Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  


 

citylife24_logo

 

 

 
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Δεκέμβριος 2017 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr

Επειδή η ιστορία με άλλους πρωταγωνιστές επαναλαμβάνεται ως φάρσα επαναφέρω στη μνήμη των φίλων μου ένα - πρό 5ετίας κείμενο που γράφτηκε με αφορμή μια δήλωση ότι η κυβέρνηση 90-93 "έχασε" γιατί ήταν "μπροστά από την εποχή της".

Μπροστά από την εποχή της;

Την 8ετία 1955 – 1963 η Ελλάδα είχε πραγματοποιήσει ένα οικονομικό θαύμα, επιτυγχάνοντας τον 2ο παγκοσμίως μετά την Ιαπωνία ρυθμό ανάπτυξης.

Αν ο αναμορφωτής της χώρας Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε αφεθεί να συνεχίσει το έργο του, η πορεία της χώρας θα ήταν τελείως διαφορετική και σήμερα θα ήταν πραγματική πρωτοπορία στην Ευρώπη και στον κόσμο. Όμως, μετά της εκλογές του 1961, ετερόκλητες φιλοδοξίες και συμφέροντα οδήγησαν στην σύμπτυξη μετώπου, το οποίο 2,5 χρόνια μετά τις εκλογές του 1961 (29/10), στις οποίες η Ε.Ρ.Ε. είχε λάβει το συντριπτικό ποσοστό του 51% οδήγησε τον Καραμανλή σε παραίτηση με το αίτημα των νέων εκλογών, το οποίο αρνήθηκε να ικανοποιήσει το Παλάτι μεταθέτοντας τις εκλογές κατά 6 κρίσιμους μήνες. Οι πρωτεργάτες και οι αρχιστράτηγοι του «ανένδοτου», πρωταγωνιστές ενός πρώιμου αλλά το ίδιο βίαιου και ανεύθυνου λαϊκισμού, τους οποίους συνένωσε το πάθος της εξουσίας, ιδεολογήματα και κοινά συμφέροντα, εμφανή και υπόγεια, έχουν βασική ευθύνη, γιατί δεν άφησαν μια διακυβέρνηση, η οποία ήταν πραγματικά μπροστά από την εποχή της, να προχωρήσει και να ολοκληρώσει ομαλά το έργο της μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Είναι αλήθεια ότι για την διεξαγωγή του «ανένδοτου» υπήρξαν προσχήματα τα οποία όμως, τόσο η ιστορία των 20 ετών που είχαν προηγηθεί και η δράση των πρωταγωνιστών της εποχής σε αυτό το διάστημα, όσο και η ανάλυση των εκλογών από το 1950 μέχρι το 1963 δείχνουν ότι δεν ήταν η αιτία αλλά απλώς η αφορμή για να υπηρετηθούν άλλοι σκοποί.

Όμως, έστω και με αυτό το μακρύ εισαγωγικό σημείωμα, αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι η ιστορία δεν γράφεται με εικασίες αλλά με γεγονότα. Και τα γεγονότα δείχνουν ότι αυτά που συνέβησαν πριν από 20 χρόνια δεν προσφέρονται για αγιοποιήσεις. Πέρα από τις όποιες ευθύνες προσώπων, αυτό που μετράει είναι η επιτυχία ή όχι των χειρισμών αυτού που έχει κάθε φορά την ευθύνη και κρατάει το τιμόνι της χώρας στα χέρια του. Είναι γεγονός ότι ακόμα και αν δεν είχε συμβεί το - από κάθε άποψη απαράδεκτο - γεγονός της αποχώρησης των Στεφανόπουλου και Συμπιλίδη η κυβέρνηση θα είχε χάσει στις εκλογές του Απριλίου του 1994. Αυτό δείχνουν τα ποσοστά του 47% που έλαβε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το 39% της Ν.Δ. στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1993. Η κυβέρνηση λοιπόν ηττήθηκε από τον Α.Π. και την Αριστερά και αν δεν ολοκλήρωσε το όποιο πρόγραμμα είχε, αυτόοφείλεται κυρίως σε σημαντικά λάθη στρατηγικής και όχι στην εκ των έσω υπονόμευση, πραγματική ή κατά φαντασίαν, αφού για να ολοκληρωθεί το όποιο σημαντικό πρόγραμμα ασφαλώς απαιτούνταν και οεπιπλέον χρόνος μιας νέας εκλογικής νίκης, η οποία από πουθενά δεν προκύπτει ότι θα είχε υπάρξει.

