴν σκιὰν τοῦ Ἐπαμινώνδου Θηβαίου, καὶ τοῦ Ἀθηναίου Θρασυβούλου, οἵτινες κατετρόπωσαν τοὺς τριάκοντα τυράννους· εἰς ἐκείνας τοῦ Ἁρμοδίου καὶ Ἀριστογείτονος, οἱ oπoίoι συνέτριψαν τὸν Πεισιστρατικὸν ζυγόν· εἰς ἐκείνην τοῦ Τιμολέοντος ὅς τις ἀπεκατέστησε τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν Κόρινθον καὶ τὰς Συρακούσας, μάλιστα εἰς ἐκείνας τοῦ Μιλτιάδου καὶ Θεμιστοκλέους τοῦ Λεωνίδου καὶ τῶν Τριακοσίων, οἵτινες κατέκοψαν τοσάκις τοὺς ἀναριθμήτους στρατοὺς τῶν βαρβάρων Περσῶν, τῶν ὁποίων τοὺς βαρβαρωτέρους καὶ ἀνανδροτέρους ἀπογόνους πρόκειται εἰς ἡμᾶς σήμερον μὲ πολλὰ μικρὸν κόπον νὰ ἐξαφανίσωμεν ἐξ ὁλοκλήρου.

Εἰς τὰ ὅπλα λοιπόν, φίλοι, ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!

Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης

Τῇ 24ῃ τοῦ Φεβρουαρίου 1821

Εἰς τὸ γενικὸν στρατόπεδον τοῦ Ἰασίου

Αβέρωφ
Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017 01:56

Του χρόνου στην Πόλη!

 

 
Η 25η Μαρτίου 1821 είναι μια συμβατική μεν, συμβολική δε ημερομηνία. Κυρίως είναι ορόσημο, κατάληξη κι αφετηρία, σημείο καμπής, φάρος φωτεινός και πυξίδα του Έθνους.
 
  1. Είναι κατάληξη αγώνων και πολυάριθμων επαναστατικών κινημάτων ενός έθνους που ασφυκτιούσε κι αποζητούσε την ελευθερία του. Είναι μία σειρά βραδυφλεγών εκρήξεων που ξεκινάει από τη Λέσβο μόλις το 1462 (!), η οποία κατακτά την ελευθερία της για ένα χρόνο,
    περνάει από την Πελοπόννησο (1463-1479 και 1680), τη Ρούμελη (1575), την Ακαρνανία και την Ήπειρο (1585 και –κυριότερα- 1617 υπό τον Επίσκοπο Τρίκης και Σταγών Διονύσιο), τα Χανιά (1645) που απελευθερώνονται για 15 χρόνια, την Αθήνα (1687), τα Ορλωφικά στο
    Αιγαίο (1770), τον Όλυμπο (1808). Αυτές οι εστίες αναζωπύρωσης της εθνικής συνείδησης δεν καρποφόρησαν. Γιατί το να προβλέπεις το πότε έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, το να μεθοδεύεις, προσεκτικά να σχεδιάζεις και να υλοποιείς
    το πώς θα επιτύχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα, το να ξέρεις έναντι ποίου και γιατί επαναστατείς είναι αρετές, χωρίς τις οποίες το εγχείρημα είναι καταδικασμένο.

  1. Η επανάσταση ξεκινάει το Φεβρουάριο του 1821 από το Ιάσιο της Μολδοβλαχίας στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (που διοικούνταν από Έλληνες Φαναριώτες, π.χ. Μαυρογένης, Καρατζάς, Σούτσοι κτλ. μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) κι αυτό έχει τη σημασία του. Επικεφαλής ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, Υπασπιστής του Τσάρου της Ρωσσίας, με άξιους συνοδοιπόρους τους Ιερολοχίτες Έλληνες φοιτητές των Βαλκανίων. Είναι η εποχή που από την Αγία Πετρούπολη της Ρωσσίας μέχρι την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου μπορείς να ταξιδέψεις μιλώντας μόνο Ελληνικά. Είναι η εποχή που οι Ελληνικές κοινότητες διαπρέπουν κι έχουν υπό τον έλεγχό τους το εμπόριο και την Οθωμανική διοίκηση την οποία διαβρώνουν εκ των έσω. Ενδεικτικά, στην περιοχή του Βελιγραδίου (αρχ. Λευκόπολις) διαμένουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες Ρωμιοί και το ίδιο συμβαίνει στην Ανατολική Ρωμυλία κτλ. Είναι η εποχή που ο υπόδουλος Ελληνισμός γεννάει προσωπικότητες σαν τον Καποδίστρια, τους Μαυροκορδάτους, τον Κοραή, το Φεραίο, το Βαρβάκη κι άλλους μεγαλεμπόρους που αποτελούν τη μαγιά της Φιλικής Εταιρείας. Ο Οικουμενικός Ελληνισμός είναι έτοιμος να συστήσει μια Νέα Βυζαντινή Αυτοκρατορία αντικαθιστώντας το σαθρό οικοδόμημα του Σουλτάνου.
 
  1. Στη Δύση οι Ελληνικές παροικίες ακμάζουν ήδη από την πτώση της Πόλης και τη φυγή των μορφωμένων και πλουσίων Ρωμιών. Μαζί τους μεταφέρουν τέχνες και γράμματα, πλούτη και πολιτισμό, τεχνογνωσία και καινοτομία. Ιδρύουν πανεπιστήμια όπως της Πάντοβα, διατηρούν πολυάριθμους εμπορικούς σταθμούς όπως στη Μασσαλία, δημιουργούν εύρωστες και πολυάριθμες κοινότητες από τη Βενετία και την Τεργέστη, μέχρι τη Βιέννη, το Μόναχο και το Παρίσι. Καλλιεργούν το έδαφος της επανάστασης κι οι ιδέες του Διαφωτισμού μεταλαμπαδεύονται στην Τουρκοκρατούμενη κυρίως Ελλάδα. Εκδίδουν εφημερίδες, ενημερώνουν την κοινή γνώμη και γεννούν ένα ισχυρό αίσθημα Φιλελληνισμού σε όλες τις χώρες της Δύσης.
 
  1. Η 25η Μαρτίου 1821 πρέπει να ιδωθεί υπό αυτό το πρίσμα. Αυτό είναι το περιβάλλον της, αυτός ο περίγυρος και γι’ αυτούς τους λόγους πέτυχε κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, όσο κι αν όλες οι Μεγάλες Δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας είχαν αποφασίσει να καταπνίγουν κάθε επαναστατικό κίνημα στην Ευρώπη. Άμεσα ο Μοριάς απελευθερώνεται. Το αποτέλεσμα? Με την πρώτη ανάσα ελευθερίας, τον πρώτο κιόλας χρόνο, ξεκινάει η εμφύλια διαμάχη κι ο αλληλοσκοτωμός. Οι Μοραΐτες με τους Ρουμελιώτες και τους Νησιώτες, οι πολιτικοί με τους οπλαρχηγούς, οι Ρωσσόφιλοι με τους Αγγλόφιλους και τους Γαλλόφιλους, οι Έλληνες με τους Έλληνες. Γράφει ο Μακρυγιάννης
 
«Ἤρθετε ἐσεῖς οἱ μεγάλοι μας πολιτικοὶ νὰ μᾶς λευτερώσετε, ὅταν σηκώσαμεν τὴν ἐπανάστασιν μόνοι μας κι᾿ ἀγωνιζόμαστε τῆς πρῶτες χρονιὲς μὲ τοὺς σημαντικούς της πατρίδος μας πολιτικοὺς – φαίνεται ὁ ἀγώνας ἐκεῖνος κι᾿ ὁ πατριωτισμὸς καὶ ἡ ἀδερφοσύνη ὁποῦ ῾χαμεν ἀναμεταξύ μας. Ὅταν κοπιάσετε ἐσεῖς, μᾶς γυμνάσετε τὴν διχόνοια, μᾶς φέρατε τῆς φατρίες καὶ τ᾿ ἄλλα τ᾿ ἀγαθά· καὶ κακοβάλετε τὸ δυστυχησμένο ἀθῶον ἔθνος.».
 
Κι ο Κολοκοτρώνης χρόνια μετά επισημαίνει πως αν οι Έλληνες έμεναν μονιασμένοι θα έπαιρναν και την Πόλη. Τελικά ένα μικρό, το ελάχιστο μέρος του Οικουμενικού Ελληνισμού απελευθερώθηκε, ο Μοριάς κι η Ρούμελη. Κι έφτιαξε κόμματα για να κυβερνηθεί. Έφτιαξε κόμματα για να απολαύσει τους καρπούς της ελευθερίας του: το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσσικό. Και του έστειλαν και βασιλιά, το Βαυαρό Όθωνα… Το Ελλαδικό κράτος είχε ιδρυθεί.
 
  1. Αυτό το κρατίδιο είχε επίγνωση των περιορισμών του. Δεν ήταν προορισμένο να χωρέσει τον Ελληνισμό μέσα στα στενά, προσωρινά γεωγραφικά του όρια. Ούτε οι απανταχού Έλληνες πίστευαν στην έννοια του κράτους υπό τη μορφή που προωθείται σήμερα. Το αρχικό μικρό προτεκτοράτο ήταν μόνο το εφαλτήριο, η σπίθα της Μεγάλης Ιδέας, το όχημα για την απελευθέρωση όλων των Πατρίδων, όπου ζούσε Έλληνας και είχε δικαιώματα στα χώματα. «Του χρόνου στην Πόλη» εύχονταν, μια φράση που πρωτακούστηκε μετά την άλωση της Πόλης από τους Φράγκους το 1204. Τα Επτάνησα προσαρτήθηκαν το 1863, η Θεσσαλία το 1881, η Μακεδονία, η Θράκη, η Κρήτη, το Αιγαίο το 1912-3, τα Δωδεκάνησα μόλις το 1947. Πάνω από ένας αιώνας αγώνων για να φτάσουμε στα σημερινά όρια. Με τεράστιο κόστος, άλλοτε αναπόφευκτο, άλλοτε λόγω εγκληματικών λαθών. Βαρύ τίμημα πληρώθηκε με αίμα στην Ιωνία, τον Πόντο, την Κύπρο, αλλά και στα ευρύτερα Βαλκάνια, τη Σοβιετική Ένωση, την Αίγυπτο. Ο Οικουμενικός Ελληνισμός συρρικνώθηκε στο Ελλαδικό κράτος. Η Ελλάς της Μεγάλης Ιδέας μετατρέπεται σε ‘φτωχή πλην τίμια’. Κατά τα λεγόμενα της Αρβελέρ, το μόνο έθνος που δεν απελευθέρωσε την κοιτίδα του (την Κωνσταντινούπολη), παραιτείται από κάθε είδους παρούσα ή μελλοντική αξίωση. Από το κράτος αυτό, με τα αναμφισβήτητα ιστορικά δικαιώματα, όλοι οι ‘γείτονες’ θα διεκδικούν κομμάτι του, το ίδιο θα αμύνεται.
 
  1. Η 25η Μαρτίου 1821 είναι το σημείο καμπής της Νεότερης Ελληνικής ιστορίας. Αλλά η ιστορία έχει ένα κακό: δε σταματά. Ο Ελληνισμός μεγαλουργεί όταν στρατεύεται πίσω από στόχους και οράματα. Όταν ονειρεύεται κι ενώνεται για έναν κοινό εθνικό σκοπό. Αυτό ήταν το κωμικοτραγικό σύνθημα των σύγχρονων πολιτικάντηδων όταν έθεταν ως εθνικό όραμα την τέλεση Ολυμπιακών αγώνων ή την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ. Κατάφεραν να ευτελίσουν και τα οράματα… Και σίγουρα τα εθνικά οράματα δεν είναι κενά γενικόλογα πυροτεχνήματα όπως ‘ελπίδα’ κι ‘αξιοπρέπεια’. Τα όνειρα θέλουν σάρκα και οστά, θέλουν τραγούδια για την Κόκκινη Μηλιά και θρύλους για το Μαρμαρωμένο Βασιλιά. Η ιστορία μας οδηγεί κι ο ρους της δείχνει ότι η Επανάσταση που πυροδοτήθηκε το 1453 δεν ολοκληρώθηκε, είναι απλώς σε αναστολή. Το καντηλάκι πρέπει να σιγοκαίει μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, είτε τη ζήσουμε είτε όχι. Το κατάφεραν οι Ισραηλίτες μετά από 2.000 χρόνια. Αν ο φάρος της Μεγάλης Ιδέας μείνει αναμμένος θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και για τους Έλληνες. Του χρόνου στην Πόλη λοιπόν!
    Βασίλης Αδαμίδης
    freepen
 
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣ                                    Αθήνα,24/03/2017 
ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ (ΠΑ.ΣΥ.ΒΝ)                           Αριθμ.Πρωτ: 16
ΜΑΡΝΗ 10 - 104 33 ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ: 210-8239503
FAX: 210-8239573
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Ιστοσελίδα: www.pasyvn.gr

                                 Προς
                                                                              Σύλλογο Αναπληρωτών Νηπιαγωγών
                               Αινείου 2 Αθήνα

 
 
 
Θέμα: «Απάντηση-Δήλωση στις Ανακοινώσεις του Συλλόγου Αναπληρωτών
             Νηπιαγωγών»
 
