Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

 


 

 

 
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Νοέμβριος 2017 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr


Η χώρα των «αδέσποτων».
«Αλί που τον δέρνουν εκατό και δεν τον δέρνει ο νους του» (Λαϊκή σοφία).
Θυμάμαι, τη δεκαετία του 50, τις γιαγιάδες να λένε: «αλί που τον δέρνουν εκατό και δεν τον δέρνει ο νους του». Ήταν φτωχές αγράμματες αγρότισσες, είναι ζήτημα αν είχαν φύγει μια φορά από το χωριό τους. Ύστερα «κονομήσαμε», αγοράσαμε διαμερίσματα και εξοχικά, πήραμε πτυχία, παραχωρήσαμε τις «παρακατιανές» δουλειές στους λαθρομετανάστες, ταξιδέψαμε στον κόσμο και «απελευθερωθήκαμε».
«Απελευθερωθήκαμε» από τη «δεσποτεία» της λογικής και της οργανωμένης κοινωνίας. Δεν μας «έδερνε» ούτε ο νους μας, ούτε οι νόμοι γι’ αυτό τελικά η Ελλάδα έγινε η χώρα των «αδέσποτων». Όσο πολλαπλασιάζονταν οι CLK και οι «Μπέμπες», οι maisonettes και τα εξοχικά, απαλλαγμένοι από τη «δεσποτεία της ανάγκης» χάναμε το μέτρο (και τα μυαλά μας).

 

Εθισμένοι στον ευδαιμονισμό, μεθυσμένοι από την ήλιο που θέλαμε «σίγουρα ναι να μεθύσουμε…», επιλέξαμε για κυβερνήτες εκείνους που μας βάραγαν το ντέφι (του λαϊκισμού) για να στροβιλιζόμαστε παραζαλισμένοι «σειληνοί», χωρίς τη «δεσποτεία» του μυαλού και των νόμων.
Καταλάβαμε δάση και παραλίες, ιδιοποιηθήκαμε δημόσια γη, χτίσαμε αυθαίρετα δίχως να πληρώσουμε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Η Πολιτεία φυσικά επιβράβευσε την παρανομία παρέχοντας τις υποδομές και νομιμοποιώντας την.
Γέμισε ο τόπος επιχειρήσεις, στημένες με εύκολα τραπεζικά δάνεια, δίχως μελέτη βιωσιμότητας σε ήδη κορεσμένους κλάδους, η επιβίωση και η κερδοφορία των οποίων στηριζόταν στη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Τα κόκκινα δάνεια και η χρεωκοπία των ταμείων επέπεσαν επί των κεφαλών δικαίων και αδίκων.
Ανοίξαμε σε κάθε κωμόπολη πανεπιστήμια, για να έχουν δουλειά οι καφετέριες και τα εστιατόρια, αδιαφορώντας για το επίπεδο των σπουδών και τις προοπτικές απασχόλησης. Την ίδια ώρα που η ελίτ αναπαράγεται στέλνοντας τα παιδιά της στο Harvard, (ή στα L.S.E., Cambridge, Amherst, κ.λπ.), τα παιδιά του «κατώτερου θεού» προετοιμάζονται στα Ελληνικά Ιδρύματα για… deliveries.
Αφήνουμε τα περιττά (μπάζα, παλιά έπιπλα, οικοδομικά υλικά κ.λπ.) όπου τύχει και διαμαρτυρόμαστε για τη ρύπανση. Όποιος θέλει, σκάβει όπου θέλει, κλείνει τις τρύπες όποτε θέλει, αν θέλει και φυσικά περιμένουμε το χειμώνα και τις βροχές για να καθαρίσει ο τόπος. Γέμισε ο τόπος αυτοκίνητα, τα οποία οδηγούμε όπως θέλουμε και παρκάρουμε όπου θέλουμε, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στις συνθήκες ζωής. Ως απόγονοι των Κολοκοτρωναίων, τηρούμε την παράδοση «καβάλα πάμε στην Εκκλησιά καβάλα προσκυνάμε…».
Αν ένας αστυνομικός σκοτώσει καίμε τα πάντα ενώ όταν οι κουκουλοφόροι καίνε αθώους σφυρίζουμε αδιάφορα. Αναρωτιόμαστε μήπως είμαστε σκληροί με τον Αριστερό εκτελεστή «Λουκά» λησμονώντας τον Μπακογιάννη (αν ήταν θύμα της Χ.Α., θα γινόταν σύμβολο «λαϊκών αγώνων).
Κάπως έτσι μείναμε δίχως αστυνόμευση, «ελεύθεροι και ωραίοι» στο έλεος κάθε παράνομου και κάθε «τζάμπα μάγκα» νεοέλληνα που θεωρεί το θράσος εξυπνάδα. Την ίδια ώρα ανεχόμαστε κάθε διαταραγμένο που θεωρεί ότι η ανυπακοή στους νόμους είναι υποχρέωση και καθήκον του «ως λαϊκού αγωνιστή».
Κάπως έτσι φτιάξαμε μια απαξιωμένη πολιτεία με ένα κοινοβούλιο «περιορισμένης ευθύνης» και «μερικής απασχόλησης». Ένα κοινοβούλιο που οι βουλευτές δεν δικαιούνται να έχουν άλλη άποψη από εκείνη του αρχηγού και που, χωρίς να διαβάσουν, ψηφίζουν νόμους οι οποίοι δεν πρόκειται να εφαρμοσθούν.
Ο κατάλογος με «ιστορίες καθημερινής τρέλας» είναι ατελείωτος. Όπως είναι φυσικό υπήρξαν και λίγοι «πρωταθλητές ξύπνιοι», όμως τελικά δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ουσιαστικά «συνένοχοι είμαστε όλοι στην τρέλα». Δεν υπάρχει όμως μόνο η «σκοτεινή πλευρά της σελήνης». Υπάρχει και η μειοψηφία των Πολιτών που καταδυναστεύεται από τους «τζάμπα μάγκες», τους «αδέσποτους», τους «διαταραγμένους», χωρίς ηγεσία απέναντι στο «Μεσαίωνα» που αναδύθηκε μαζί με την ευημερία από τα σπλάχνα της κοινωνίας.
Το ερώτημα είναι αν ο Διαφωτισμός θα κυριαρχήσει ποτέ στην Ελλάδα, αν η λογική θα αποκτήσει φωνή ή θα βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στην Ανατολή που εμφιλοχωρούσε μέσα μας. Θα πάψει η Ελλάδα να είναι ο «παράδεισος» των «αδέσποτων»; Η Αθηνά θα επιστρέψει ποτέ στην γενέθλια γη της;
Αντωνάκος Αντώνης
21-11-2017

antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις


Η χώρα των «αδέσποτων».
«Αλί που τον δέρνουν εκατό και δεν τον δέρνει ο νους του» (Λαϊκή σοφία).
Θυμάμαι, τη δεκαετία του 50, τις γιαγιάδες να λένε: «αλί που τον δέρνουν εκατό και δεν τον δέρνει ο νους του». Ήταν φτωχές αγράμματες αγρότισσες, είναι ζήτημα αν είχαν φύγει μια φορά από το χωριό τους. Ύστερα «κονομήσαμε», αγοράσαμε διαμερίσματα και εξοχικά, πήραμε πτυχία, παραχωρήσαμε τις «παρακατιανές» δουλειές στους λαθρομετανάστες, ταξιδέψαμε στον κόσμο και «απελευθερωθήκαμε».
«Απελευθερωθήκαμε» από τη «δεσποτεία» της λογικής και της οργανωμένης κοινωνίας. Δεν μας «έδερνε» ούτε ο νους μας, ούτε οι νόμοι γι’ αυτό τελικά η Ελλάδα έγινε η χώρα των «αδέσποτων». Όσο πολλαπλασιάζονταν οι CLK και οι «Μπέμπες», οι maisonettes και τα εξοχικά, απαλλαγμένοι από τη «δεσποτεία της ανάγκης» χάναμε το μέτρο (και τα μυαλά μας).