Το τεράστιο λάθος στρατηγικής, από την πλευρά της Ν.Δ. και της ηγεσίας της, ήταν ότι, διεκδίκησε την εξουσία όχι βασιζόμενη κυρίως στην ιδεολογία και την ιστορία της παράταξης, δημιουργώντας ένα ιδεολογικό μέτωπο αλλά σε επίπεδο προσώπων. Έτσι, αυτό που έγινε το 1989 είναι ότι επικεντρώθηκε η μάχη στο πρόσωπο του Α.Π. αντί να επικεντρωθεί στην ιδεολογία - πολιτική και στα αποτελέσματα μιας διαχείρισης που προέκυψε ως συνέπειά τους. Αυτό που είχε χρεοκοπήσει το 1989 δεν ήταν κυρίως ένα πρόσωπο και η όποια αυλή του. Είχε χρεοκοπήσει το σοσιαλιστικό πείραμα σε όλα τα επίπεδα, το οικονομικό, το κοινωνικό, το κρατικό (αποδόμηση του κράτους) και το ηθικό. Υπήρξε μάλιστα, την ίδια χρονική περίοδο, η ευτυχής συγκυρία της κατάρρευσης του Ανατολικού μπλοκ που δημιούργησε σοκ στον κόσμο της Αριστεράς και συντριπτικό πλεονέκτημα στη φιλελεύθερη παράταξη.

Με την αναγωγή ενός αγώνα, που όφειλε να είναι ιδεολογικός, σε επίπεδο προσωπικό η Ν.Δ. αυτοπαγιδεύθηκε κατ’ αρχήν στην συνεργασία με την Αριστερά και στη συνέχεια μοιραία στην οικουμενική κυβέρνηση ξεπλένοντας στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ το Σοσιαλιστικό εγχείρημα και βεβαίως την ανευθυνότητα και τον αμοραλισμό του Α.Π..

Πέρα λοιπόν από τα επιμέρους λάθη και τις διαφωνίες σε επίπεδο στρατηγικής, τακτικής ή επιλογών, αυτό που έχει σημασία είναι η κυριαρχία του ηγέτη πολιτικά και σε επίπεδο κοινής γνώμης. Για παράδειγμα το 1958 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μετά την αποχώρηση των Ράλλη Παπαληγούρα και 13 ακόμα βουλευτών, σε μια κατ’ εκτίμηση προσπάθεια ανατροπής του, παραιτείται και προσφεύγει σε εκλογές τις οποίες κερδίζει πανηγυρικά αποδεικνύοντας την πολιτική του κυριαρχία. Είναι βέβαιο ότι το ίδιο θα είχε συμβεί και το 1963, αν οι εκλογές είχαν γίνει αμέσως μετά την παραίτηση του, όπως είχε ζητήσει και όφειλε να κάνει το παλάτι και δεν μεσολαβούσε η κυβέρνηση Πιπινέλη. Ας μείνουμε όμως στην περίοδο 1984 – 1993. Από διάφορες πλευρές πολλά μπορούν να υποστηριχθούν για τα αίτια της αδυναμίας της παράταξης να υπερισχύσει του από κάθε πλευρά αποτυχημένου περάσματος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από την εξουσία. Κάποιοι θα επικαλεσθούν τις αποχωρήσεις, τις διαγραφές ή «αποστρατείες» ιστορικών στελεχών της παράταξης μέχρι το 1989. Άλλοι θα μιλήσουν για τις αντιφατικές πλευρές πολιτικών που ασκήθηκαν κατά την περίοδο της διακυβέρνησης 90-93. Άλλοι για τις διαφωνίες που, ωστόσο με εξαίρεση την περίπτωση Στεφανόπουλου – Συμπιλίδη, σε καμία περίπτωση δεν ξεπέρασαν τα φυσιολογικά όρια ενδοκυβερνητικών ή εσωκομματικών διαφωνιών που υφίσταντο και θα υφίστανται πάντοτε σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς.

Αυτό που απομένει λοιπόν είναι η ήττα της παράταξης σε ιδεολογικό επίπεδο σε μια εποχή που παγκοσμίως η αντίπαλη ιδεολογία «δεν ήξερε που να κρυφτεί». Και με αυτό το δεδομένο αποτελεί ίσως μοναδικό κατόρθωμα ότι καταφέραμε να αναστήσουμε τον «πολιτικά νεκρό» Α.Π. και να συντηρήσουμε τον σοσιαλιστικό μύθο.