Με μεγάλη μας έκπληξη διαβάσαμε την επιστολή του Συλλόγου σας προς τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Κυριάκο Μητσοτάκη.
Στη συνέχεια με απορία διαπιστώσαμε ότι επανήλθατε με νέα ανακοίνωση με τίτλο «Η δύναμη της χειραγώγησης μέσω της καταπάτησης των επαγγελματικών δικαιωμάτων» σε διαδικτυακούς τόπους,
υπογεγραμμένη από την Πρόεδρο κ. Μαρία Σπανού και την Γ. Γ. κ. Χαρίκλεια Θεοδωράκη.
Στα κείμενά σας αυτά καθώς και σε επανειλημμένες δημοσιεύσεις σας, επιχειρείται η σαφής υποτίμηση και πλήρης απαξίωση του ρόλου των Παιδικών και Βρεφονηπιακών Σταθμών αλλά και της επαγγελματικής και επιστημονικής κατάρτισης των Παιδαγωγών Προσχολικής Ηλικίας, αποφοίτων των τμημάτων Προσχολικής Αγωγής των ΑΤΕΙ.
Ταυτόχρονα, προκαλείτε σύγχυση και παραπληροφόρηση στο κοινό, και δη με τρόπο που περιλαμβάνει αφενός πληθώρα ανακριβών στοιχείων, αφετέρου τουλάχιστον ελλιπή ενημέρωση ως προς τις ευρωπαϊκές και διεθνείς εξελίξεις, επιστημονικές, ερευνητικές και πολιτικές, στον τομέα της προσχολικής εκπαίδευσης.
Είναι πλέον αναγνωρισμένο στη διεθνή βιβλιογραφία της εκπαίδευσης όσο και της παιδοψυχιατρικής, ότι η προσχολική περίοδος, που διαρκεί από τα 0 μέχρι τα έξι χρόνια ενός παιδιού, έχει σημαντικότατες επιπτώσεις στην εξέλιξη και μετέπειτα ζωή του. Για το λόγο αυτό η επένδυση στην προσχολική εκπαίδευση και φροντίδα αποτελεί, σύμφωνα με διατύπωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ήδη από το 2011, «από τις καλύτερες επενδύσεις που μπορούμε να κάνουμε για τα παιδιά μας και για το μέλλον της Ευρώπης», καθώς η ποιοτική προσχολική εκπαίδευση είναι αποτελεσματικότερη από οποιαδήποτε μεταγενέστερη παρέμβαση.
Για το λόγο αυτό άλλωστε, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αλλά και διεθνώς, και ήδη πλέον και στη χώρα μας, σχεδιάζονται ή εφαρμόζονται σημαντικές αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα στην κατεύθυνση της άρσης της διχοτόμησης (Παιδικοί Σταθμοί – Νηπιαγωγεία) και της ολιστικής και ενιαίας προσέγγισης της εκπαίδευσης και αγωγής στην προσχολική ηλικία.
Σε χώρες όπως η Φιλανδία, η Ισπανία, η Αυστρία, η Δανία, η Σουηδία, η Γαλλία, η Ν. Ζηλανδία κ.α., οι υπηρεσίες παροχής προσχολικής εκπαίδευσης και φροντίδας έχουν ενταχθεί σε ένα κοινό εκπαιδευτικό φορέα, ο οποίος υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας. Ως εκ τούτου, με έκπληξη διαπιστώνουμε, ότι επιλέγετε να αγνοείτε συστηματικά ή/και να αποσιωπείτε τα σύγχρονα αυτά δεδομένα, παρά το γεγονός ότι σηματοδοτούνται μεγάλης σημασίας και σπουδαιότητας αλλαγές στο χώρο της Π.Ε.Φ (Προσχολική Εκπαίδευση και Φροντίδα), και ενώ σταδιακά υιοθετούνται πολιτικές από πλευράς των αρμοδίων, εναρμονισμένες με τα πλέον σύγχρονα επιστημονικά ευρωπαϊκά και διεθνή δεδομένα, τα οποία είναι προς την κατεύθυνση της ολιστικής προσέγγισης.         
Ο ισχυρισμός σας ότι οι "…..οι παιδικοί σταθμοί αποτελούν κοινωνική δομή της Πολιτείας, απευθυνόμενη σε παιδιά 0-3 ετών, παρέχοντας αποκλειστικά υπηρεσίες φύλαξης και φροντίδας", είναι αναχρονιστικός, μετέωρος επιστημονικά και θα ήταν ακριβής για τα δεδομένα της βιομηχανικής επανάστασης, κατά την οποία η δημιουργία χώρων φιλοξενίας των μικρών παιδιών κρίθηκε αναγκαία για τους εργαζόμενους γονείς προκειμένου τα παιδιά να μη μένουν αφύλακτα και χωρίς φροντίδα. Έκτοτε όμως έχουν επέλθει πληθώρα επιστημονικών ερευνών, οικονομικών, πολιτισμικών και κοινωνικών αλλαγών, με αποτέλεσμα εδώ και χρόνια οι Παιδικοί Σταθμοίνα επιτελούν ένα πολύ διαφορετικό ρόλο στο χώρο της Προσχολικής Αγωγής και στην κοινωνία.
Με το Π.Δ. 523/1991 κατοχυρώνονται τα επαγγελματικά δικαιώματα, των αποφοίτων των τμημάτων Προσχολικής Αγωγής των ΑΤΕΙ, σύμφωνα δε με το άρ. 1, το εργασιακό πεδίο εφαρμογής είναι η «αγωγή και φροντίδα παιδιών της προσχολικής ηλικίας από δύο μηνών μέχρι εγγραφής τους στο δημοτικό σχολείο».
Αντιθέτως η καταπάτηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων που επικαλείσθε εσείς, έχει συντελεσθεί για τον κλάδο μας καθώς, από το 2006 με την εφαρμογή του άρθρου 73 του Ν. 3518/ΦΕΚ 272/21-12-2006, έχουν καταστρατηγηθεί αυθαίρετα τα κατοχυρωμένα και θεσμοθετημένα επαγγελματικά μας δικαιώματα ως προς την ηλικία 5-6 ετών.
Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Πρότυπου Κανονισμού Λειτουργίας Δημοτικών και Κοινοτικών Ν.Π.Δ.Δ. Παιδικών και Βρεφονηπιακών Σταθμών, (ΚΥΑ 16065/ΦΕΚ 497/22.04.2002), ο οποίος αποτελεί και το νομικό πλαίσιο λειτουργίας των Παιδικών και Βρεφονηπιακών Σταθμών:
Οι Παιδικοί και Βρεφονηπιακοί Σταθμοί που είναι κυρίαρχα χώρος αγωγής και ασφαλούς διαμονής για παιδιά προσχολικής ηλικίας σκοπό έχουν:
·         Να παρέχουν ενιαία προσχολική αγωγή σύμφωνα με τα πλέον σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα.
·         Να βοηθούν τα παιδιά να αναπτυχθούν ολόπλευρα, σωματικά, νοητικά, συναισθηματικά και κοινωνικά.
·         Να εξαλείφουν κατά το δυνατό, τις διαφορές που τυχόν προκύπτουν από το πολιτιστικό, οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο των γονέων τους.
·         Να εξυπηρετούν τους γονείς και παράλληλα να τους ευαισθητοποιούν πάνω σε θέματα σύγχρονης παιδαγωγικής και ψυχολογίας.
·         Να βοηθούν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας στην ομαλή μετάβαση τους από το οικογενειακό στο σχολικό περιβάλλον.
·         να παρέχουν ημερήσια διατροφή και φροντίδα στα παιδιά που φιλοξενούνται τηρώντας τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας.
Σύμφωνα με το άρθρο 14 του ως άνω Κανονισμού, κατά τη διάρκεια παραμονής στους χώρους φιλοξενίας, τα παιδιά απασχολούνται με παιδαγωγικά προγράμματα δραστηριοτήτων καλύπτοντας τις ψυχοσυναισθηματικές, κοινωνικές και νοητικές τους ανάγκες. Τα ως άνω επιβεβαιώνονται και από το περιεχόμενο σπουδών των Τμημάτων Προσχολικής Αγωγής των ΑΤΕΙ, όπου αναφέρει ότι "…. καλύπτουν το γνωστικό αντικείμενο της εφαρμογής γνώσεων και μεθόδων που αφορούν την αγωγή και φροντίδα παιδιών προσχολικής ηλικίας (0-6 ετών)".
Περαιτέρω, στο άρθρο 7 του ως άνω Κανονισμού αναφέρεται ότι δικαίωμα εγγραφής στους Παιδικούς Σταθμούς έχουν όλα τα παιδιά από την ηλικία των 6 μηνών έως την ηλικία εγγραφής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.
Από το συνολικό πλέγμα συνεπώς όλων των ως άνω διατάξεων που ισχύουν σήμερα, και αποτελούν το νομικό και θεσμικό πλαίσιο που μας αφορά, είναι σαφές ότι οι Παιδικοί Σταθμοί είναι χώροι αγωγής και φροντίδας των μικρών παιδιών ηλικίας από 0 έως 6 ετών, ο δε ρόλος των παιδαγωγών προσχολικής ηλικίας είναι εξόχως παιδαγωγικός και εκπαιδευτικός, προσαρμοζόμενος προφανώς κάθε φορά στην ηλικία του παιδιού. Δεν νοείται άλλωστε πλέον η έννοια της φροντίδας ενός παιδιού, μέσα σε ένα θεσμικό πλαίσιο, αποσπασμένη και διαχωρισμένη από την έννοια της αγωγής και εκπαίδευσης.
Σχετικά δε με τους ισχυρισμούς σας ότι υφίσταται μεταξύ παιδαγωγών προσχολικής ηλικίας και νηπιαγωγών «ένα τεράστιο επιστημονικό, μεθοδολογικό και γνωσιολογικό αγεφύρωτο χάσμα», σας επισημαίνουμε ότι τα Τμήματα Προσχολικής Αγωγής των ΑΤΕΙ έχουν ως αποστολή «να προάγουν την ανάπτυξη και τη μετάδοση των γνώσεων στις επιστήμες της αγωγής παιδιών προσχολικής ηλικίας με τη διδασκαλία και την εφαρμοσμένη έρευνα και να παρέχουν στους σπουδαστές τα απαραίτητα εφόδια που εξασφαλίζουν την άρτια κατάρτισή τους για την επιστημονική και επαγγελματική τους σταδιοδρομία και εξέλιξη» και «ταυτόχρονα να παρακολουθούν τις διεθνείς εξελίξεις στον επιστημονικό και εκπαιδευτικό τομέα, να αναπτύσσουν διεθνείς συνεργασίες με ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας και του εξωτερικού, να συνεργάζονται με Βρεφονηπιακούς σταθμούς και άλλους φορείς οι οποίοι σχετίζονται με το γνωστικό αντικείμενο των Τμημάτων, να χρησιμοποιούν τις σύγχρονες τεχνολογίες στην εκπαίδευση, να διεξάγουν έρευνα κ.ο.κ.» Η διάρκεια των σπουδών στα Τμήματα Προσχολικής Αγωγής των ΑΤΕΙ είναι οκτώ (8) εξάμηνα, δηλαδή Τριτοβάθμια, πλήρης τετραετής φοίτηση και εκπαίδευση.
Κατά τη διάρκεια των επτά πρώτων εξαμήνων οι σπουδές περιλαμβάνουν θεωρητική διδασκαλία, εργαστηριακές ασκήσεις, επισκέψεις σε χώρους εφαρμογής γνώσεων και μεθόδων που αφορούν στην αγωγή παιδιών προσχολικής ηλικίας και εκπόνηση εργασιών (βιβλιογραφικών και εφαρμοσμένων ερευνητικών) που σχετίζονται με το αντικείμενο σπουδών. Το όγδοο εξάμηνο σπουδών περιλαμβάνει την πρακτική άσκηση στο επάγγελμα και την εκπόνηση πτυχιακής εργασίας που εξασφαλίζει την εμβάθυνση, εκ μέρους του τελειοφοίτου των Τμημάτων, σε ένα επίκαιρο και σημαντικό θέμα έρευνας ή σε γνωστικό αντικείμενο που έχει άμεση σχέση με την ειδικότητα σπουδών.
Ως εκ τούτου, στις επιστολές και τα άρθρα σας αγνοείτε επιδεικτικά τόσο το νομικό-θεσμικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία και καθορίζει το χαρακτήρα των Παιδικών Σταθμών, όσο και την ύπαρξη, λειτουργία και επιστημονική υπόσταση των Τμημάτων Προσχολικής Αγωγής των ΑΤΕΙ.
Ομοίως, φαίνεται ότι δεν έχετε ενημερωθεί ότι ο όρος «βρεφονηπιοκόμοι» έχει καταργηθεί, τα Τμήματά έχουν μετονομαστεί σε τμήματα Προσχολικής Αγωγής, η δε αλλαγή αυτή στην ονομασία δεν συνιστά απλώς αλλαγή ονόματος, αλλά έγινε προκειμένου να εναρμονιστεί ο τίτλος σπουδών του κλάδου μας, με το νέο σύγχρονο πλέον ρόλο του παιδαγωγού προσχολικής ηλικίας, ο οποίος δεν είναι «φροντιστής» παιδιών, ούτε φύλακας, αλλά παιδαγωγός.
Ως εκ τούτου, είναι προφανώς σεβαστή η έκφραση γνώμης για το πώς πρέπει να είναι το εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας, ακόμα και εάν, κατά την κρίση μας, οι απόψεις που εκφράζετε απηχούν αναχρονιστικές, συντηρητικές και σε κάθε περίπτωση ξεπερασμένες επιστημονικά αντιλήψεις, σχετικά με το παιδί, την εκπαίδευση και το ρόλο του παιδαγωγού, αντιλήψεις οι οποίες εδώ και καιρό έχουν αναθεωρηθεί σε όλον τον ανεπτυγμένο κόσμο.
Η έκφραση της γνώμης σας όμως δεν μπορεί να φτάνει σε σημείο προσβολής, υποτίμησης και πλήρους απαξίωσης της επαγγελματικής και επιστημονικής υπόστασης ενός ολόκληρου κλάδου, στον οποίο μάλιστα η Πολιτεία έχει εμπιστευθεί τη διαπαιδαγώγηση, την εκπαίδευση και φροντίδα των παιδιών στην πιο ευαίσθητη ηλικία τους. Η διαρκής και συστηματική απόκρυψη εκ μέρους σας του ισχύοντος νομικού πλαισίου που μας αφορά, των κατοχυρωμένων επαγγελματικών μας δικαιωμάτων, της επιστημονικής εκπαίδευσης που λαμβάνουμε, ακόμα και της ορθής ονομασίας του τίτλου μας, αποτελούν συκοφάντηση του κλάδου μας αφενός και αφετέρου σοβαρή παραπλάνηση και παραπληροφόρηση της κοινωνίας.
Η διασπορά ψευδών ειδήσεων η διάδοση ανακριβών και αναληθών στοιχείων και η αποσιώπηση των αληθινών σχετικά με το ρόλο και τη λειτουργία μας ως παιδαγωγών, με τα επαγγελματικά μας δικαιώματα αλλά και τη θέση των Παιδικών Σταθμών στη Χώρα μας, είναι εντελώς παράνομη και προσβλητική, αφού μας εμφανίζει ως «λαθρεπιβάτες» σχεδόν της Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης! Επιπλέον, δημιουργεί ανεπίτρεπτη σύγχυση και ανασφάλεια στους γονείς αλλά και στους μελλοντικούς παιδαγωγούς, για ζητήματα ιδιαίτερα ευαίσθητα και σοβαρά.
Τέλος, επισημαίνουμε ότι οι τοποθετήσεις σας αυτές θίγουν τους συναδέλφους μας νηπιαγωγούς οι οποίοι έχουν επιλέξει ως εργασιακό χώρο τους Παιδικούς Σταθμούς και με τους οποίους μας ενώνουν κοινοί αγώνες και κοινά οράματα για τη διασφάλιση της ποιότητας στην Προσχολική Αγωγή και για τη θεσμοθέτηση Ενιαίου Εθνικού Συστήματος Προσχολικής Αγωγής Εκπαίδευσης και Φροντίδας.
Η διχοτόμηση της Προσχολικής Αγωγής (Παιδικοί Σταθμοί – Νηπιαγωγεία), δημιουργεί ανομοιογένεια, ετερογένεια και εκ φύσεως μεροληψία και ρατσισμό, καθώς γίνονται διακρίσεις και δεν δίνονται ίσες ευκαιρίες στα παιδιά, ανεξάρτητα από την ηλικία τους για υψηλή ποιότητα Προσχολικής Αγωγής, Εκπαίδευσης και Φροντίδας.
Εκφράζουμε την πεποίθηση ότι η διένεξη ανάμεσα στους Παιδαγωγούς Προσχολικής Ηλικίας που προσπαθείτε να καλλιεργήσετε και στην οποία επιδίδεστε εδώ και καιρό, δεν εκφράζει το σύνολο των μάχιμων Παιδαγωγών αποφοίτων των ΑΕΙ και των ΑΤΕΙ, οποίοι δίνουν καθημερινό αγώνα για την διασφάλιση της ποιότητας στην Προσχολική Αγωγή και την θεσμοθέτηση Εθνικής στρατηγικής που θα δίνει βαρύτητα στην ποιότητα και θα επιδιώκει ένα συνεκτικό πλαίσιο, όσον αφορά στο σύνολο των προϋποθέσεων για την λειτουργία των δομών Προσχολικής Αγωγής και της ενιαίας εκπαίδευσης των Παιδαγωγών Προσχολικής Ηλικίας.
Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε υπάρχει αναγκαιότητα δόμησης μιας συνεκτικής ενόρασης, για την εφαρμογή ενός κοινού συμφωνημένου παιδαγωγικού πλαισίου, που θα επιτρέπει πλέον να προσδιοριστούν με σαφήνεια οι Παιδαγωγικοί Προσανατολισμοί και να διασφαλιστούν τα πρότυπα ποιότητας, σύμφωνα με τα Διεθνή Ερευνητικά δεδομένα, τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τις βέλτιστες πρακτικές των Ευρωπαϊκών Κρατών.
Η χάραξη Ενιαίας Εθνικής Στρατηγικής στην Προσχολική Αγωγή με την ένταξη των Παιδικών Σταθμών στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Παιδείας και την ενιαία εκπαίδευση των Παιδαγωγών Προσχολικής Ηλικίας, αποτελεί κορυφαία πολιτική επιλογή με τεράστια εκπαιδευτικά, κοινωνικά και οικονομικά οφέλη.

Σας καλούμε συνεπώς να υπερασπιστείτε τα συντεχνιακά σας συμφέροντα μέσα στο πλαίσιο του νόμου με καλή πίστη, με σεβασμό στο ισχύον νομικό και θεσμικό πλαίσιο, χωρίς να διαδίδετε ψευδείς ισχυρισμούς, χωρίς να δημιουργείτε σύγχυση και χωρίς να παραπληροφορείτε το κοινό.
Διαμαρτυρόμαστε για την παραπάνω συμπεριφορά σας και σας καλούμε άμεσα να άρετε τις προσβολές αυτές, ανασκευάζοντας τις ψευδείς διαδόσεις, και να παραλείψετε κάθε τέτοια πράξη στο μέλλον. Διαφορετικά, είμαστε υποχρεωμένοι να αποκαταστήσουμε την αλήθεια ενώπιον της δικαιοσύνης και επιπρόσθετα να διεκδικήσουμε αποζημίωση για την παράνομη, υπαίτια και κακόπιστη συμπεριφοράς σας σε βάρος ενός ολόκληρου κλάδου, το ποσό της οποίας θα διατεθεί εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά για κάλυψη εκπαιδευτικών αναγκών προσφυγόπουλων που έχουν ενταχθεί σε δομές εκπαίδευσης της χώρας μας.
 
Για το Διοικητικό Συμβούλιο του ΠΑ.ΣΥ.ΒΝ
Η Πρόεδρος                                               Ο Γεν. Γραμματέας
          
Καλαϊτζή Ευαγγελία                                     Δημούδης Αθανάσιος

 

Μουσικό Σχολείο Τρικάλων
Σχολικό Έτος 2016-17
Μάθημα: Έκθεση-Έκφραση Α΄Λυκείου-Νεοελληνική Γλώσσα Α΄ Γυμνασίου/Διδάσκουσα καθηγήτρια: Αμαλία Κ. Ηλιάδη (ΠΕ02-Φιλόλογος-Ιστορικός)
«Μαθητικός δοκιμιακός & εκθετικός-εκφραστικόςλόγος»
 
Όταν υπάρχει θέληση για παραγωγή μεστού, δοκιμιακού και εκθετικού-εκφραστικού λόγου και δυνατότητα επιλογής θέματος, αρκετοί μαθητές/μαθήτριες εργάζονται αγογγύστως, φιλτράρουν τις πληροφορίες που τους προσφέρονται και μαθαίνουν δημιουργικά ο,τιδήποτε βρίσκεται στη σφαίρα των ενδιαφερόντων τους! Κατόπιν εφαρμογής στην διδακτική πράξη αυτών των προϋποθέσεων, ως καθηγήτρια έμαθα ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε τον ενθουσιασμό, τη δημιουργικότητα και την εφευρετικότητα

των μαθητών μας και να αφήνουμε τα στοιχεία αυτά να μας «ταξιδεύουν» στις, πότε τρικυμισμένες και πότε γαλήνιες, θάλασσες της εφηβικής σκέψης, πρώιμης και ώριμης…

Η Διδάσκουσα καθηγήτρια: Αμαλία Κ. Ηλιάδη (ΠΕ02-Φιλόλογος-Ιστορικός)
Κυρία Ηλιάδη καλησπέρα.
 Σας αποστέλλω την εργασία μου, με θέμα την περιγραφή ενός ανθρώπου, του οποίου το φαίνεσθαι διαφοροποιείται του είναι.
 
      Περιγραφή ενός ατόμου, του οποίου το “είναι” διαφοροποιείται του “φαίνεσθαι”
 
Ο καθένας από μας έχει γνωρίσει πολλάκις ανθρώπους, που η πρώτη εντύπωση , την οποία σχηματίζουμε για κείνους ,τελικά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα . Εντυπωσιάζεται κανείς από το παρουσιαστικό και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, διεισδύοντας, όμως, στην ψυχοσύνθεση του ατόμου, καταλαβαίνει πως το ποιον του είναι τιποτένιο . Άλλοτε συμβαίνει και το αντίθετο: κατηγοριοποιούμε κάποιους ανθρώπους ως κακούς, ως αρνητικά πρότυπα λόγω της αντισυμβατικής τους εμφάνισης. Αν, όμως, μπούμε στην διαδικασία να εμβαθύνουμε και να τους γνωρίσουμε καλύτερα, αμέσως συνειδητοποιούμε πως η ψυχή τους είναι ευγενική και πολύ όμορφη!
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι νταήδες των σχολείων ή “bullies”, χρησιμοποιώντας τον αγγλικό όρο. Πρόκειται για μαθητές, που, δίχως δισταγμό ή ηθικούς φραγμούς, ασκούν λεκτική, σωματική ή ακόμα και σεξουαλική βία σε άλλους, πιο αδύναμους (όχι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχικά) μαθητές. Συνήθως είναι παιδιά, που έχουν μια σωματική υπεροχή σε σχέση με την πλειοψηφία των συμμαθητών τους ή είναι παιδιά διάσημα, γνωστά στους μαθητικούς κύκλους. Αυτοί οι “μικροί κακοποιοί” φαίνονται (ή τουλάχιστον πασχίζουν να φαίνονται) σκληροί, ωμοί, δυναμικοί, για να επιβάλλουν τον σεβασμό στους υπόλοιπους. Κατά πόσο όμως αυτή η εικόνα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;
Τις περισσότερες φορές οι νταήδες είναι παιδιά, που προσπαθούν να φανούν δυνατά, για να κρύψουν τις αδυναμίες τους ή λόγω αρνητικών προτύπων και άσχημων βιωμάτων, που κατέχουν από την οικογένεια. Στην πραγματικότητα είναι παιδιά αδύναμα, που έχουν δεχθεί διάφορες μορφές βίας από την οικογένειά τους και επιδιώκουν να καλύψουν το κενό με λανθασμένες μεθόδους. Είναι παιδιά, που υποφέρουν, ματώνει η ψυχή τους και βρίσκουν ευκαιρία να εκτονωθούν πάνω σε ανθρώπους, που δεν θα φέρουν ουδεμία αντίσταση. Τα παιδιά αυτά χρειάζονται την βοήθεια όλων μας και ιδίως εξειδικευμένων ψυχολόγων, ώστε να καταφέρουν να ξεπεράσουν τα βαθύτατα χάσματα της ψυχής τους. Διότι, αν δεν προσπαθήσει κάποιος να τα βοηθήσει, τι θα απογίνουν και, εν συνεχεία, τι πρότυπα θα προβάλλουν στα παιδιά τους;
 
Νικολάου Όλγα-Ηλιάνα, μαθήτρια Α2 Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων.
 
 
«Η κρίση στην Ελλάδα»
        Ελλάδα. Ένας τόπος ευλογημένος, γόνιμος, όμορφος όσο κανένας, μα και καταραμένος, καταδικασμένος να μην γνωρίσει ποτέ την ευημερία και την ομόνοια. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, η σκλαβιά και οι πόλεμοι, οι κακουχίες και τα προβλήματα ταλάνιζαν ανά τακτά χρονικά διαστήματα τους Έλληνες. Σήμερα, η χώρα πλήττεται από την οικονομική κρίση. Εδώ και περίπου μία οκταετία, δεν μπορεί να ορθοποδήσει, αφού βυθίστηκε στα ελλείμματα και την απαισιοδοξία. Η ζωή των κατοίκων έχει μεταλλαχθεί σε έναν συνεχή αγώνα για την επιβίωση. Η έλλειψη ελπίδας έχει καταρρακώσει τους Έλληνες, που πλέον συρρέουν στους ψυχολόγους, για να καταπολεμήσουν την κατάθλιψη και πληθώρα άλλων ψυχολογικών νοσημάτων.
        Τα τελευταία δύο χρόνια η κατάσταση χειροτερεύει συνεχώς. Η ελπιδοφόρα νέα κυβέρνηση δεν κατάφερε να επιτύχει αυτά που υποσχόταν, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός, που ενδόμυχα ανέμενε μια υποτυπώδη οικονομική ανάκαμψη, να χάνει πλέον την υπομονή και την δύναμή του. Έχει βαρεθεί να ακούει πομφολογίες και λόγια ψεύτικα. Η υπέρογκη φορολογία και η αύξηση των τιμών, λόγω του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, μέτρα, τα οποία υπέγραψε η κυβέρνηση, οδηγούν τον Έλληνα στην οικονομική εξαθλίωση. Και ενώ ο λαός απαιτεί ηχηρές μεταρρυθμίσεις, αλλαγές στα συστήματα παιδείας και υγείας, επίλυση του Προσφυγικού, η κυβέρνηση απαντά με παραπολιτική, επιθέσεις κατά των κομμάτων της Αντιπολίτευσης και «λόγια του αέρα».
        Έτσι λοιπόν, ο άνεργος Έλληνας ωθείται από την ίδια του την πατρίδα στην μετανάστευση. Το εξωτερικό αποτελεί αφενός προορισμό επαγγελματικής αποκατάστασης και επιτυχίας, αφετέρου την μόνη λύση για την επιβίωση. Οι μορφωμένοι Έλληνες απορροφώνται σχεδόν αμέσως και απολαμβάνουν υψηλούς μισθούς και ανώτερο βιοτικό επίπεδο. Τι γίνεται, όμως, με τους ανειδίκευτους εργάτες; Αυτοί μας θυμίζουν σίγουρα τους μετανάστες των δεκαετιών του ’50 και του ’60, που έφευγαν με μόνα τους εφόδια μια φωτογραφία της οικογένειας και έναν σταυρό. Δυστυχώς, οι σημερινοί ανειδίκευτοι εργάτες καταλήγουν τις περισσότερες φορές σε κουζίνες ελληνικών εστιατορίων , με τους ομοεθνείς να αποδεικνύονται οι χειρότεροι εργοδότες. Πλημμυρισμένοι από απελπισία, νιώθουν πως, όπου κι αν ταξιδέψουν, η Ελλάδα τούς πληγώνει. Και φυσικά, η απελπισία είναι ο χειρότερος σύμβουλος του ανθρώπου.
        Εκτός, όμως, από την οικονομική, καραδοκεί και μια άλλη μορφή κρίσης, πιο σοβαρή: η κοινωνική κρίση. Αυτή που διαφθείρει τους ανθρώπους και τους ωθεί σε άσεμνες και αθέμιτες πράξεις. Αυτή που διαβρώνει τα ήθη και τα ευτελίζει. Αυτή που απειλεί την ψυχική υγεία των ανθρώπων. Λόγω αυτής, οι άνθρωποι κυκλοφορούν στον δρόμο μονίμως σκεπτικοί, αγέλαστοι, «νεκροί». Παραμιλούν και είναι πιθανό να θεωρηθούν τρελοί, παρανοϊκοί. Τίποτα δεν μπορεί πια να τους συγκινήσει. Ζουν μηχανικά, σαν μικρά «ρομποτάκια», δίχως συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης. Άνθρωποι δίχως ηθικούς φραγμούς, άνθρωποι που έχουν χάσει ακόμα και την αξιοπρέπειά τους. Άνθρωποι, που λειτουργούν σαν ζώα, αφού έχει εξαφανιστεί κάθε ίχνος ανθρωπιάς από μέσα τους.
        Κοντολογίς, η κρίση στην Ελλάδα έχει πλήξει, εκτός από την οικονομία, την κοινωνία και τα πρότυπά της. Η χώρα οδεύει προς την καταστροφή, χωρίς να υπάρχει κάποιος να επιθυμεί να την σώσει. Η ευαισθητοποίηση, όχι μόνο των εγχώριων πολιτικών, αλλά και αυτών του εξωτερικού κρίνεται απαραίτητη για να μην επέλθει η απόλυτη ισοπέδωση. Αντί, λοιπόν, να αναζητούμε αφορμές για άσκοπους και ανούσιους διαπληκτισμούς, όπως οι πολιτικοί μας, ας εργαστούμε όλοι μαζί, για να περισώσουμε την αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό και την αισιοδοξία μας. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να διαφύγουμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο και θα επιτύχουμε οικονομική και, το κυριότερο, ψυχική ανάταση.
Νικολάου Ηλιάνα-Όλγα, μαθήτρια Α2 Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων
 
«Το φαινόμενο του έρωτα στα χρόνια της εφηβείας: Να το περιγράψετε, να εκθέσετε κρίσεις και απόψεις που το φωτίζουν και το ερμηνεύουν, αξιοποιώντας τα κείμενα του σχολικού εγχειριδίου που αναφέρονται στο θέμα αυτό».
Ο έρωτας μπορεί να πάρει εκατομμύρια μορφές ανάλογα με τον χαρακτήρα και τα βιώματα κάθε ανθρώπου. Για τον βιολόγο, είναι μία έντονη νευρολογική κατάσταση, όπως η πείνα ή η δίψα αλλά πιο μόνιμη. Για τον συγγραφέα, ο έρωτας είναι το κίνητρο για τις μεγάλες αφηγήσεις. Για τον φιλόσοφο, ο έρωτας έχει διαφορετική υφή. Κάθε ένας έχει τις παραλλαγές του, τυφλός, μονόπλευρος, σταθερός, ρευστός, τραγικός, υστερόβουλος, ανολοκλήρωτος, άνευ όρων. Για τον Αριστοτέλη, είναι ένας φυσικός δεσμός μεταξύ ετερόφυλων όπου θεμελιώνεται η οικογένεια. Για τον επίκουρο είναι απλή σωματική ανάγκη και για τον Μάρκο Αυρήλιο <<μικρός σπασμός>>. Στον Χριστιανισμό έχει καθαρά ηθικό περιεχόμενο. Ο Καρτέσιος τον συγκαταλέγει ανάμεσα στα έξι βασικά λάθη της ψυχής. Ίσως όμως, η λέξη αυτή να μην είναι τόσο ξεκάθαρη στο μυαλό των εφήβων, ίσως να μπερδεύει ακόμα περισσότερο την δύσκολη καθημερινότητα τους προσπαθώντας μάταια να τον εξηγήσουν.                                                 
     Ιστορικά, ο έρωτας ήταν νεαρός θεός των αρχαίων Ελλήνων, γιος του Ερμή και της Αφροδίτης. Οι αρχαίοι Έλληνες τον απεικόνιζαν σαν ένα φτερωτό παιδί και θεωρούσαν πως ήταν αιτία για κάθε ερωτική περιπέτεια. Επιπλέον, ο έρωτας είναι αστεροειδής μικροσκοπικός πλανήτης Άρη και Δία. Στην αστρονομία χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της αποστάσεως της Γης από τον Ήλιο. Έχει πάρει τόσες μορφές που πλέον είναι υπερβολικά δύσκολο να εξηγηθεί. Για τους εφήβους παρόλα αυτά αρκεί μόνο μία φράση για να ερμηνεύσει το νόημα της, "Το δυνατότερο συναίσθημα". Κανείς δεν μπορεί να τον αποφύγει, κανένα όπλο και κανένα μυαλό δεν μπορεί να τον νικήσει. Άπειροι άνθρωποι έχουν δώσει την ζωή τους "χάρη" σε αυτό το συναίσθημα και ακόμα περισσότερα παιδιά στην ηλικία της εφηβείας, τον βιώνουν σε καθημερινή βάση. Μπορεί να χαλιναγωγήσει τον άνθρωπο, να τον κάνει να αισθάνεται καταθλιπτικά μόνο με μία του κίνηση. Μία πανίσχυρη δύναμη που πολλοί προσπαθούν να αποφύγουν. Η αλήθεια είναι όμως, πως οι νέοι όλων των εποχών, επιζητούν τον έρωτα. Θέλουν να νοιώσουν το "δυνατότερο συναίσθημα" και το καταφέρνουν, με κάθε τίμημα. Όταν ένα παιδί ερωτεύεται, αυτό έχει αντίκτυπο και στους στενούς του ανθρώπους. Η συμπεριφορά του αλλάζει κάτι που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τους γονείς στο να καταλάβουν τι σκέφτονται τα παιδιά τους. Πολλές φορές, δύο ερωτευμένοι αλληλοεξαρτιόνται και σε ακραίες περιπτώσεις δένονται τόσο πολύ μεταξύ τους που σταματάνε να είναι συνεπείς στο σχολείο και γενικότερα στις υποχρεώσεις τους. Πρωτεύοντα ρόλο στην ζωή τους παίρνει ο έρωτας.
     Παρ' όλα τα αρνητικά του, τα θετικά στοιχεία που "αφήνει" ο έρωτας υπερέχουν και για αυτό λέμε ότι είναι συναίσθημα που ο καθένας πρέπει να ζήσει. Και αν είναι τυχερός και ικανός, μπορείς να μετατρέψεις τον έρωτα σε αγάπη. Πολλοί εφηβικού έρωτες έχουν γίνει μακροχρόνιες σχέσεις και έφτασαν σε σημείο γάμου. Ουσιαστικά, ο έρωτας σε αυτήν την ηλικία είναι η ζωηρή και έντονη έλξη, η λατρεία και η αφοσίωση στο πρόσωπο του άλλου φύλου. Ο φυσιολογικός έρωτας είναι μία ζυγαριά που ισοζυγίζει την αισθηματική και αισθησιακή πλευρά του. Κάθε διαταραχή της ισορροπίας αυτής είναι νοσηρή. Έτσι, ο πλατωνικός έρωτας στον οποίο λείπει εντελώς η αισθησιακή πλευρά, είναι απόλυτα νοσηρός. Το ίδιο και ο καθαρά σαρκικός έρωτας που έχει σαν κίνημα μόνο τον σεξουαλισμό.
     Όταν νιώθεις τον έρωτα, μπορείς να διαλυθείς ή να περάσεις την καλύτερη εποχή της μέχρι τότε ζωής σου. Τι γίνεται όμως όταν ο έρωτας απουσιάζει; Οι μέρες σου παραμένουν ίδιες, χωρίς κάποια εξέλιξη και δεν μπορείς να βιώσεις την χαρά του ερωτευμένου. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που έχουν γραφεί τόσα βιβλία, τόσα ποιήματα, που τόσοι ζωγράφοι και τόσοι γλύπτες, τόσοι θεατρολόγοι και κινηματογραφιστές έχουν εμπνευστεί από τον κλασικό νεανικό έρωτα γιατί παρ' όλη την λύπη που σου προκαλεί, η χαρά είναι ατελείωτη. Είναι όμως λογικό και επόμενο να κάνεις λάθος επιλογές στον έρωτα και αυτό που ακολουθεί είναι να πληγωθείς. Όμως κανείς δεν μπορεί να τον αποφύγει, έτσι αργά ή γρήγορα, είτε το θέλεις είτε όχι θα φτάσει η στιγμή να το αισθανθείς. Μπορεί και αυτός να είναι ο σκοπός του έρωτα, να μάθεις να πληγώνεται για να αντέξεις τις δυσκολίες της αγάπης.
    Κανένας στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν μπόρεσε να εμποδίσει τον αληθινό έρωτα να ανθίσει. Αν όντως όμως κάποιος το κατάφερε, είναι ένοχος. Οι έφηβοι είναι "γεμάτοι" από αυτό το συναίσθημα, που θεωρείται έμφυτο. Όσο και να κρυφτείς τα βέλη του θεού έρωτα θα σε χτυπήσουν. Το πιο αξιοπερίεργο όμως με τον έρωτα είναι ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που κατάφερε να δώσει μία ορθή και σωστή εξήγηση. Πάντα θα υπάρχει κάποιο κομμάτι του που θα μένει κρυφό έτσι ώστε να ανακαλυφθεί από τα επόμενα "παιδιά". 
 