Προσεγγίζοντας από αυτή τη σκοπιά τα γεγονότα της περιόδου 90 – 93, αυτό που συμπεραίνουμε είναι ότι σε μια περίοδο που η χώρα ήταν σε κρίσιμο σταυροδρόμι λόγω της ανεκδιήγητης δεκαετίας που είχε προηγηθεί, αν και η παράταξη είχε όλα τα ατού με το μέρος της ιδεολογικά, πολιτικά, ηθικά, η Ν.Δ. δενκατάφερε να κυριαρχήσει. Και γι’ αυτό την ευθύνη την έχει ασφαλώς η ηγεσία εκείνης της περιόδου.

5-3-2013

Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
 


Ξυλοκόποι στο χειρουργείο;
Οι μεγάλες ιδέες και τα μεγάλα ιδανικά είναι για ανθρώπους
χορτάτους και αδίψαστους. (Πιέρ Μπενουά «Η Ατλαντίδα»).
Μία από τις απαντήσεις που εκμαιεύθηκαν στο πρόσφατο συνέδριο της Ν.Δ. αφορά την δυνατότητα των νέων εργαζομένων να επιλέγουν φορέα ασφάλισης μεταξύ Ε.Φ.Κ.Α. και ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Εγείρονται μεγάλα ερωτήματα ως προς την πατρότητα της ιδέας, τον ρεαλισμό της, την κοινωνικότητά της και τέλος την πολιτική της ωφελιμότητα.
Παρακάμπτοντας το τελευταίο ερώτημα, κάποιοι θα βιαστούν να απαντήσουν με το αφήγημα της «αλήθειας» και της αδιαφορίας για το πολιτικό κόστος δήλωση που δεν θεωρώ ειλικρινή, ας επιχειρήσουμε να ασχοληθούμε με τα άλλα τρία.

Παρών στο συνέδριο ήταν ο πρώην Υπουργός της Ν.Δ., βουλευτής επικρατείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και πρόεδρος της ΔΡΑΣΗΣ κύριος Στέφανος Μάνος. Τον Φεβρουάριο είχε δημοσιεύσει άρθρο στο οποίο πρότεινε δύο «επαναστατικές» λύσεις. Την άμεση μείωση του αφορολόγητου στις 5.000€ και την άμεση κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών, την κατάργηση δηλαδή του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Συγκεκριμένα πρότεινε «…μια σύνταξη 700€ για όποιον/α συμπληρώσει το 67 έτος. Η σύνταξη θα βαρύνει τον προϋπολογισμό και δεν θα προϋποθέτει εισφορές». Η συνεργασία (προσχώρηση;;;) της ΔΡΑΣΗΣ με τη Ν.Δ., οι ρόλοι που ανέλαβαν στελέχη και ο νυν πρόεδρός της στη λειτουργία της τελευταίας καθώς και οι διαχρονικές σχέσεις με τα ηγετικά κλιμάκια της παράταξης υποδεικνύει την πατρότητα της ιδέας.
Για την υλοποίηση της ιδέας του κυρίου Μάνου, με δεδομένο ότι σήμερα οι συνταξιούχοι ανέρχονται σε 2.600.000, απαιτούνται 22 δισ. ετησίως δηλαδή περίπου το 12% του Α.Ε.Π. όταν ο επιβαλλόμενος στόχος διεθνώς είναι το 2,5%. Βεβαίως ούτε συζήτηση για το πόσο δίκαιη θα είναι μια ρύθμιση που θα ισοπεδώσει τους συνεπείς που ασφαλίζονταν για 35 και 40 χρόνια με εκείνους που ενδεχομένως δεν είχαν ούτε μια ημέρα ασφάλισης. Ούτε για το κοινωνικό σοκ που θα προκαλέσει αφού δεν είχαν οι περισσότεροι πολίτες την τύχη να είναι εκ γενετής οικονομικά εξασφαλισμένοι.
Όσον αφορά το σκέλος του «τρίτου πυλώνα», υπενθυμίζουμε τη χρεοκοπία του ομίλου «Ασπίς», την A.I.G. στις Η.Π.Α. που πέρασε στον έλεγχο του κράτους έναντι 85 δισ., κ.λπ. Φυσικά οι ασφαλισμένοι και οι φορολογούμενοι «πλήρωσαν τον βαρκάρη».
Η υπεύθυνη πολιτική απαιτεί ρεαλισμό αλλά και κοινωνική ευαισθησία. Είμαστε υπέρ των μεταρρυθμίσεων αλλά να μην αντικαταστήσουμε τους χειρουργούς με ξυλοκόπους.
Αντωνάκος Αντώνης
20-12-2017
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις


Ανανέωση ή πολιτικό lifting;
Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται
και πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται . Κ. Καραμανλής
 