Τσιάρα Χαριτίνη, μαθήτρια Α2΄Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων
 
·               Δημιουργία συνθετικών κειμένων, με βάση δοθέντα κείμενα:
«Καΐκι που βυθίζεται… στη στεριά»
Ηκατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, με την οικονομική κρίση να μην έχει τελειωμό και το ταμειακό πρόβλημα να αυξάνεται συνεχώς, έχει δημιουργήσει ένα αδιέξοδο. Όταν κυβέρνηση και αντιπολίτευση το μόνο άγχος που έχουν είναι το ποιος θα παίξει το καλύτερο επικοινωνιακό παιχνίδι και θα καταφέρει να κερδίσει την ψήφο του απογοητευμένου και αηδιασμένου πλέον από τις πολιτικές παρατάξεις Έλληνα, μία λέξη μπορεί να χαρακτηρίσει την σημερινή πραγματικότητα και αυτή είναι η λέξη ΄΄ματαιότητα΄΄.
Οι πολιτικοί αρχηγοί ρίχνουν ευθύνες ο ένας στον άλλον χωρίς να βγαίνει κάποιο συμπέρασμα και η κατάσταση χειροτερεύει. Όλα γίνονται για μία ψήφο. Είναι αυτό αρκετό; Δεν έχει κουραστεί ο κόσμος από τις ΄΄κόντρες΄΄ τους;
Η μετανάστευση εδώ και περίπου ένα χρόνο έχει μπει και πάλι, ύστερα από χρόνια, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Οι μορφωμένοι νέοι αυτού του τόπου, για τους οποίους τόσο έχει κουραστεί και κοπιάσει το ελληνικό σχολείο, ώστε να φτάσουν σε ένα άριστο επίπεδο γνώσεων και να γίνουν εξαιρετικοί επιστήμονες και άνθρωποι, φεύγουν… Άξιζε αυτός ο κόπος; Μήπως επενδύσαμε σε λάθος κατεύθυνση;
Τίποτα δεν θα πήγαινε χαμένο αν όλα δούλευαν με καλύτερους και πιο αξιοκρατικούς κανόνες, αν υπήρχαν θέσεις εργασίας για να μπορούν οι νέοι μας να εργαστούν με όλα τα εφόδια που τους έχει δώσει η ελληνική κοινωνία, τις χρήσιμες αυτές γνώσεις και την όρεξή τους για δουλειά.
Το ειρωνικό και παράλογο είναι ότι μέσα σε όλη αυτή την αστάθεια και την αβεβαιότητα για το αύριο, υπάρχει μία σταθερότητα, μια κουραστική στασιμότητα χωρίς καμία ηλιαχτίδα φωτός στον ορίζοντα. Δύο χρόνια τώρα η κυβέρνηση δίνει ελπίδες και μοιάζει με καΐκι που βυθίζεται στη στεριά. Άνοιξη δεν υπάρχει όπως κάποτε και έτσι άνθρωποι που έλαμψαν με την παρουσία τους φεύγουν δυστυχώς από αυτόν τον κόσμο αποχαιρετώντας ένα διαρκή χειμώνα.
Μπατατέγας Σωτήριος, μαθητής Α2 Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων
 
Συνθετικό κείμενο κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού
Όσο τα χρόνια περνούν και οι άνθρωποι πάνε και έρχονται, συνειδητοποιεί κανείς τις αλλαγές και τις διαφορές ανάμεσα στις εποχές που αποχαιρετά. Εποχές, όπου οι συνθήκες ήταν δύσκολες και πολύπλοκες, όμως υπήρχε η επαφή και το χαμόγελο στις ζωές των ανθρώπων. Στη σημερινή μας εποχή ο Έλληνας βιώνει εξίσου μεγάλες δυσκολίες που δυστυχώς οι εκάστοτε κυβερνήσεις και γενικότερα όλο το πολιτικό σκηνικό που επικρατεί τις κάνει ακόμα μεγαλύτερες. Το σημαντικότερο μέλημά τους είναι να κερδίσουν επικοινωνιακές εντυπώσεις μέσα από ανούσιες κόντρες, αδιαφορώντας για την ουσία, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνει η ζωή των Ελλήνων. Οι ψεύτικες υποσχέσεις αλλά και η λήψη σκληρών μέτρων και αποφάσεων εις βάρος του Έλληνα πολίτη τον έχουν οδηγήσει σε οικονομικό αδιέξοδο. Έτσι, για ακόμα μια φορά παρατηρείται το φαινόμενο της μετανάστευσης της δύσκολης εκείνης εποχής του ΄50 και ΄60. Η διαφορά, βέβαια, είναι ότι ανάμεσα στους φτωχούς ανειδίκευτους εργάτες υπάρχουν και οι σπουδαγμένοι και οι πτυχιούχοι που η ανεργία τους ανάγκασε να ξενιτευτούν προκειμένου να έχουν ένα καλύτερο μέλλον. Βέβαια, οι μετανάστες εκείνης της εποχής έχαιραν καλύτερης αντιμετώπισης από τους σημερινούς, καθώς οι σημερινοί πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από τους Έλληνες εστιάτορες εργοδότες τους. Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι και οι δυο εποχές χαρακτηρίζονται από ακραία φτώχια όμως η τότε εποχή είχε νύχτες με φεγγάρι, με αγιόκλημα και γιασεμιά… η τωρινή εποχή έχει, δυστυχώς, μόνο αδιέξοδο και απελπισία…
Χώτου Αναστασία, μαθήτρια Α2 Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων
 
Πυρκαγιά και επιδημική ασθένεια (ΑΝΑΛΟΓΙΑ)
Η εξάπλωση της επιδημικής ασθένειας γίνεται όπως και η εξάπλωση μιας πυρκαγιάς. Στην αρχή η φωτιά δεν είναι αντιληπτή εύκολα και ξεκινάει από ένα συγκεκριμένο σημείο του δάσους. Αρχικά, λοιπόν έχει περιορισμένη έκταση, στην πορεία όμως εξαπλώνεται από τα ξερά προς τα χλωρά φύλλα των δέντρων, τέλος βοηθούμενη από τον αέρα φουντώνει και παίρνει μεγάλες διαστάσεις, καταστρέφοντας ό,τι βρει γύρω της. Κάπως έτσι εξαπλώνεται και μια επιδημία. Στην αρχή εμφανίζεται σε έναν ή δύο άρρωστους αλλά στη συνέχεια κολλάνε και συγγενικά τους πρόσωπα που είναι πιο ευαίσθητα. Σιγά- σιγά «εισβάλλει» σε μικρά παιδιά ή γέρους της γειτονιάς που και αυτοί με τη σειρά τους μεταδίδουν την ασθένειά τους στους γύρω τους. Τέλος παίρνει τεράστιες διαστάσεις, σκορπώντας τρόμο και αρρώστια σε όλη την χώρα.
Μπατατέγας Σωτήριος, μαθητής Α2 Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων.
 
…και μια λογοτεχνική πινελιά:
Γιατί;
Θυμάμαι πάντα μου άρεσαν τα βιβλιοπωλεία... αυτή η μυρωδιά όταν διέσχιζες το κατώφλι ήταν απερίγραπτη .Θυμάμαι καθόμουν και κοίταζα με τις ώρες τα οπισθόφυλλα από τα βιβλία τρόμου. Μου άρεσε το μυστήριο ,μου άρεσε γιατί διάβαζα για καταστάσεις που για εμένα ήταν ουτοπικό μέχρι και να τις σκεφτώ. Καθόμουν και κοίταζα τα μολύβια, τα χρώματα , τα σχήματα , τα παιχνίδια του αέρα που στροβιλιζόντουσαν στο ταβάνι .... ο,τιδήποτε μου φαινόταν διαφορετικό απλά το 'φωτογράφιζα'... όχι με πραγματική κάμερα , αλλά  με μια κάμερα που φωτογραφίζω με την βοήθεια της  μνήμης μου και την θέληση της ψυχής μου ... αυτές τις φωτογραφίες τις κρατούσα σφιχτά σε ένα άλμπουμ μέσα μου με τόση προσπάθεια.
 Ήταν απλά μια Δευτέρα .. μια καθημερινή Δευτέρα που ένιωσα  την ανάγκη να πάω στο γνωστό βιβλιοπωλείο και να χαζέψω με τις ώρες τα καινούρια βιβλία που είχε παραλάβει μόλις σήμερα το πρωί .Μου  άρεσε να διαβάζω ίσως  επειδή δεν ήξερα τι κρύβεται πίσω από αυτές τις 362 σελίδες.. ένας ξεχασμένος συγγραφέας πάνω σε μια σοφίτα; ή μια πραγματική ιστορία; Μπορούσα να πλάθω διάφορες ιστορίες με το μυαλό μου και διάφορα σκηνικά έτσι όπως μονάχα εγώ ήθελα .Σε κανέναν δεν έλεγα ότι διάβαζα ... το κρατούσα μυστικό,  δεν ήθελα να ξέρουν ότι απασχολούμαι κάπως έτσι.  Η αλήθεια είναι πως είχα διαλέξει το συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο  γιατί είχε περίεργη ονομασία , 'η μυστική σοφίτα' .Πάντα είχα περιέργεια να μάθω το 'γιατί'.... εκείνη την Δευτέρα αισθάνθηκα πως είχα την ανάγκη να μάθω τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά  .Ήξερα.... δηλαδή υπέθετα ότι το όνομα δεν γινόταν να είναι τυχαίο .Από μικρό παιδί αναρωτιόμουν 'γιατί'  ένα τέτοιο όνομα; H απορία με έπνιγε... πλέον είχε γίνει εμμονή , δεν άντεχα, κοιτούσα τα βιβλία και μόνο μια λέξη σκεφτόμουν πια  ΄'ΓΙΑΤΙ'';
Εκείνη την Δευτέρα  δεν άντεξα, βγήκα από το σπίτι μου φορώντας το παλιό μου παλτό  και έκανα αυτή την επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο που τόσο ανάγκη είχα, μπήκα μέσα , καλησπέρισα και κατευθύνθηκα αμέσως στον κοντινότερο διάδρομο που θα μπορούσα να αντικρίσω την σκάλα που θα με οδηγούσε στην απάντηση στο ερωτηματικό μου. Η μυρωδιά από τα βιβλία με νανούρισε, έτσι πήρα μια βαθιά ανάσα και την στιγμή που δεν με κοιτούσε κανένας έτρεξα γρήγορα αλλά και αθόρυβα για να μην με ακούσουν ... καθώς ανέβαινα άκουσα μια φωνή αλλά όχι από το ισόγειο μα από την σοφίτα .Αποφάσισα να κάνω το βήμα... έτσι ακούμπησα το αυτί μου στην λεία, ξύλινη επιφάνεια της πόρτας ...Μετάνιωσα  και ακόμα μετανιώνω…  δεν ήθελα να ακούσω ό,τι άκουσα , κι έπειτα στο μυαλό μου κυριαρχούσε μόνο μια ερώτηση ΄γιατί΄'; αλλά όχι πλέον για τον ίδιο  λόγο. Λίγες σταγόνες αίματος στο πάτωμα , μια τσιρίδα και μια κραυγή πόνου με έκαναν να ξεχαστώ... να φύγω από το παλιό 'γιατί 'και να αρχίσω έναν νέο Γολγοθά με την ίδια ερώτηση αλλά για άλλο πράγμα. Προσπάθησα να ανοίξω την πόρτα μα δεν άνοιγε , ο εγκέφαλος μου μάλλον δεν ήθελε να το καταλάβει κι έτσι συνέχισα τις προσπάθειες αρκετές φορές ακόμα.
Ξαφνικά .. άνοιξα το κρυμμένο  άλμπουμ μου κι έβγαλα μια φωτογραφία ... ναι εκείνη.. κατάλαβες  για ποια μιλάω ...για εκείνη την Παρασκευή που ήρθα στο βιβλιοπωλείο και αγόρασα το βιβλίο γι΄αυτή την κοπέλα που είχε πεθάνει ξαφνικά ... ήταν στενάχωρο βιβλίο. Θυμάμαι ένα κλειδί ...αλλά που; που ήταν ; πιέζω τον εαυτό μου αλλά δεν καταφέρνω τίποτα ... τα παράτησα, κατέβηκα σιγά σιγά την σκάλα και απλά έφυγα .Την επόμενη μέρα δεν σκεφτόμουν τίποτε άλλο, έκανα σβούρες μες το μυαλό μου για να προσπαθήσω να με πιέσω ώστε να θυμηθώ το που ;  και το γιατί;
 
Ταμπακοπούλου Μαρία, μαθήτρια Α2 Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων
 
“Να διατυπώσετε τις απόψεις σας για τον ρόλο των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Το άρθρο σας θα δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα του σχολείου”.
Αγαπητή κυρία Ηλιάδη Αμαλία,
 
σας αποστέλλω την εργασία μου, στο πλαίσιο του μαθήματος της Έκθεσης-Έκφρασης, με θέμα τον ρόλο των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
 
 
Με σεβασμό,
 
Αργυροπούλου Ηλιάνα 
 
   Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης αποτέλεσαν και αποτελούν -ιδιαίτερα στην εποχή μας όπου η τεχνολογική εξέλιξη ενδυναμώνει ολοένα την απήχηση τους- ένα από τα πιο επίκαιρα κοινωνικά ζητήματα. Η μεγάλη ανάπτυξη της τεχνολογίας  τελειοποίησε τα ΜΜΕ. Είναι γεγονός, λοιπόν, ότι μπήκαμε σε μια νέα φάση της ζωής και της επικοινωνίας για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Στις μέρες μας χρησιμοποιούμε τα τελειότερα μέσα, ώστε τα ΜΜΕ να επιφέρουν όλο και περισσότερες θετικές επιδράσεις στην κοινωνία.
    Τα ΜΜΕ έχουν μια σειρά από ιδιότητες και λειτουργίες οι οποίες προσδιορίζουν την ποιότητά τους και τον ρόλο τους στην λειτουργία τους στην δημοκρατία. Τα ΜΜΕ πληροφορούν, επηρεάζουν, μορφώνουν και ψυχαγωγούν. Επίσης, μέσω των ιδιοτήτων αυτών καλλιεργούν το πνεύμα της αναζήτησης, της αλήθειας και του διαλόγου ή αποβλακώνουν, παραπληροφορούν και αποπροσανατολίζουν.
    Η κοινή γνώμη δεν είναι ένα απλό άθροισμα ατομικών γνωμών. Αποτελεί συνθετική έκφραση μιας συνολικής κοινωνικής αντίληψης, που σχετίζεται με και ενδιαφέρει το σύνολο. Είναι σαφές, κάτι που διευκρινίστηκε ήδη από τους μεγάλους θεωρητικούς του Γαλλικού Διαφωτισμού, πως η έννοια  της κοινής γνώμης είναι μια κατασκευή. Στην εποχή μας τεράστιο ρόλο στον σχηματισμό της κοινής γνώμης παίζουν τα σύγχρονα ΜΜΕ, η ραδιοφωνία, η τηλεόραση και τελευταία το διαδίκτυο το οποίο με την βοήθεια της προβαλλόμενης εικόνας, ασκεί ασύγκριτα μεγαλύτερη επιρροή.
    Σε ότι αφορά τον ρόλο των ΜΜΕ στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης και του τρόπου που αυτή προσεγγίζει τα γεγονότα, μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για ζωτική πλευρά που πληροφορεί. Επειδή στο μεταξύ της πληροφόρησης και της επικείμενης ερμηνείας τα όρια είναι σαφώς δυσδιάκριτα, το κοινό δύσκολα ξεχωρίζει τον τύπο της γνώμης από τον τύπο της πληροφόρησης. Αν, λοιπόν, δούμε τα ΜΜΕ υπό αυτή την οπτική γωνία, ο ρόλος τους για την λειτουργία μιας δημοκρατικής κοινωνίας είναι αποφασιστικός. Διότι, στο μέτρο που οι πολιτικοί είναι δέσμιοι της κοινής γνώμης, πολλά πράγματα μπορούν να αλλάξουν ή προς το καλύτερο αλλά ή και προς το χειρότερο...
 