Ο μεταβολισμός είναι ζωτικής σημασίας για τον δυναμισμό και το μέλλον κάθε οργανισμού. Από αυτή τη σκοπιά η ανανέωση ενός πολιτικού κόμματος είναι ουσιαστική διαδικασία προκειμένου αυτό να ανταποκρίνεται στα κελεύσματα των καιρών και στις ανάγκες της κοινωνίας. Αρκεί να προκύπτει μέσα από την πολιτική λειτουργία και διαδικασία και να μην αποτελεί προπέτασμα καπνού για εκκαθαρίσεις εσωκομματικών αντιπάλων.
Υπό αυτή την οπτική ανανέωση, δεν μπορεί να είναι ούτε οι «μεταγγίσεις» πολιτικών στελεχών, ούτε το ηλικιακό κριτήριο, ούτε η «χρυσή κάρτα εισόδου» σε managers της αγοράς. Όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν αυτές οι πρακτικές δεν απέφεραν ουσιαστικά αποτελέσματα.

 

Οι προσχωρήσεις από την ΕΔΗΚ, τους Νεοφιλελευθέρους και την Ε.Π., κορυφαίων στελεχών (Μητσοτάκης, Κανελλόπουλος, Παπακωνσταντίνου, Θεοτόκης, κ.λπ.) και η κατάργηση (Ε.Π., Κ.Ν.) ή η εκλογική εξαΰλωση των φορέων προέλευσής τους (ΕΔΗΚ 0,40%), ούτε έσωσαν την Ν.Δ. από την εκλογική συντριβή στις εκλογές του 1981, ούτε άλλαξαν το προφίλ της. Η Ν.Δ. δεν επωφελήθηκε από το 19,85% των τριών κομμάτων αλλά καταβαραθρώθηκε από το 41,84%(1977) στο 35,88%(1981).
Ούτε η ηλικία καθορίζει στην πολιτική την καταλληλότητα. Ο αποκλεισμός του Π. Κανελλόπουλου, ίσως του πιο συνεπούς κοινοβουλευτικού, από τα ψηφοδέλτια του 1985 δεν δικαιώθηκε από τα αποτελέσματα. Δεν βρέθηκε ούτε ένας νέος έκτοτε που να τον αναπληρώνει έστω και στο μισό. Άλλωστε κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν κατείχε επάξια τη θέση του μέχρι το 2004, όταν 87 ετών τότε αποχώρησε ταυτόχρονα με την είσοδο του σημερινού προέδρου της Ν.Δ. στην πολιτική.
Τέλος η «μετάκληση» στην πολιτική, συνήθως στα ψηφοδέλτια επικρατείας, στελεχών της αγοράς αποδείχθηκε ατελέσφορη και κατά κανόνα η παρουσία των τελευταίων ήταν θνησιγενής. Ορισμένοι θα ισχυρισθούν ότι δεν τους έλλειπε η ικανότητα αλλά ότι έφταιγε το «σύστημα» ή η κοινωνία. Όμως η αλήθεια είναι ότι άλλες ικανότητες χρειάζονται για να παράγεις και να προωθείς εμπορεύματα, αποβλέποντας στα κέρδη των μετόχων, και άλλες για να προωθείς κοινωνικές αλλαγές διατηρώντας ταυτόχρονα τις κοινωνικές ισορροπίες.
Ανανέωση λοιπόν ναι αλλά ως αποτέλεσμα ουσιαστικής πολιτικής λειτουργίας και όχι ως τεχνητό facelift ή ως πολιτικό «μπόλι». Αλλιώς καταντάει πρόσχημα για την προώθηση ημετέρων.
Αντωνάκος Αντώνης
14-12-2017

antonakosantonis@gmail.com        http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις

 

 
«…ο λαός μας, […] αντιμετώπισε πάντοτε με νοσηρό συναισθηματισμό τα πολιτικά του προβλήματα, κατατρύχεται ήδη από ψυχώσεις. […] ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά […] θα ήθελαν να είναι εκεί που βρίσκονται, αν μπορούσαν να καθορίσουν λογικά τη θέση τους [...] δεν είναι αρκετό να κερδίσουμε τις εκλογές. Πρέπει να τις κερδίσουμε κατά τρόπον ώστε να γίνουμε ικανοί να αντιμετωπίσουμε τη μετεκλογική περίοδο που θα είναι ίσως δυσκολότερη από τη σημερινή». Κ. Καραμανλής 1945
Η αγωνία που κατατρύχει κάθε υπεύθυνο πολιτικό, εν όψει της ανάληψης της διακυβέρνησης, είναι το «στοίχημα της επόμενης μέρας». Γιατί, όταν η εξουσία και η νομή της δεν είναι αυτοσκοπός, η σύνταξη και υλοποίηση ενός ρεαλιστικού προγράμματος που θα προωθεί την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων του κοινωνικού συνόλου, είναι το πεδίο στο οποίο ξεχωρίζουν οι ηγέτες από τους λαοπλάνους. Ο Καραμανλής στα πλαίσια του Λ.Κ. αγωνιούσε και ρωτούσε: «Όταν όμως θάχει σβήσει η εντύπωση από τα Δεκεμβριανά και θάχει τερματισθεί η εθνική μας κρίση, τι θα είναι εκείνο που θα μας συνδέσει με τη λαϊκή ψυχή;»