 
   Αργυροπούλου Ηλιάνα, μαθήτρια α1΄ γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων
 
 
Στη σύγχρονη εποχή μας, η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας τελειοποίησε και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Έτσι αποτελούν ένα σημαντικό αγαθό για όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης. Με τον συνδυασμό ήχου και εικόνας τα σύγχρονα Μ.Μ.Ε. έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουν την πληροφορία, τη γνώση και την κατανόηση των γεγονότων στην κοινωνία. Έτσι η προσφορά είναι παραδεκτή από όλους, αφού τα Μ.Μ.Ε. επιτελούν πολλές λειτουργίες, όπως να ενημερώνουν, να καθοδηγούν, να ψυχαγωγούν και να επηρεάζουν το πλήθος των πολιτών, καθώς και το γεγονός ότι αποτελούν συγχρόνως ασπίδα για το δημοκρατικό πολίτευμα.
Τα Μ.Μ.Ε. επιδρούν καταλυτικά στην κοινωνία και επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά τη ζωή και την καθημερινότητα των ανθρώπων. Και αυτό γιατί όταν τα Μ.Μ.Ε. λειτουργούν με τρόπο αντικειμενικό και υπεύθυνο τότε μόνο θετικά στοιχεία μπορούν να προσφέρουν. Έτσι εκτός από πηγή πληροφοριών και νέων επιστημονικών και τεχνολογικών εξελίξεων και γνώσεων, ενημερώνουν για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο και το άτομο μπορεί να προγραμματίσει και να οργανώσει σωστά τη ζωή του καθώς οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες ανά τον κόσμο αλλάζουν διαρκώς. Τα ΜΜΕ προσφέρουν επίσης πολιτιστικά και πνευματικά αγαθά από το παρελθόν αλλά και σύγχρονα και έτσι διευρύνουν τις γνώσεις του σύγχρονου ανθρώπου και τον κάνουν να αποκτά πολύπλευρη γνώση, να κρίνει και αξιοποιεί όσα συμβαίνουν καθώς και να έχει νέες ιδέες, διαμορφώνοντας ολοκληρωμένη αντίληψη για τα πράγματα. Επίσης τα Μ.Μ.Ε συμβάλλουν στην επικοινωνία των λαών και στην αλληλεπίδραση του πολιτισμού τους, στη δημιουργία φιλίας, συνεργασίας, αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού. Ενημερώνουν, ευαισθητοποιούν και διαφωτίζουν τους λαούς γύρω από τα μεγάλα, παγκόσμια προβλήματα και προβάλλουν τις προσπάθειες, που γίνονται για την επίλυση τους. Γίνονται τα μέσα διακίνησης των ιδεών. Διευρύνουν τους πνευματικούς ορίζοντες. Όταν υπάρχει σωστή πληροφόρηση από τα Μ.Μ.Ε , ο πολίτης αποκτά άποψη και μπορεί και να ελέγχει την πολιτική ηγεσία. Μπορούν να αποτελέσουν ψυχαγωγικό και μορφωτικό μέσο των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων του λαού. Ελέγχουν και επικρίνουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, το ρατσισμό και την αδικία. Οι πολίτες, ευαισθητοποιούνται για τα κοινωνικά προβλήματα όπως ο ρατσισμός, η βία, η τρομοκρατία, ο αναλφαβητισμός, η καταστρατήγηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αγωνίζονται για την επίλυση τους.
Όμως, όπως κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις, έτσι και η συμβολή των Μ.Μ.Ε. στην κοινωνία έχει και τη σκοτεινή της πλευρά και τότε επιδρούν αρνητικά. Πολύ συχνά τα Μ.Μ.Ε. προσπαθούν να «φυλακίσουν» την ανθρώπινη σκέψη εξυπηρετώντας πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και έτσι οι δημοσιογράφοι γίνονται μαριονέτες τα χέρια των δυνατών. Έτσι καταφέρνουν να παραπλανούν την κοινή γνώμη από τα πραγματικά προβλήματα, ή διαστρεβλώνουν τα γεγονότα. Χειραγωγούν, καλλιεργούν τα σκάνδαλα εξυπηρετούν σκοπιμότητες. Προβάλλουν πλαστά πρότυπα ζωής, προωθούν το καταναλωτικό πρότυπο ζωής και τις υλικές αξίες. Περιορίζουν το διάλογο, λόγω της εικόνας, και κατ’ επέκταση την επικοινωνία των ατόμων. Προβάλλουν σκηνές ή πράξεις βίας, που επηρεάζουν αρνητικά τους νέους ανθρώπους και κυρίως τα παιδιά. Κινδυνολογούν, παραβιάζουν την ιδιωτική ζωή επώνυμων και ανώνυμων πολιτών.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν μια τεράστια δύναμη γιατί έχουν καταλυτικό ρόλο στην πορεία της ανθρωπότητας και γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να λειτουργούν σωστά, ανεξάρτητα και αντικειμενικά και να προσφέρουν ποιοτική και αντικειμενική ενημέρωση στο κοινό. Πρέπει όμως και εμείς ως πολίτες να αποκτήσουμε την παιδεία και να κρατήσουμε σωστή στάση απέναντι στα Μ.Μ.Ε. που είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας, και να επιλέγουμε τι θα δούμε, να φιλτράρουμε και να αξιολογούμε όλες τις πληροφορίες.
Αγγελίνα Γκόλια, μαθήτρια του α1 Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων
 
<< Να διατυπώσετε τις απόψεις σας για τον ρόλο των Μ.Μ.Ε στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.>>
        
                Αυτοί που μεταφέρουν της ειδήσεις ονομάζονται δημοσιογράφοι.
               Η δημοσιογραφία είναι ένα μεγάλο λειτούργημα και πρέπει να γίνετε με αγάπη και αυτοθυσία. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο επάγγελμα, διότι πολλές φορές γίνετε και επικίνδυνο, όταν παραδείγματος χάρη οι δημοσιογράφοι πρέπει να καλύψουν ένα ρεπορτάζ σε εμπόλεμη ζώνη,
               Όμως δυστυχώς βρισκόμαστε στην εποχή του χρήματος, του συμφέροντος, της δόξας και του εγωισμού.
                 Οι αξίες παραμερίζονται. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί ένας ιδιοκτήτης καναλιού να γίνει υποχείριο του κάθε πλούσιου, επιχειρήματα, πολιτικού και <<ανώτατης>> τάξης ανθρώπων.
                   Πλέον έχουμε φτάσει σε μια τέτοια κατάσταση που μερικοί εκμεταλλεύονται μέχρι και τα καιρικά φαινόμενα προς όφελος κάποιον. Προβάλουν κατά κάποιο τρόπο άχρηστες ειδήσεις που και αυτές έχουν υποστεί κάποια υπερβολή στην παρουσίαση τους και στον τρόπο προβολής τους.
                   Επίσης μας προτείνουν μοντέλα και περισσότερο διάσημα πρόσωπα που μπορεί πολλές φορές να είναι επιζήμια για τους ανθρώπους και την κοινωνία.
                   Διαφθείρουν συνειδήσεις με της ακατάλληλες, βίαιες σκηνές με αποτέλεσμα να δημιουργείται πανικός στους τηλεθεατές.
                     Βέβαια όλα αυτά προβάλλονται με την βοήθεια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης τα οποία είναι οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα, αλλά η τηλεόραση και ο υπολογιστής έχουν κάνει θραύση. Πλέον δεν υπάρχει σπίτι που να μην έχει έστω μια από της δυο συσκευές.
                    Η ενημέρωση υπάρχει στον καθένα προσωπικά.
                     Επειδή η ροη των ειδήσεων έχει ξεφύγει υπερβολικά και δεν μπορούμε να πιστεύουμε με άνεση ότι μας λένε πρέπει να διασταυρώνουμε τις πληροφορίες μας, γιατί αν πειστούμε τόσο εύκολα θα πέσουμε θύμα πλάνης.
                     Πρέπει να έχουμε την δύναμη να σηκώνουμε φωνή διαμαρτυρίας, ώστε να γίνει κάτι καλύτερο για τη χώρα μας, γιατί η πνευματική πρόοδος έχει φτάσει στο χείλος του γκρεμού και οι μόνοι που μπορούν να βοηθήσουν είναι οι ίδιοι οι Έλληνες με την απαραίτητη προϋπόθεση, την θέληση.
                                                                                                             Μαρία Καρακώστα, μαθήτρια α1 Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων.
                                                                                                                                                                                         
·       Γράφω μια ιστορία που μ’ εντυπωσίασε:
Μία ιστορία που μου έχει κάνει εντύπωση προέρχεται από τη θρησκευτική μας παράδοση και είναι η εξής:
Μία φορά ήταν μία γριά η οποία φερόταν άσχημα σε όλους. Ποτέ δεν είχε καλό λόγο να πει σε κανέναν. Μόνο τους κορόιδευε και τους έβριζε. Μία φορά, καθώς η γριά σκάλιζε τον κήπο της, πέρασε ένας ζητιάνος και της ζήτησε ελεημοσύνη. Εκείνη όχι μόνο τον έβρισε αλλά τον έδιωξε βίαια. Εκείνος όμως συνέχισε να την παρακαλεί. Τότε για να τον ξεφορτωθεί του πέταξε ένα ξεροκρέμμυδο στο κεφάλι. Εκείνος την ευχαρίστησε και έφυγε. Όταν η γριά αυτή πέθανε, ο Θεός αποφάσισε ότι έπρεπε να πάει στην κόλαση μιας και δεν είχε κάνει τίποτα καλό. Ο φύλακας άγγελός της όμως συνέχισε να ψάχνει στο βιβλίο της ζωής μήπως βρει έστω και μία καλή πράξη. Ύστερα από λίγη ώρα βρήκε αυτό το περιστατικό με το κρεμμύδι και το έδειξε στον Θεό. Εκείνος του είπε να πάρει ένα τέτοιο κρεμμύδι και να την βγάλει. Έτσι ο άγγελος χαρούμενος αμέσως το πήρε, πηγαίνει στην πύλη της κολάσεως και λέει στην γριά να πιαστεί από το κρεμμύδι για να τη βγάλει. Μαζί της όμως πιάστηκαν και άλλοι κολασμένοι κι εκείνη τους φώναξε κλωτσώντας ότι το κρεμμύδι ήταν δικό της. Μόλις είπε αυτά τα λόγια, το κρεμμύδι κόπηκε και η γριά έπεσε και πάλι στην κόλαση.
Κάθε φορά που σκέφτομαι αυτήν την ιστορία συγκλονίζομαι και μου έρχεται η σκέψη ότι πρέπει να κάνω πάντα το καλό και να φέρομαι με αγάπη σε όλους, για να μην πάθω ότι έπαθε και αυτή η γριά.
Καλούτσας Γεώργιος, μαθητής α1 Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων
 
 
Περιγράφω την αγαπημένη μου ιστορία / παραμύθι και για εξηγώ για ποιο λόγο μου αρέσει.
 
Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσουν πολύ οι ιστορίες και τα παραμύθια. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και καθώς μεγάλωνα, με συντρόφευαν, χαρίζοντάς μου αξέχαστες στιγμές. Ιστορίες, μύθοι, και παραμύθια ζωντάνευαν μέσα μου δημιουρ­γώντας απίστευτα σκηνικά και ταύτιση με τους ήρωες.
Φέτος όμως είχα την ευκαιρία μέσα από το μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, να ανακαλύψω ένα πολύ όμορφο απόσπασμα από το μυθιστόρημα “Λεώνη” της Μα­ρίας Πυλιώτου.
Το απόσπασμα μας παρουσιάζει μια δεκαεφτάχρονη έφηβη, τη Λεώνη, η οποία μετά από μια σοβαρή ασθένεια, είναι αναγκασμένη να ζει και να κινείται πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι. Όλη της η ζωή αλλάζει, και παράλυτη πια καλείται να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα. Στην αρχή όλα είναι πολύ δύσκολα. Όμως σιγά-σιγά την απελπισία της έρχεται να αντικαταστήσει η αισιοδοξία, το θάρρος και τα όνειρα για τη ζωή!  
Αναζήτησα και διάβασα ολόκληρη την ιστορία της “Λεώνης” γιατί μου άρεσε ο τρόπος που το κορίτσι αυτό αντιμετώπισε το σοβαρό πρόβλημα υγείας της και με αγω­νιστικότητα, δυναμισμό, επιμονή και αισιοδοξία, τόλμησε να “απαιτήσει” από τη ζωή τα πάντα! Έκανε σχέδια για το μέλλον με μεγάλο ενθουσιασμό και απολάμβανε τη χαρά της δημιουργίας σαν να μην είχε να ζηλέψει τίποτα από τους υγιείς ανθρώπους.
Το πάθος αυτό για τη ζωή και η δύναμη της ψυχής των ανθρώπων με κινητικά προ­βλήματα δεν μπορούν παρά να προκαλέσουν συγκίνηση και θαυμασμό. Προσωπικά κρατώ ως μάθημα ζωής τη στάση της “Λεώνης” και λέω στον εαυτό μου πως όποιο εμπόδιο και δυσκολία βρεθεί στο δρόμο μου θα πρέπει να το αντιμετωπίσω και θάρρος και αισιοδοξία!
 
Αγγελίνα Γκόλια, μαθήτρια α1 του Μουσικού Γυμνασίου Τρικάλων
 
 
Αξιοσέβαστη κυρία Ηλιάδη Αμαλία,
   
  Σας αποστέλλω την εργασία μου, στα πλαίσια του μαθήματος Έκθεσης-Έκφρασης, με θέμα ''το   αγαπημένο μας βιβλίο''.
 
     Με σεβασμό,
     
      Αργυροπούλου Ηλιάνα
 

Δύσκολο… Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, είναι κάποιες συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μου, που κατέφευγα στα βιβλία, και έτσι, να βγάλω κάποιο συμπέρασμα. Είναι πράγματι αστείο αν το σκεφτείς, αλλά.. πως είναι δυνατόν ένας συνδυασμός 24 γραμμάτων σε χαρτί, να σχηματίζουν εικόνες στο μυαλό, να σου μαθαίνουν πράγματα, να σε ταξιδεύουν σε μέρη άγνωστα, να σε διασκεδάζουν και να σε κάνουν να ονειρευτείς;
Για κάποιον που δεν ξέρει να διαβάζει, ένα βιβλίο, τα γράμματα είναι απλά μαύρα σημάδια που λερώνουν λευκές σελίδες. Για κάποιον που ξέρει όμως, είναι το κλειδί, για να αναγνωρίσει την εικόνες που κρύβονται πίσω από τα σημάδια. Είναι απλά η πόρτα, σε έναν κόσμο, που εσύ επιλέγεις κάθε φορά, για να χαθείς (μόνος σου)!
Και σε αυτόν τον κόσμο (της επιλογής μου), χάθηκα αρκετές φορές και για διαφόρους λόγους! Άλλοτε για να διασκεδάσω, άλλοτε για να ταξιδέψω και άλλοτε για να παρηγορηθώ! Τα βιβλία, μου στάθηκαν πάντοτε πιστοί φίλοι και δεν με απογοήτευσαν σχεδόν ποτέ.
Ανάλογα με την περίπτωση,  διαλέγω και το κατάλληλο! Πολλές φορές, κάποιο πολυδιαβασμένο (γιατί θέλω να ξέρω που θα ταξιδέψω), άλλοτε, κάποιο εντελώς καινούργιο (για να είναι άγνωστο το ταξίδι) και άλλοτε, απλά για να ενημερωθώ! Άλλωστε βιβλία.. υπάρχουν αρκετά, για όλα τα γούστα και για κάθε περίσταση!
Αναρωτήθηκα πολλές φορές, γιατί μου αρέσει να διαβάζω βιβλία. Ποια ανάγκη, άραγε να μου καλύπτουν, και μου αρέσει να βυθίζομαι στις σελίδες τους!
 Βέβαια, και ένας άλλος λόγος είναι γιατί μου αρέσει να μαθαίνω. . Σε αυτή την περίπτωση, είναι άλλο και το περιεχόμενο που διαλέγω.
Στις φετινές Χριστουγεννιάτικες διακοπές μου αφιέρωσα  αρκετό χρόνο διαβάζοντας βιβλία. Εκείνο που με άγγιξε ψυχικά, ήταν εκείνο της Μαρούλας Κλιάφα ''ΜΙΑ ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΕΒΕΚΚΑ''.Η Μαρούλα γεννηθείσα το 1937, ζει και εργάζεται στα Τρίκαλα. Έχει σπουδάσει λογοτεχνία, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια ασχολείται με την μελέτη της τοπικής ιστορίας και με την συλλογή παλιών φωτογραφιών, λαϊκών παραμυθιών και θρύλων.
  Την ιδέα να γράψει τούτο το ξεχωριστό βιβλίο, την οφείλει, όπως η ίδια αναφέρει στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, σε μια αναγνώστριά της.
Η Ρεβέκκα μια νεαρή-έφηβη  εβραιοπούλα, καρπός ενός μεικτού γάμου, ζει στα Τρίκαλα την περίοδο της Κατοχής. Κατά την περίοδο αυτή λοιπόν, δέχεται διώξεις και φυλακίσεις. Νεανικά καρδιοχτύπια φιλίες και όνειρα σημαδεύουν την εφηβεία της. Τα πρόσωπα που διατρέχουν γύρω της την καθημερινότητά της, η Ελένη Εσθήρ, ο γαιοκτήμονας Χριστόφορος, ο ιδεαλιστής Αντρίκος (ο πρώτος έρωτας της Ρεβέκκας),ο Εμμανουήλ, ο καπετάν Κόζιακας και ο τρυφερός Κωνσταντίνος… και πολλοί άλλοι που στέκονται δίπλα της στις δύσκολες στιγμές της εποχής αυτής...
 Ένα βιβλίο μυθοπλασίας, που διατρέχει το ταξίδι της μικρής Ρεβέκκα προς την ενηλικίωση. Ένας από τους λόγους που χαρακτηρίζω το βιβλίο αυτό ως ένα από τα αγαπημένα μου είναι ο εξής: Αναφέρεται σε μια εποχή πολύ διαφορετική από την δική μου. Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι στερούνταν βασικά αγαθά, όπως είναι το ψωμί. Σε μια εποχή που ζούσαν με τον φόβο της επόμενης μέρας...
 
 
Αργυροπούλου Ηλιάνα, μαθήτρια α1' γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων
 
 
 Υπάρχουν χιλιάδες ιστορίες και παραμύθια. Κάποιες ιστορίες είναι εμπνευσμένες από την πραγματικότητα. Άλλες πάλι είναι πέρα για πέρα φανταστικές χωρίς κανένα στοιχείο από τον πραγματικό κόσμο. Μέσα σε μία τόσο μεγάλη γκάμα ιστοριών δύσκολα θα μπορούσε να ξεχωρίσει κανείς μία και μόνο ιστορία.
         Η αγαπημένη μου ιστορία είναι: <<Ο παππούς και το εγγονάκι >>, του Λέων Τολστόι. Η ιστορία μας αναφέρεται σε μια  οικογένεια που αποτελείται από τη μητέρα, τον πατέρα ,το παιδί και τον παππού. Οι γονείς του παιδιού φέρονταν πολύ άσχημα στον παππού. Τον είχαν απομονωμένο και είχαν φτάσει σε σημείο να του δίνουν να φάει από μία ξύλινη γαβάθα, επειδή μια φορά από απροσεξία έσπασε ένα πιάτο. Μια μέρα είδαν το παιδί τους να σκαλίζει ένα κούτσουρο. Όταν το ρώτησαν τι κάνει ,εκείνο απάντησε πως έφτιαχνε μια γαβάθα, έτσι ώστε όταν γεράσουν εκείνοι να τους ταΐζει εκεί. Οι γονείς κατάλαβαν το λάθος τους και από εκείνη την ημέρα συμπεριφέρονταν στον παππού με σεβασμό.
        Η ιστορία αυτή έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά και να τα κάνει να κατανοήσουν τα αισθήματα αγάπης προς τους ηλικιωμένους, τους συγγενείς και τους συνανθρώπους τους. Αγαπώ ιδιαίτερα αυτή την ιστορία λόγω των συναισθημάτων, που είναι και το δυνατότερο σημείο αυτής της ιστορίας. Επίσης κάτι ακόμα που με εντυπωσίασε ήταν ότι μέσα από τους χαρακτήρες παρουσιάζονται οι τρεις μεγάλες φάσεις της ανθρώπινης ζωής, η παιδική ηλικία ,η μέση ηλικία και τα γηρατειά. Ο Τολστόι χαρακτηρίζει και τις τρείς ηλικίες με τον πιο εύστοχο τρόπο. Την παιδική ηλικία με την αφέλεια, τη μέση ηλικία με το ρεαλισμό και τα γηρατειά με φυσική φθορά σώματος και αδυναμία. 
       Πιστεύω πως η ιστορία αυτή προσφέρει πολλά μηνύματα και πως έχει άμεση σχέση με την πραγματικότητα, πράγμα που την κάνει πιο ενδιαφέρουσα.
 
Βασδέκη Αικατερίνη, μαθήτρια α1 Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων
 
Το αγαπημένο μου παραμύθι , χωρίς αμφιβολία είναι το πρώτο παραμύθι που… διάβασα, ή μάλλον μου διάβαζε η μαμά μου. Μάλιστα είναι και το πρώτο βιβλίο που αγόρασα και βρίσκεται στην βιβλιοθήκη μου.                
Ο τίτλος του με στέλνει αρκετά χρόνια πίσω , αλλά για εμένα σημαίνει πολλά και είναι γεμάτο συναισθήματα και αναμνήσεις. «Το λαγουδάκι στον λόφο με τις καμπανούλες» είναι βέβαια ένα παραμύθι για πολύ μικρά παιδιά αλλά τα μηνύματά του μπορούν να συγκινήσουν ανθρώπους κάθε ηλικίας.
Το λαγουδάκι ζει στην κορυφή του λόφου σε μία φωλιά μέσα σε μια βελανιδιά! Για κάποιο λόγο έχει βαρεθεί το σπίτι του και ξεκινά να βρει ένα καινούριο ! Στην πορεία της ιστορίας συναντά διάφορα ζώα που του προτείνουν ανάλογα μέρη για την κατοικία του π.χ. Ο σκίουρος του προτείνει την κουφάλα της βελανιδιάς του αλλά το λαγουδάκι παραπονιέται ότι είναι πολύ ψηλά για αυτό, ο ασβός του προτείνει ένα υγρό σημείο στο σκοτεινό δάσος αλλά εκεί φοβάται το σκοτάδι, η βίδρα το ποτάμι , αλλά έχει πολλή υγρασία, ο αρουραίος τους αγρούς αλλά έχει πολλή ζέστη και γρατζουνιέται από τα καλάμια και η κουκουβάγια την σοφίτα ενός εγκαταλελειμμένου αχυρώνα , αλλά εκεί φυσάει πολύ.
Στην συνέχεια βρίσκει μόνο του μια σπηλιά που νομίζει ότι είναι άδεια αλλά τελικά μέσα σε αυτή ζούσε και ροχάλιζε μία αρκούδα! Το λαγουδάκι συνέχιζε να ψάχνει κουρασμένο και σχεδόν απογοητευμένο , ώσπου ξαφνικά βλέπει στην ρίζα μιας γέρικης φουντουκιάς μία όμορφη μπλε πόρτα. Και εκεί που νόμιζε ότι πια είχε βρει το ιδανικό σπίτι, διαπίστωσε ότι πρόκειται για την φωλιά μιας αλεπούς. Φοβήθηκε τόσο πολύ που άρχισε να τρέχει για να φτάσει όσο πιο γρήγορα γινόταν, στο σπίτι του.
Όταν τελικά έφτασε, μπήκε μέσα στην φωλιά του, ένιωσε τόση ασφάλεια και μονολόγησε με ανακούφιση « Τώρα που το σκέφτομαι είναι το ιδανικό μέρος για την φωλιά μου! « Και πράγματι ήταν το τέλειο σπίτι!      
Όταν ήμουν μικρή είχα μάθει να το διηγούμαι ολόκληρο αφού η μαμά μου ,μου το διάβαζε όποτε της το ζητούσα!
Το βιβλίο έχει τέλεια εικονογράφηση και όπως καταλαβαίνει κανείς από την περίληψη , το ιδανικότερο μέρος για τον καθένα είναι το σπίτι του. Το σπίτι μας , μας κάνει να νιώθουμε άνετα , συγκεντρώνει την οικογένεια μας, μας κάνει να νιώθουμε ασφάλεια και όπως λέει το βιβλίο και η λαϊκή σοφία « Σπίτι μου, γλυκό μου σπίτι»!
 
Θωμαΐδη Ελπίδα, μαθήτρια α1 Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων

  Αθήνα, 7 Μαρτίου 2017
Διεύθυνση    
Χαλκοκονδύλη 37, 10432 Αθήνα
Τηλέφωνο    
2105224180
Φαξ
2105224420
Email
Ιστοχώρος
Αριθμ. Πρωτ. 33

 

Προς τον κ. Κωνσταντίνο Βασιλείου Γαβρόγλου, Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων
 
ΚΟΙΝ.:
  1. Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής
  2. Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος
  3. Πανελλήνια Ένωση Γονέων
  4. Παραρτήματα της ΠΕΘ
 
ΘΕΜΑ: Ένσταση κατά της απόφασης σύστασης της Γνωμοδοτικής Επιτροπής αποτίμησης της εφαρμογής των νέων Προγραμμάτων Σπουδών για τα Θρησκευτικά
              
               Αξιότιμε κ. Υπουργέ
 
Με απόφαση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) στις 06 Φεβρουαρίου 2017 συγκροτήθηκε Γνωμοδοτική Επιτροπή, που θα αναλάβει το έργο μιας πρώτης γενικής αποτίμησης
της εφαρμογής των νέων Προγραμμάτων Σπουδών (ΠΣ) στα Θρησκευτικά Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου.
Το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμία σχετική προκήρυξη, αποδεικνύει ότι η Επιτροπή επιλέχθηκε με μη δημοκρατικές διαδικασίες και σε αυτήν ορίστηκε συντονιστής, το ίδιο πρόσωπο που ήταν ο εμπνευστής και συντονιστής των Προγραμμάτων Σπουδών. Η σύνθεση μάλιστα, της Επιτροπής δεν είναι τυχαίο ότι αποτελείται από εκπαιδευτικούς που είναι εγγεγραμμένοι στον Σύνδεσμο «Καιρός» ή διάκεινται φιλικά προς το προειρημένο πρόσωπο.
Διαπιστώνουμε επίσης, ότι οι λόγοι της επιλογής λειτουργούν σε ατομικό επίπεδο («θέσεις πορτρέτα») με ανοικτά τα ερωτήματα: Γιατί αυτοί οι Σχολικοί Σύμβουλοι και όχι άλλοι, γιατί αυτοί οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί και όχι άλλοι; κ.ο.κ. Είναι περιττό να επισημανθεί ότι οι ίδιοι που συνέταξαν τα Προγράμματα Σπουδών είναι και αυτοί που θα «αποτιμήσουν» την εφαρμογή τους, κατά τη λαϊκή έκφραση «Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει». Τα ίδια πρόσωπα, της συγκεκριμένης ομάδας, ανακυκλώνονται σε όλες τις Επιτροπές για τα θρησκευτικά. Η επιλογή λοιπόν, των εκπαιδευτικών που στελέχωσαν και αυτήν την Επιτροπή προϊδεάζει για το αποτέλεσμα της «αποτίμησης».
Αν και σε ολόκληρη την Ελλάδα διαπιστώνεται ένα ισχυρό κύμα αντιδράσεων εναντίον των νέων Προγραμμάτων Σπουδών , είναι απορίας άξιο, αν οι ίδιοι που προσπαθούν εδώ και έξι (6) χρόνια, παντοιοτρόπως, να τα επιβάλουν, θα αναγνωρίσουν και θα δεχθούν αυτές τις αντιδράσεις και θα προτείνουν την απόσυρση ή την εκ θεμελίων αναθεώρησή τους. Δεν είναι απαραίτητο να έχει κάποιος προφητικό χάρισμα για να γνωρίζει από τώρα το αποτέλεσμα της αποτίμησης: «Το Πρόγραμμα Σπουδών είναι εξαιρετικό αλλά για να γίνει αντιληπτό και να μπορέσουν οι εκπαιδευτικοί να το διδάξουν χρειάζεται να γραφτούν βιβλία και να γίνουν επιμορφώσεις»!!! Καιρός, λοιπόν, να ανοίξουν τα νέα ΕΣΠΑ για να δούμε τους ίδιους και τους ίδιους (με κάποιες μικροανανεώσεις) να επαναλαμβάνονται στις «δημοκρατικά» ορισμένες Επιτροπές.
Όπως καταλαβαίνετε κ. Υπουργέ η «τράπουλα» είναι σημαδεμένη από την αρχή της σύνταξης αυτών των Προγραμμάτων έως και σήμερα. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπάρξει αντικειμενικό αποτέλεσμα, όταν συμβαίνουν όλα αυτά γύρω από το μάθημα των Θρησκευτικών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελευταίο: Οι δημιουργοί των Προγραμμάτων να ορίζονται επίσης ως αξιολογητές τους. Αυτό που διαπιστώνει ο καθένας είναι ότι από το 2010 υπάρχει μια μικρή ομάδα Θεολόγων που επιδιώκουν διασυνδέσεις με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου και προσπαθούν με κάθε μέσο να επιβάλουν τα συγκρητιστικά Προγράμματά τους.
Είναι ολοφάνερο πια σε όλη την Ελλάδα ότι, μέσω αυτών των Προγραμμάτων, επιδιώκεται η προώθηση της ατομικής θρησκείας που θα είναι ένα μείγμα από θρησκευτικές αντιλήψεις. Συνεπώς, πρόκειται για Προγράμματα που είναι αντίθετα στην Ορθόδοξη πίστη, την οποία ασπάζεται η συντριπτική πλειονότητα του μαθητικού πληθυσμού της χώρας. Πιστεύουμε ότι αρκετά έχει ταλαιπωρηθεί ο ελληνικός λαός και αρκετή πνευματική ζημιά έχουν υποστεί οι Ορθόδοξοι μαθητές της χώρας από τους ως άνω πολυθρησκειακούς πειραματισμούς.
 