 

Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης το πολιτικό marketing που εισήγαγε το ΠΑ.ΣΟ.Κ., στοχεύοντας κυρίως στον «νοσηρό συναισθηματισμό»και τις «ψυχώσεις», μετέτρεψε τα κυβερνητικά προγράμματα σε εκθέσεις ιδεών. Η άλωση της 4ης εξουσίας από κρατικοδίαιτα οικονομικά συμφέροντα σκέπαζε, με «λευκό σεντόνι» συνένοχης σιωπής, την αθέτηση των προεκλογικών δεσμεύσεων. Ούτε τα κόμματα προβληματίζονταν σοβαρά ούτε οι πολίτες, στην πλειονότητα τους, έδιναν «δεκάρα τσακιστή» για όσα περιλαμβάνονταν στα προγράμματα. Έτσι στο δρόμο που χάραξε η «Αλλαγή» και ο Ανδρέας ο «Μαυρογιαλούρος» αποτέλεσε το πρότυπο της πολιτικής επιτυχίας.
Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η «έλλειψη βάθους» στη δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων που αντιμετωπίζονταν ως εκλογικοί μηχανισμοί με περιορισμό του πολιτικού ρόλου των οργανώσεων και των οργάνων τους γεγονός που είχε ως συνέπεια και την αξιακή «έκπτωση» των στελεχών τους.
Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει, στα πλαίσια του συνεδρίου της Ν.Δ., είναι ο βαθμός συμμετοχής των κομματικών οργανώσεων στα τεκταινόμενα. Η «εμπορική» διαδικασία των ερωτηματολογίων έχει ασφαλώς την αξία της η οποία όμως είναι κατά βάση επικοινωνιακού χαρακτήρα. Ο ζωντανός διάλογος επάνω σε γραπτές εισηγήσεις είναι η ουσιαστική και αναντικατάστατη δημοκρατική διαδικασία. Ο παραγκωνισμός της Πολιτικής Επιτροπής, η οποία αποτελεί «το κορυφαίο όργανο μεταξύ δύο τακτικών συνεδρίων», δεν προδιαθέτει θετικά. Σε οποιαδήποτε σοβαρή συλλογική διαδικασία τα κείμενα που εισάγονται σε συνέδρια για συζήτηση είναι εισηγήσεις του κεντρικού οργάνου.
Το επόμενο κρίσιμο ερώτημα είναι οι βασικές αποφάσεις που θα κληθεί το συνέδριο να λάβει. Το ζήτημα των δημοκρατικών θεσμών πρέπει να είναι κυρίαρχο. Συνεπώς δεν μπορεί να μην τεθεί το θέμα της στρέβλωσης του ρόλου της 4ης εξουσίας. Τα εκδοτικά συγκροτήματα, που κατά την ταραγμένη δεκαετία του 60 έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις ίντριγκες που άνοιξαν την πόρτα στη χούντα, απέκτησαν την δεκαετία του 90 ανεπίτρεπτη δύναμη αμφισβητώντας την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής. Η προσπάθεια της κυβέρνησης της Ν.Δ. το 2004 να επιβάλλει αυτονόητους κανόνες δεοντολογίας προσέκρουσε στα διαπλεκόμενα εντός και εκτός της χώρας συμφέροντα. Σήμερα διαφαίνεται ότι η «νέα διαπλοκή» δεν επιδιώκει απλά την συγκυβέρνηση, αλλά διεκδικεί τον κυρίαρχο ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας.
Οδηγό για το πρόγραμμα πρέπει να αποτελέσει το απόφθεγμα του Μπίσμαρκ ότι «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Τα ερωτήματα της εκλογής και των αρμοδιοτήτων του Π.τ.Δ., του περιορισμού του αριθμού των βουλευτών, της διαίρεσης των μεγάλων εκλογικών περιφερειών και της συνένωσης άλλων (επιβάλλεται και για εθνικούς λόγους), της ουσιαστικής αποκέντρωσης αρμοδιοτήτων και ευθυνών σε κεντρικό και σε τοπικό επίπεδο, των ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι ζητήματα που πρέπει να τεθούν στο περιεχόμενο του πολιτικού πλαισίου αλλά δεν φαίνεται να είναι ρεαλιστικοί στόχοι για το κυβερνητικό πρόγραμμα.
Σήμερα η πολιτική συγκυρία όπως και το 1945 ευνοεί ιδιαίτερα την Ν.Δ.. Όμως παρά τις ευνοϊκές συνθήκες δεν εμφανίζεται να έχει ιδιαίτερο ρεύμα με πιθανό αποτέλεσμα την παγίδευσή της στις σκοπιμότητες και τους εκβιασμούς του ΚΙΝ.Α.. Σε κάθε περίπτωση όμως, αφού δεν φροντίσαμε να στηρίξουμε την ιστορία της παράταξης, το αγωνιώδες ερώτημα του Καραμανλή είναι το ίδιο επίκαιρο όπως τότε. Όταν θα έχει σβήσει ο απόηχος από το «λεφτά υπάρχουν» του Παπανδρέου και τις κυβιστήσεις του Τσίπρα τι θα μας συνδέει με τη λαϊκή ψυχή;
Αντώνης Αντωνάκος
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις

 

Το αίτια του… διαζυγίου.
«Τη Χίλαρι την πνίγει το παράπονο. Η γυναικεία φιλοδοξία, λέει, παρουσιάζεται πάντα ως μανία για εξουσία. Η γυναικεία μαχητικότητα παρουσιάζεται ως υστερία…».
Μιχάλης Τσίντσινης Καθημερινή 2/10/2017.
Δύο μήνες πριν ο Πρόεδρος της Ν.Δ. εξαγγείλει την περιθωριοποίηση της Ντόρας, έτσι άρχιζε το άρθρο του, με τίτλο «Η Ντόρα ο Κυριάκος και ή… κατάρα των Μίλιμπαντ», στην Καθημερινή ο Τσίντσινης. Είναι προφανές ότι τα βέλη του δημοσιεύματος δεν είχαν στόχο τη Χίλαρι.

 

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, αυτό που απασχολεί «μια μερίδα στελεχών, που πιστεύουν στον Κυριάκο Μητσοτάκη – είναι πώς αντανακλά η παρουσία της Ντόρας στη δική του εικόνα. Πόσο πειστικός, λένε για παράδειγμα, μπορεί να είναι ένας αρχηγός που στέλνει μήνυμα κατά της οικογενειοκρατίας, καρατομώντας τον υιό Τραγάκη…».Είναι προφανές ότι κάθε προσπάθεια αιτιολόγησης της συγκεκριμένης απόφασης ως μήνυμα κατά της οικογενειοκρατίας, μόνο ως «αμερικάνικο ανέκδοτο» μπορεί να εκληφθεί. Επομένως αλλού πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια και η αναγκαιότητα της «προαναγγελίας» μιας απόφασης η οποία θα μπορούσε να υλοποιηθεί δίχως τυμπανοκρουσίες.
Σύμφωνα πάντα με τον αρθρογράφο οι «συμβολικές ανθρωποθυσίες που κάποιοι του προτείνουν» […] θα ήταν πάντως λιγότερο πειστικές, αν δεν τις δικαιολογούσε μια σχεδόν αθέατη κινητικότητα στο παρασκήνιο…». Η ένταξη της Ντόρας στις προτεινόμενες «ανθρωποθυσίες» αποκαλύπτει το εύρος της ανασφάλειας που διακατέχει τους κύκλους που περιβάλλουν την ηγεσία της Ν.Δ.. Αν και επιχειρείται να αιτιολογηθεί με την προσπάθεια επηρεασμού των επιλογών για τις «αυτοδιοικητικές εκλογές και όχι μόνο…», είναι προφανές ότι η αιτίαση δεν είναι σοβαρή αφού, στις εσωκομματικές διαδικασίες, αυτή ήταν και θα είναι πάντα μια αυτονόητη λειτουργία. Η ενδεχόμενη υποψηφιότητα Μπακογιάννη στην Αθήνα – στο βαθμό που «τρείς ξένοι στην ίδια πόλη» θεωρούνται πολλοί - θα μπορούσε να αποτραπεί ευθέως από μια ισχυρή και με αυτοπεποίθηση ηγεσία.
Πολύ πιο πιθανή φαίνεται η προσέγγιση που θέλει το ηγετικό προφίλ να πλήττεται καίρια από τη σύγκριση μεταξύ των αδελφών. Αυτό ίσως εξηγεί και πρόσφατο δημοσίευμα που επιχειρεί να παρουσιάσει την «προτίμηση» του πατρός ως «συναισθηματική επιλογή» και όχι ως αναγκαστική συστράτευση μπροστά στο «τετελεσμένο».
Όμως η επιδιωκόμενη, και υποδεικνυόμενη από το άρθρο, «αυτοθυσία» της Ντόρας θα ήταν ανώφελη αφού, όπως αποδεικνύει και η «κατάρα των Μίλιμπαντ», όσες ανθρωποθυσίες και να γίνουν είναι τελικά ατελέσφορες αν «δεν το έχεις».
Αντωνάκος Αντώνης
07-12-2017

antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
Σάββατο, 02 Δεκεμβρίου 2017 00:20

Ο κακομαθημένος…του Αντώνη Αντωνάκου.

 

Ένας σκορπιός που θέλει να περάσει το ποτάμι ζητά από βάτραχο να τον μεταφέρει στην πλάτη του. Ο βάτραχος αρνείται φοβούμενος το κέντρισμα του σκορπιού. Αυτός ισχυρίζεται ότι αυτό δεν θα γίνει αφού τότε θα πνίγονταν και ο ίδιος.
Πείθεται ο βάτραχος, αλλά στο μέσο της διαδρομής ο σκορπιός τον κέντρισε.
Τότε ο βάτραχος αναφώνησε «γιατί το έκανες αφού και οι δυο μας είμαστε πια χαμένοι».
«Το ξέρω» απάντησε ο σκορπιός, «αλλά είναι στη φύση μου να κεντρίζω».
Τους νεκρούς τους αφήνουν να αναπαυθούν εν ειρήνη, εκτός εάν οι τελευταίοι και εκ του τάφου εξακολουθούν να ανακινούν θέματα. Προφανώς σε αυτή την περίπτωση η «ασυλία» των νεκρών αίρεται. Τα αποσπάσματα στην Καθημερινή από την, δια χειρός Αλέξη Παπαχελά, αυτοβιογραφία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δημιουργούν ερωτήματα. Λέει συγκεκριμένα ο Μητσοτάκης: «Ο Καραμανλής ήταν κακομαθημένος, γιατί δεν ξεκίνησε από τη βάση, δεν πέρασε δια πυρός και σίδηρου όπως περάσαμε όλοι οι υπόλοιποι.».