Κύριε Υπουργέ, επικαλούμαστε τα δημοκρατικά σας αισθήματα και:
Ζητάμε άμεσα, ως η Ένωση της μεγάλης πλειονοψηφίας των Θεολόγων της χώρας, να εγκαταλειφθεί ένα πείραμα που απέτυχε παταγωδώς, να αποσυρθούν αυτά τα Προγράμματα και να συνταχθούν νέα Προγράμματα με σύνεση, ηρεμία, αλληλοσεβασμό, διάλογο με την Εκκλησία και όλους τους εμπλεκόμενους. Προς τούτο:
Ø  Ζητάμε, προσωπική συνάντηση μαζί σας για να ακούσετε και τις δικές μας θέσεις για το μάθημα, την ευθύνη της διδασκαλίας του οποίου έχουμε αναλάβει.
Ø  Ζητάμε, την αντικατάσταση του κ. Σ. Γιαγκάζογλου από την οποιαδήποτε διαδικασία που αφορά στο μάθημα των Θρησκευτικών, γιατί δεν έχει καμία ακαδημαϊκή εξειδίκευση σε θέματα Παιδαγωγικών και Διδακτικής του μαθήματος και γιατί έχει διχαστεί όλος ο θεολογικός κόσμος από τις ενέργειες του σε όσα έχει οριστεί να συντονίσει.
Ø  Πάνω από όλα, τέλος, απαιτούμε τον σεβασμό σε έναν επιστημονικό κλάδο, που δεν είναι δυνατόν να εμπαίζεται από το ΙΕΠ με τέτοιους ορισμούς επιτροπών.
 
                Για το ΔΣ της ΠΕΘ
 
              Ο Πρόεδρος                                                 Ο Γενικός Γραμματέας
 
                                                                    
 
 
                  
                            Κωνσταντίνος Σπαλιώρας                                     Παναγιώτης Τσαγκάρης
         Δρ Θεολογίας                                                             Mr Θεολογίας
 

Αθήνα, 24 Μαρτίου 2017
Αριθμ. Πρωτ.  42
Δελτίο τύπου της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων(ΠΕΘ)
Έμφυλες ταυτότητες: Διαστροφή της ανθρώπινης οντολογίας
Το Υπουργείο Παιδείας, εκτός από την μετατροπή του χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών σε μάθημα πολυθρησκείας και πολυθεϊας, την επιχείρηση να ξαναγραφτεί εξ αρχής η ελληνική Ιστορία με στόχο τον μετασχηματισμό της και τις περαιτέρω κυοφορούμενες παρεμβάσεις στη διδασκαλία της γλώσσας με στόχο την όσο το δυνατό μεγαλύτερη μείωση της πολιτισμικής της επίδρασης, προωθεί σε όλα τα Γυμνάσια της πατρίδας μας την υλοποίηση Προγράμματος της Θεματικής Εβδομάδας Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης σε
ζητήματα Εθισμού-Εξαρτήσεων και Έμφυλων Ταυτοτήτων.
Μετά από μελέτη του σχετικού Προγράμματος, διαπιστώνουμε ότι το Υπουργείο φαίνεται ότι ανακάλυψε και εφαρμόζει, έναν ακόμη τρόπο, προκειμένου να συνεχίσει το έργο της πνευματικής και ηθικής αποδόμησης των παιδιών μας.
Η  Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, ακολουθώντας τη Θεολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, είναι αντίθετη σε όλα όσα προσπαθούν να διαστρέψουν την αλήθεια, την αξιοπρέπεια και το νόημα του ίδιου του προσώπου των νέων μας. Είμαστε απολύτως αντίθετοι σε οποιεσδήποτε θεωρίες ή διδασκαλίες που παραβλέπουν τη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος και εναντιώνονται στην ίδια την ανθρώπινη οντολογία.
Μετά από την πεισματική άρνηση του Υπουργείου Παιδείας να λάβει υπόψη τις χιλιάδες διαμαρτυρίες και κριτικές που έχουν ασκηθεί επί του Προγράμματος της Θεματικής Εβδομάδας με θέμα «Σώμα και Ταυτότητα», το οποίο μάλιστα, επιβάλλεται από το Υπουργείο Παιδείας στα σχολεία της χώρας, βίαια, αυταρχικά και χωρίς να έχει προηγηθεί ούτε ο απαιτούμενος διάλογος με την εκπαιδευτική κοινότητα, ούτε φυσικά η συναίνεσή της, θεωρούμε ότι μάλλον πρόκειται  για ένα ακόμη μεθοδευμένο σχέδιο προβολής και επιβολής ενός προτύπου ανθρώπου, που πέραν τα εκ του Θεού και εκ της Παραδόσεώς μας δεδομένα  δύο (2) φύλα, το άρσεν και το θήλυ,  στηρίζει την καλλιέργεια και τη διάδοση των πολυφυλικών ταυτοτήτων.
Η πλειονότητα των νέων μας είναι μέλη της Εκκλησίας και το σχολείο οφείλει να σέβεται την πίστη και των ίδιων και των γονέων τους. Η Εκκλησία, στην οποίαν βαπτίστηκαν τα παιδιά, διατηρεί διαχρονικά το πνεύμα και το νόημα ζωής που προτείνει το Ευαγγέλιο και, σε καμιά περίπτωση, δεν θα δεχθεί ότι σε πνευματικά θέματα κάποιοι άνθρωποι ή θεσμοί έχουν το δικαίωμα να επιβάλλουν, μέσω της δημόσιας παιδείας, την αλλοίωση της διδασκαλίας της πίστεώς τους για το θέμα της ανθρώπινης οντολογίας των δύο φύλων.
Η διαστρέβλωση αρχών που αφορούν στην αλήθεια του ανθρώπινου προσώπου και η έμμεση ή άμεση νομιμοποίηση αυτής της διαστρέβλωσης, αντιτίθεται στις ηθικές αρχές και στην πίστη και δημιουργεί σύγχυση στα χορηγούμενα πρότυπα παιδείας, δηλαδή στα αναπτυξιακά πρότυπα που προσφέρονται στην ελληνική νεολαία.
Για όλους τους παραπάνω λόγους συγχαίρουμε τους Θεολόγους, τους γονείς και τους κηδεμόνες αλλά και όλους εκείνους που αγωνίζονται για  να αποσυρθεί ο θεματικός άξονας για τις «Έμφυλες Ταυτότητες» και να εγκαταλειφθεί κάθε ανάλογος σχεδιασμός.
Επίσης, καλούμε τους καθηγητές των Γυμνασίων, να μη δεχθούν να γίνουν συνεργοί στα μηχανεύματα ψυχοσωματικού εκφυλισμού των παιδιών μας, αλλά να αντιδράσουν, λαμβάνοντας συλλογικά την απόφαση να μη συμπεριλάβουν τον συγκεκριμένο θεματικό άξονα στον προγραμματισμό της Θεματικής Εβδομάδας του σχολείου τους.
Καλούμε, ακόμη, τους γονείς των μαθητών Γυμνασίου να εκφράσουν στον Διευθυντή του σχολείου και σε όλους τους θεσμικούς παράγοντες της Παιδείας, την αντίθεσή τους στην υλοποίηση του άξονα που αφορά στις «Έμφυλες Ταυτότητες», να κινητοποιήσουν τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων σε κοινή αντίδραση και επίσης να καταθέσουν στο σχολείο Δήλωση Απαλλαγής των παιδιών τους από την παρακολούθηση του συγκεκριμένου άξονα, ασκώντας δικαίωμά τους που προβλέπεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).
Καλούμε, τέλος, όλους τους σκεπτόμενους συμπολίτες μας να διαμαρτυρηθούν για το επιχειρούμενο πνευματικό και ηθικό έγκλημα σε βάρος των νέων μας.
Το ΔΣ της ΠΕΘ
 

Αθήνα, 24/3/17
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΔιπλασιασμός των μορίων της προϋπηρεσίας σε δυσπρόσιτα σχολεία των αναπληρωτών/ωρομισθίων Ειδικής Αγωγής στους πίνακες αναπληρωτών Ειδικής Αγωγής
Το ΔΣ της ΟΛΜΕ διαπίστωσε ότι σε όλες τις προκηρύξεις για πρόσληψη αναπληρωτών/ωρομισθίων 2016-2017 (Γενικής Παιδείας, Μουσικών, Μειονοτικά Σχολεία, Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας) προβλέπεται ο διπλασιασμός των μορίων προϋπηρεσίας σε δυσπρόσιτα για όλα τα έτη, με μόνη εξαίρεση την αντίστοιχη προκήρυξη για αναπληρωτές Ειδικής Αγωγής!

 
Παρατηρείται λοιπόν πλέον το φαινόμενο να εργάζεται ένας εκπαιδευτικός σε δυσπρόσιτο σχολείο
και να λαμβάνει διπλά μόρια στον πίνακα Γενικής Παιδείας, ενώ για τον εκπαιδευτικό Ειδικής Αγωγής που εργάζεται στο ίδιο δυσπρόσιτο σχολείο να μην γίνεται ο διπλασιασμός των μορίων στον πίνακα Ειδικής Αγωγής.
Το ΔΣ της ΟΛΜΕ για λόγους ισοτιμίας και δικαίου ζητεί την άμεση αποκατάσταση της αδικίας αυτή και καλεί το Υπουργείο Παιδείας να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την επίλυση του προβλήματος, ώστε να εφαρμοσθεί ο διπλασιασμός των μορίων σε δυσπρόσιτα για όλα τα έτη και στις προσλήψεις αναπληρωτών Ειδικής Αγωγής, όπως ακριβώς και στους πίνακες της Γενικής.


paidomad etwin12Πρόσκληση  εκδήλωσης  ενδιαφέροντος προς: εκπαιδευτικούς για την υποβολή αίτησης εκδήλωσης ενδιαφέροντος συμμετοχής στην παιδαγωγική ομάδα της Εθνικής Υπηρεσίας Υποστήριξης (ΕΥΥ) της δράσης eTwinning για το διάστημα 2017-2018 
Στο πλαίσιο υλοποίησης της ευρωπαϊκής δράσης «Ελληνική Υπηρεσία Υποστήριξης της Ευρωπαϊκής Δράσης eTwinning για τα έτη 2017 – 2018», που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και εντάσσεται στο ευρύτερο χρηματοδοτικό πλαίσιο του προγράμματος «ERASMUS+», το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων (ΥΠ.Π.Ε.Θ) προτίθεται να αναθέσει συμβάσεις μίσθωσης έργου ιδιωτικού δικαίου:

 

Σε εκπαιδευτικούς (8 θέσεις) που υπηρετούν σε σχολεία, αλλά και στις υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας, δηλ. στην Κεντρική Υπηρεσία, στις Περιφερειακές Δ/νσεις Α΄/θμιας και Β΄/θμιας Εκπ/σης και στις Δ/νσεις Α΄/θμιας και Β΄/θμιας Εκπ/σης
 1. ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ
Το eTwinning (www.etwinning.net) είναι μια ευρωπαϊκή δράση μέσω της οποίας σχολεία από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες, κάνοντας χρήση εργαλείων Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών (ΤΠΕ), συνεργάζονται ώστε να αποκομίσουν παιδαγωγικά, κοινωνικά και πολιτισμικά οφέλη. Το eTwinning ξεκίνησε το 2005 ως η κύρια δράση του eLearning Programme της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενσωματώθηκε σταθερά στο Πρόγραμμα της Δια Βίου Μάθησης από το 2007 και αποτέλεσε μέρος του Comenius, το πρόγραμμα της ΕΕ για τα σχολεία. Από το 2014 η ευρωπαϊκή δράση eTwinning ενισχύεται ως μέρος του προγράμματος Erasmus+ (2014-2020), παίζοντας πλέον κεντρικό ρόλο στην υποστήριξη όλων των τύπων ευρωπαϊκής συνεργασίας, στο πεδίο της σχολικής εκπαίδευσης. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο η δράση συντονίζεται από την Κεντρική Υπηρεσία Υποστήριξης (KYY) που εδρεύει στις Βρυξέλλες σε συνεργασία με τις Εθνικές Υπηρεσίες Υποστήριξης κάθε χώρας που συμμετέχει στο έργο.
Η Ελληνική Εθνική Υπηρεσία Υποστήριξης (ΕΥΥ) της ευρωπαϊκής δράσης eTwinning λειτουργεί από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων «Διόφαντος» (ΙΤΥΕ), σύμφωνα με την από 6/11/2014 επιστολή του Γενικού Γραμματέα του ΥΠ.Π.Ε.Θ προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την υπ’ αρ. πρωτ. 205041/Δ1/16.12.2014 απόφαση Γενικού Γραμματέα ΥΠΠΕΘ σχετικά με την ανάθεση της εκτέλεσης του έργου «Ελληνική Εθνική Υπηρεσία Υποστήριξης (ΕΥΥ) της δράσης eTwinning» στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων «Διόφαντος» (ΙΤΥΕ) για τα έτη 2015-2020.
Στην Ελληνική ΕΥΥ συμμετέχουν στελέχη του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων που συγκροτούν την Παιδαγωγική Ομάδα, καθώς και στελέχη του ΙΤΥΕ που συγκροτούν την Τεχνική και Διαχειριστική Ομάδα.
Η παρούσα προκήρυξη αφορά αποκλειστικά στη συγκρότηση της Παιδαγωγικής Ομάδας που θα αποτελείται: 8 εκπαιδευτικούς που υπηρετούν σε σχολεία, αλλά και στις υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας, δηλ. στην Κεντρική Υπηρεσία, στις Περιφερειακές Δ/νσεις Α΄/θμιας και Β΄/θμιας Εκπ/σης και στις Δ/νσεις Α΄/θμιας και Β΄/θμιας Εκπ/σης. Οι εκπαιδευτικοί που θα επιλεγούν και υπηρετούν σε σχολεία, θα εξακολουθήσουν να απασχολούνται πλήρως στα διδακτικά τους καθήκοντα.
Η ΕΥΥ eTwinning 2017-2019 θα υποστηρίξει τους εκπαιδευτικούς σε θέματα που αφορούν τη δράση αλλά και σε θέματα που συνδέονται με το eTwinning σε συνδυασμό με τις δράσεις που προωθεί το ΥΠΠΕΘ.
Οι εκπαιδευτικοί που θα επιλεγούν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας θα κληθούν να υπογράψουν σύμβαση ιδιωτικού δικαίου με το ΙΤΥΕ «Διόφαντος». Η διάρκεια της σύμβασης θα είναι έως εικοσιτέσσερις (24) μήνες και σε καμία περίπτωση δεν θα υπερβαίνει την προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου (δηλαδή την 31/12/2018).
 2. ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΑΝΑΘΕΣΗ ΕΡΓΟΥ
Τα καθήκοντα των μελών της Παιδαγωγικής Ομάδας είναι τα ακόλουθα (ενδεικτικά):
  • Συμμετοχή στη συγγραφή του ετήσιου activity plan
  • Δημιουργία online μαθημάτων στην e-learning πλατφόρμα της ΕΥΥ και διαδικτυακών σεμιναρίων εξεύρεσης συνεργατών
  • Διενέργεια και αξιολόγηση των online μαθημάτων που θα δημιουργηθούν στην e-learning πλατφόρμα της ΕΥΥ
  • Εγκρίσεις έργων σχολείων
  • Παρακολούθηση, επικύρωση και αξιολόγηση Ελληνικών έργων eTwinning και ετικετών ποιότητας (quality labels)
  • Οργάνωση προδιαγεγραμμένων Σεμιναρίων Επαγγελματικής Ανάπτυξης (Professional Development Workshops, PDWs) & Σεμιναρίων Εξεύρεσης Συνεργατών.
  • Συμμετοχή στη διοργάνωση - εκδηλώσεων – συνεδρίων – μετακινήσεων
  • Συμμετοχή στη διοργάνωση εθνικών συνεδρίων και Εθνικών Βραβείων
  • Συντονισμός και σχεδιασμός εθνικών διαγωνισμών και άλλων εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων
  • Αξιολόγηση για τα εθνικά – ευρωπαϊκά βραβεία eΤwinning
  • Διενέργεια μηνιαίων διαδικτυακών τηλεκπαιδεύσεων και συντονισμός των webinars των πρεσβευτών
  • Έλεγχος εγγραφών εκπαιδευτικών στη βάση eΤwinning
  • Έλεγχος, σχολιασμός των καρτών έργου των Ελληνικών έργων eΤwinning
  • Ενημέρωση Ελληνικής ιστοσελίδας eΤwinning - Επιμέλεια κειμένων για ανάρτηση στον δικτυακό τόπο της ΕΥΥ, τελική επιμέλεια κειμένων – δελτίων τύπων - εγκυκλίων κ.α της ΕΥΥ
  • Συμμετοχή στην ενημέρωση των κοινωνικών δικτύων της δράσης
  • Επιμορφώσεις στελεχών εκπαίδευσης και δημιουργία πακέτου υλικού για την προώθηση της δράσης
  • Ενημέρωση ηγεσίας ΥΠΠΕΘ, τεχνική υποστήριξη και οργανωτικά θέματα για τελετή Εθνικού Διαγωνισμού - Αναζήτηση χορηγιών
  • Δημιουργία οδηγού καλής πρακτικής - Επιμέλεια κειμένων για την ανάδειξη Ελληνικών έργων eΤwinning ως καλές πρακτικές και κειμένων προώθησης της δράσης eTwinning σε ειδικές κατηγορίες σχολείων, ενημερωτικά δελτία κ.α.
  • Αποστολή εγκυκλίων για ενημερωτικές ημερίδες
  • Διάχυση εγκυκλίων-υπουργικών αποφάσεων
  • Συντονισμός ομάδας πρεσβευτών - Επικοινωνία με πρεσβευτές
  • Συμμετοχή σε ομάδες εργασίας της Κεντρικής Υπηρεσίας Υποστήριξης (ΚΥΥ) και συμμετοχή στις συναντήσεις εργασίας που οργανώνει η ΚΥΥ
  • Αξιολόγηση πρεσβευτών-ημερίδων και επιμορφωτικών σεμιναρίων (πρεσβευτών κλπ).
  • Σχεδιασμός δραστηριοτήτων για τις eΤwinning εβδομάδες και την Ημέρα eTwinning και συντονισμός ΕΥΥ για την υλοποίησή τους
  • Προώθηση συνεργασίας της δράσης eΤwinning με άλλες δράσεις σχολικών δραστηριοτήτων των εθνικών και ευρωπαϊκών εκπαιδευτικών δικτύων και δράσεων Συγγραφή δελτίων τύπου της ΕΥΥ
  • Συγγραφή σχετικών παραδοτέων στην Αγγλική Γλώσσα
  • Μετάφραση υλικού από και προς την Κεντρική Υπηρεσία Υποστήριξης της δράσης eTwinning
  • Συμμετοχή στο σχεδιασμό πλάνου μετακινήσεων στο εξωτερικό νικητών βραβείων και μελών ΕΥΥ
  • Συμμετοχή σε συναντήσεις και δράσεις της ΕΥΥ, παρακολούθηση πλάνου ενεργειών των στελεχών του Υπουργείου που συμμετέχουν στην ΕΥΥ
  • Ενέργειες για τη διάχυση της δράσης eTwinning, σε συνεργασία με συνέδρια και άλλες εκδηλώσεις σχετικών με την εφαρμογή των ΤΠΕ στην εκπαιδευτική διαδικασία.
  • Συμμετοχή στην τηλεφωνική και ηλεκτρονική βοήθεια σε εκπαιδευτικούς και σχολεία.
  • Συνεργασία με τις άλλες εθνικές υπηρεσίες υποστήριξης (ΕΥΥ) και την κεντρική υπηρεσία υποστήριξης (ΚΥΥ)
 3. ΜΕΓΙΣΤΟ ΥΨΟΣ ΥΠΕΡΩΡΙΑΚΗΣ ΑΜΟΙΒΗΣ
Η χρηματοδότηση της υλοποίησης του συμφωνούμενου στο παρόν έργου θα γίνει από το Erasmus+, σύμφωνα με την απόφαση της Education, Audiovisual and Culture Executive Agency (EACEA) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για χρηματοδότηση και επικύρωση της σύμβασης του έργου «Ελληνική Υπηρεσία Υποστήριξης της δράσης eTwinning» με το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων «Διόφαντος» (ΙΤΥΕ) για το έργο eTwinning – Η κοινότητα των Σχολείων στην Ευρώπη.
Το μέγιστο ύψος της υπερωριακής αμοιβής που θα λάβει ο κάθε εκπαιδευτικός – στέλεχος της ΕΥΥ από το ΙΤΥΕ «ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ» για την εργασία του εκτός του κανονικού του ωραρίου για τις ανάγκες του έργου, θα ορισθεί από τον φορέα υλοποίησης σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις.
 4. ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ
     4.1 Πίνακας βαθμολόγησης
 