Ο Καραμανλής γεννημένος στην Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία το 1907 δεν ανήκε σε πλούσια ή με πολιτική παράδοση οικογένεια. Αντίθετα το 1932 με την οικονομική κρίση χρειάστηκε ο ίδιος, 25ετής τότε, να στηρίξει οικονομικά την οικογένεια του. Εκλέχτηκε βουλευτής το 1936 στη βουλή που καταργήθηκε από τη δικτατορία Μεταξά τον Αύγουστο.
Αντιθέτως ο Μητσοτάκης γεννήθηκε 10 χρόνια αργότερα στην ελεύθερη Κρήτη και ανήκε σε πολιτική οικογένεια. Ο παππούς του (σύζυγος της αδελφής του Βενιζέλου) ίδρυσε το κόμμα των Ξυπόλητων το οποίο ο δεύτερος μετονόμασε σε κόμμα Φιλελευθέρων. Είχε πατέρα βουλευτή, θείο βουλευτή και Υπουργό ενώ αργότερα ο Σοφοκλής Βενιζέλος υπήρξε πρωθυπουργός και αρχηγός του κόμματος. Επομένως αν κάποιος είχε το δρόμο «στρωμένο με ροδοπέταλα» αυτός δεν ήταν ο Καραμανλής.
Η ανάθεση της εντολής στον Καραμανλή, μετά τον θάνατο του Παπάγου (4/10/1955), ήταν πλημμέλημα σε σύγκριση με το «πραξικόπημα» της ανάθεσης σχηματισμού κυβέρνησης στον Παπανδρέου το 1963. Ο Συναγερμός είχε συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία (247 έδρες) και η κυβέρνηση που σχημάτισε ο Καραμανλής έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο (12/10/1955).
Αντιθέτως η Ένωση Κέντρου το 1963, έχοντας μόνο 138 βουλευτές, δεν διέθετε τη «δεδηλωμένη». Παρά το γεγονός αυτό εδόθη εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Παπανδρέου, αντί για διερευνητική εντολή, η οποία ορκίστηκε στις 8/11ου και κυβέρνησε μέχρι τις 24/12ου χωρίς εν τω μεταξύ να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.
Η αντισυνταγματική κυβέρνηση των 46 ημερών (ο Μητσοτάκης ήταν «τσάρος» των οικονομικών), επιδιδόμενη σε όργιο παροχών, δικαιούται τον τίτλο της πρωτοπόρου στον κυβερνητικό λαϊκισμό (ο αντιπολιτευτικός λαϊκισμός είχε ξεκινήσει δύο χρόνια νωρίτερα με τον περιβόητο «ανένδοτο» στον οποίο επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο είχε παίξει ο Μητσοτάκης).
Επιπλέον, κρίνοντας από το αποτέλεσμα, η επιλογή του 1955 δικαιώθηκε πανηγυρικά. Ο Καραμανλής αποδείχθηκε εξαίρετος κυβερνήτης ενώ οι αδυναμίες του Παπανδρέου οδήγησαν στη διάλυση της Ε.Κ. και τελικά στη Χούντα. Είναι εντελώς αβάσιμη - και εκ των πραγμάτων όχι αθώα - η άποψη που εκφράζει ο Μητσοτάκης λέγοντας, «…η πιο βάσιμη κριτική που κάνω στον Καραμανλή είναι ότι δεν έπρεπε να φύγει εκείνη την ώρα. Αν δεν έφευγε και έμενε αρχηγός της Δεξιάς, δεν θα γινόταν η δικτατορία…».
Επιχειρεί να μεταθέσει τις ευθύνες από το θνησιγενές 8κέφαλο συνονθύλευμα που σχηματίστηκε με τη βοήθεια «θεών και δαιμόνων» το 1961 στην προσπάθεια να αποτραπεί η ανάδειξη της Αριστεράς σε αξιωματική αντιπολίτευση. Η Ε.Κ. αντί να βοηθήσει τον Καραμανλή στην προσπάθεια αλλαγής του συντάγματος, γεγονός που θα απέτρεπε όσα τραγικά για τη χώρα ακολούθησαν, τυφλωμένη από την επιδίωξη της εξουσίας, συντάχθηκε παρασκηνιακά με το Παλάτι στην προσπάθεια ανατροπής του. Δεν απαιτήθηκαν παρά λίγοι μήνες εξουσίας για να αποδειχθεί ότι το «μοίρασμα των λαφύρων» μεταξύ των μελλών του ευκαιριακού «εκλογικού συνεταιρισμού» ήταν δύσκολη υπόθεση για πολιτικούς οι οποίοι σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο υπέβλεπαν και υπονόμευαν ο ένας τον άλλο.
Ο εθισμός τους μάλιστα στις ίντριγκες δεν περιοριζόταν στο χώρο τους. Επεδίωξαν κατ’ επανάληψη να υποκινήσουν αντίστοιχες «καλές πρακτικές» και στο συντηρητικό χώρο. Ο Κατσίγερας για την προσπάθεια ανατροπής του Καραμανλή το 1958 αναφέρει: «οι δύο υπουργοί του Καραμανλή είχαν επαφές με νέο τότε ηγετικό στέλεχος του Κέντρου το οποίο είχαν καταστήσει κοινωνό των «ανησυχιών» τους σε σχέση με τον πρωθυπουργό» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6/4/2008).
Επομένως ο Καραμανλής δεν ήταν «κακομαθημένος» και δεν άντεχε την αντιπολίτευση. Τα εμετικά πρωτοσέλιδα («Ώχετο απιών» η «Ελευθερία» του Κόκα φίλου του Μητσοτάκη), οι απίστευτες χυδαιολογίες και τα ψεύδη που διάνθιζαν τα άρθρα και το «ρεπορτάζ» μερίδας του τύπου, δεν άφηνε κανένα περιθώριο αμφιβολιών για το επίπεδο των πολιτικών αντιπάλων του Καραμανλή. Απλώς, γνωρίζοντας με ποιους είχε να κάνει έφυγε, γιατί τελικά: «αν ανακατεύεσαι με τα πίτουρα σε τρώνε οι κότες».
Όσον αφορά το βολικό μύθο που διακινήθηκε από ορισμένους, για να εξασφαλίσουν άλλοθι στον εαυτό τους, ότι δηλαδή ο Καραμανλής του 74 «ήταν άλλος», ένα μόνο σχόλιο. Οι δυνατοί αναγνωρίζουν τα λάθη τους οι «αχαμνοί» κρύβονται πίσω από αστείες δικαιολογίες.
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις

Εκπαιδευτικά Νέα