Οι αιτήσεις υποψηφίων συνεργατών χωρίς πιστοποιημένες Γνώσεις Αγγλικών (Επίπεδο Γ1 1 βαθμός, Επίπεδο Γ2 και Γνώσεις Η/Υ δεν θα αξιολογηθούν. Για το πιστοποιητικό γνώσεων Η/Υ, οι εκπαιδευτικοί ΠΕ19 και ΠΕ20 εξαιρούνται λόγω ειδικότητας.
Οι προτάσεις των υποψηφίων συνεργατών με πιστοποιημένες Γνώσεις Αγγλικών και Γνώσεις Η/Υ  θα αξιολογηθούν σύμφωνα με τα παρακάτω κριτήρια:
 
α/α ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
1 Ευρωπαϊκό βραβείο σε έργο σχετικό με τη χρήση ΤΠΕ στην εκπαιδευτική διαδικασία. 2 βαθμοί
2 Άλλη ξένη Γλώσσα 0.5 βαθμός για κάθε επίπεδο (Β1, Β2, Γ1, Γ2)
(Μέγιστο 2
βαθμοί)
3 Εθνικές Ετικέτες Ποιότητας την τελευταία τριετία 0,25 βαθμός
για κάθε ετικέτα
(Μέγιστο 2 βαθμοί)
4 Ευρωπαϊκές Ετικέτες Ποιότητας την τελευταία τριετία 0,5 βαθμός
για κάθε ετικέτα
(Μέγιστο 2 βαθμοί)
5 Δημιουργία εκπαιδευτικού υλικού με την χρήση πλατφορμών εξ’ αποστάσεως εκπαίδευσης για τη διεξαγωγή εξ αποστάσεως ηλεκτρονικών μαθημάτων (ως εκπαιδευτής) 1 βαθμός ανά μάθημα
(Μέγιστο 3 βαθμοί)
6 Εμπειρία στην επιμόρφωση δια ζώσης (μαθήματα, σεμινάρια, εργαστήρια) σε θέματα χρήσης των ΤΠΕ στην εκπαιδευτική διαδικασία 0,5 βαθμό ανά 100 ώρες επιμόρφωσης
(Μέγιστο 5 βαθμοί)
    7 Εμπειρία στην επιμόρφωση εξ αποστάσεως (μαθήματα, σεμινάρια, εργαστήρια) σε θέματα χρήσης των ΤΠΕ στην εκπαιδευτική διαδικασία 0,5 βαθμό ανά 100 ώρες επιμόρφωσης
(Μέγιστο 5 βαθμοί)
8 Συγγραφική Δραστηριότητα (βιβλία, κεφάλαια βιβλίων, άρθρα σε περιοδικά κλπ) με θέμα την αξιοποίηση των ΤΠΕ στην διδακτική πράξη 0,5 βαθμός ανά συγγραφική δραστηριότητα
(Μέγιστο 3 βαθμοί)
9 Εισηγήσεις σε συνέδρια με κριτές με θέμα την αξιοποίηση των ΤΠΕ στην διδακτική πράξη 0,25 βαθμός ανά εισήγηση
(Μέγιστο 3 βαθμοί)
10 Συμμετοχή σε ομάδες εργασίας ή/και επιτροπές αξιολόγησης δράσεων που αφορούν την αξιοποίηση των ΤΠΕ στην εκπαίδευση (συνέδρια, εκπαιδευτικές δράσεις, εκπαιδευτικοί διαγωνισμοί κ.τλ.) 0,5 βαθμός ανά συμμετοχή
(Μέγιστο 3 βαθμοί)
11 Αποδεδειγμένη εμπειρία στην διοργάνωση Διεθνών συνεδρίων, Ελληνικών παιδαγωγικών συνεδρίων, ημερίδων και άλλων επιμορφωτικών δράσεων με θέμα την αξιοποίηση των ΤΠΕ στην εκπαίδευση 0,5 βαθμό ανά διοργάνωση
(Μέγιστο 5 βαθμοί)
12 Μεταπτυχιακοί τίτλοι σπουδών, διδακτορικό Μεταπτυχιακό:
2 βαθμοί/τίτλο
Διδακτορικό: 4βαθμοί
13 Αποδεδειγμένη διοικητική εμπειρία σε θέση ευθύνης 0,5 βαθμό ανά έτος
(Μέγιστο 5 βαθμοί)
14 Εμπειρία από συμμετοχή σε όργανα ευρωπαϊκών οργανισμών 1 βαθμό ανά συμμετοχή
(Μέγιστο 5 βαθμοί)
15 Δημιουργία Ανοιχτών Εκπαιδευτικών Πόρων (OER) 1 βαθμό ανά δημιουργία
(Μέγιστο 3 βαθμοί)
       
 
 5. ΑΙΤΗΣΗ - ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ
Για την τεκμηρίωση των προσόντων τους οι επιλεγέντες εκπαιδευτικοί υποχρεούνται να τα υποβάλλουν τα κάτωθι δικαιολογητικά όταν ζητηθούν από την επιτροπή αξιολόγησης:
  1. Βιογραφικό σημείωμα, στο οποίο θα πρέπει να γίνονται συγκεκριμένες αναφορές στα ανωτέρω αναφερόμενα κριτήρια (υποχρεωτικά και μοριοδοτούμενα), σε σχετικά έργα και η συμμετοχή τους σε ομάδες αξιολόγησης κλπ.
  2. Η γνώση ξένης γλώσσας, καθώς  και η γνώση Η/Υ αποδεικνύεται με την προσκόμιση του τίτλου σπουδών ξένης γλώσσας ή αντίστοιχου πιστοποιητικού από πιστοποιημένο φορέα εκμάθησης Η/Υ, εφόσον αυτός είναι αναγνωρισμένος από τον ΑΣΕΠ για την πρόσληψη στο ελληνικό δημόσιο. Οι απόφοιτοι ξενόγλωσσων τμημάτων αρκεί να επισυνάψουν φωτοτυπία του πτυχίου του ξενόγλωσσου τμήματος και οι εκπαιδευτικοί Πληροφορικής βεβαίωση ότι ανήκουν στον κλάδο ΠΕ19 ή ΠΕ20.
  3. Αντίγραφα διακρίσεων - βραβείων eTwinning στις κύριες και ειδικές ηλικιακές κατηγορίες.
  4. Αντίγραφα πιστοποιητικών Ευρωπαϊκών Ετικετών Ποιότητας
  5. Βεβαιώσεις συμμετοχής σε ομάδες αξιολόγησης, ή διευθύνσεις διαδικτύου όπου αναφέρονται οι συγκεκριμένες συμμετοχές.
  6. Αποδεικτικά στοιχεία για όλα τα κριτήρια αξιολόγησης
Η τήρηση των στοιχείων των ενδιαφερομένων είναι εμπιστευτική.
Η αίτηση υποβάλλεται ηλεκτρονικά στην διεύθυνση http://www.etwinning.gr/survey/index.php/599173/lang-el από 27/3/2017 έως 03/04/2017 και ώρα 24:00. Μετά την κατάρτιση του τελικού πίνακα, δικαιολογητικά θα ζητηθούν από την επιτροπή αξιολόγησης ΜΟΝΟ από τους επιλεγέντες εκπαιδευτικούς και τους επιλαχόντες, δηλαδή οι πρώτοι 16 εκπαιδευτικοί. Τα δικαιολογητικά θα αποσταλούν ψηφιακά σε αρχεία pdf στον υπεύθυνο της παιδαγωγικής ομάδας eTwinning κο Τζιμόπουλο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
 6. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ – ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ
Την αξιολόγηση των προτάσεων καθώς και την τελική επιλογή θα εκτελέσει η αρμόδια Επιτροπή Αξιολόγησης.
Η αξιολόγηση και επιλογή θα πραγματοποιηθεί με βάση την αίτηση του ενδιαφερομένου, όπως αυτή έχει καταχωρηθεί ηλεκτρονικά στο σύστημα υποβολής. Επισημαίνεται ότι δεν είναι δυνατή η εκ των υστέρων συμπλήρωσή τους ή διόρθωσή τους.
Οι προτάσεις των υποψηφίων συνεργατών θα αξιολογηθούν σύμφωνα με τα κριτήρια που ορίστηκαν παραπάνω στη παρούσα πρόσκληση, θα βαθμολογηθούν με βάση τον αντίστοιχο πίνακα βαθμολόγησης και θα καταταχθούν σύμφωνα με το συνολικό άθροισμα της βαθμολογίας τους σε φθίνουσα σειρά. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, οι ισοβαθμήσαντες θα κληθούν σε προσωπική συνέντευξη, διαδικασία κατά την οποία θα τηρούνται πρακτικά.
Τα αποτελέσματα αξιολόγησης θα αναρτηθούν στον διαδικτυακό τόπο του ΥΠΠΕΘ.
Κατόπιν της ανάρτησης των αποτελεσμάτων, οι ενδιαφερόμενοι έχουν το δικαίωμα:
  • Υποβολής ένστασης εντός 5 ημερών από την επόμενη της ημέρας ανάρτησης των αποτελεσμάτων αξιολόγησης στο ΥΠΠΕΘ (Γραμματεία Γενικής Δ/νσης Σπουδών Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης γρ. 1027, 1ος Όροφος) ιδιοχείρως ή με εξουσιοδοτημένο πρόσωπο ή ταχυδρομικά (ΕΛΤΑ ή courier).
Στην περίπτωση ταχυδρομικής αποστολής, ο φάκελος θα πρέπει να φέρει την ένδειξη: «Ένσταση Πρόσκλησης  ΕΥΥ eTwinning ». Το εμπρόθεσμο της ένστασης ή της αίτησης πρόσβασης κρίνεται από την ημερομηνία της ταχυδρομικής σήμανσης που φέρει ο φάκελος αποστολής.
Εάν η τελευταία ημέρα της ανωτέρω προθεσμίας υποβολής των ενστάσεων ή των αιτήσεων πρόσβασης είναι Σάββατο ή ημέρα αργίας, τότε η προθεσμία παρατείνεται αυτοδικαίως μέχρι και την πρώτη εργάσιμη ημέρα μετά την αργία.
Ενστάσεις ή αιτήσεις πρόσβασης που περιέρχονται (ιδιοχείρως) στην υπηρεσία ή φέρουν την ταχυδρομική σήμανση μετά την παρέλευση της ανωτέρω προθεσμίας, λαμβάνουν αριθμό πρωτοκόλλου, αλλά θεωρούνται εκπρόθεσμες (απαράδεκτες).
 7. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ
Για αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με την υποβολή προτάσεων και άλλες διαδικαστικές διευκρινίσεις μπορείτε να απευθύνεστε στον κο Τζιμόμουλο Νικόλαο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. .
 



24 03 17Eurydice

Το Δίκτυο ΕΥΡΥΔΙΚΗ, το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Πληροφόρησης για την οργάνωση και λειτουργία των εκπαιδευτικών συστημάτων στην Ευρώπη, δημοσιεύει το έντυπο με τίτλο: «2016 Eurydice Publications».
Το παρόν έντυπο αποτελεί μια συλλογή και ένα χρηστικό φυλλάδιο αναζήτησης των δημοσιεύσεων του Δικτύου ΕΥΡΥΔΙΚΗ για το έτος 2016.
Με μια σύντομη περιγραφή στην ελληνική γλώσσα του περιεχομένου κάθε μελέτης, το παρόν έντυπο παραπέμπει τον αναγνώστη, με τη χρήση συνδέσμων (links), απευθείας στη σχετική μελέτη αλλά και στο EU Bookshop, το βιβλιοπωλείο της υπηρεσίας εκδόσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 2114

Εκπαιδευτικά Νέα