 

Εθισμένοι στον ευδαιμονισμό, μεθυσμένοι από την ήλιο που θέλαμε «σίγουρα ναι να μεθύσουμε…», επιλέξαμε για κυβερνήτες εκείνους που μας βάραγαν το ντέφι (του λαϊκισμού) για να στροβιλιζόμαστε παραζαλισμένοι «σειληνοί», χωρίς τη «δεσποτεία» του μυαλού και των νόμων.
Καταλάβαμε δάση και παραλίες, ιδιοποιηθήκαμε δημόσια γη, χτίσαμε αυθαίρετα δίχως να πληρώσουμε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Η Πολιτεία φυσικά επιβράβευσε την παρανομία παρέχοντας τις υποδομές και νομιμοποιώντας την.
Γέμισε ο τόπος επιχειρήσεις, στημένες με εύκολα τραπεζικά δάνεια, δίχως μελέτη βιωσιμότητας σε ήδη κορεσμένους κλάδους, η επιβίωση και η κερδοφορία των οποίων στηριζόταν στη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Τα κόκκινα δάνεια και η χρεωκοπία των ταμείων επέπεσαν επί των κεφαλών δικαίων και αδίκων.
Ανοίξαμε σε κάθε κωμόπολη πανεπιστήμια, για να έχουν δουλειά οι καφετέριες και τα εστιατόρια, αδιαφορώντας για το επίπεδο των σπουδών και τις προοπτικές απασχόλησης. Την ίδια ώρα που η ελίτ αναπαράγεται στέλνοντας τα παιδιά της στο Harvard, (ή στα L.S.E., Cambridge, Amherst, κ.λπ.), τα παιδιά του «κατώτερου θεού» προετοιμάζονται στα Ελληνικά Ιδρύματα για… deliveries.
Αφήνουμε τα περιττά (μπάζα, παλιά έπιπλα, οικοδομικά υλικά κ.λπ.) όπου τύχει και διαμαρτυρόμαστε για τη ρύπανση. Όποιος θέλει, σκάβει όπου θέλει, κλείνει τις τρύπες όποτε θέλει, αν θέλει και φυσικά περιμένουμε το χειμώνα και τις βροχές για να καθαρίσει ο τόπος. Γέμισε ο τόπος αυτοκίνητα, τα οποία οδηγούμε όπως θέλουμε και παρκάρουμε όπου θέλουμε, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στις συνθήκες ζωής. Ως απόγονοι των Κολοκοτρωναίων, τηρούμε την παράδοση «καβάλα πάμε στην Εκκλησιά καβάλα προσκυνάμε…».
Αν ένας αστυνομικός σκοτώσει καίμε τα πάντα ενώ όταν οι κουκουλοφόροι καίνε αθώους σφυρίζουμε αδιάφορα. Αναρωτιόμαστε μήπως είμαστε σκληροί με τον Αριστερό εκτελεστή «Λουκά» λησμονώντας τον Μπακογιάννη (αν ήταν θύμα της Χ.Α., θα γινόταν σύμβολο «λαϊκών αγώνων).
Κάπως έτσι μείναμε δίχως αστυνόμευση, «ελεύθεροι και ωραίοι» στο έλεος κάθε παράνομου και κάθε «τζάμπα μάγκα» νεοέλληνα που θεωρεί το θράσος εξυπνάδα. Την ίδια ώρα ανεχόμαστε κάθε διαταραγμένο που θεωρεί ότι η ανυπακοή στους νόμους είναι υποχρέωση και καθήκον του «ως λαϊκού αγωνιστή».
Κάπως έτσι φτιάξαμε μια απαξιωμένη πολιτεία με ένα κοινοβούλιο «περιορισμένης ευθύνης» και «μερικής απασχόλησης». Ένα κοινοβούλιο που οι βουλευτές δεν δικαιούνται να έχουν άλλη άποψη από εκείνη του αρχηγού και που, χωρίς να διαβάσουν, ψηφίζουν νόμους οι οποίοι δεν πρόκειται να εφαρμοσθούν.
Ο κατάλογος με «ιστορίες καθημερινής τρέλας» είναι ατελείωτος. Όπως είναι φυσικό υπήρξαν και λίγοι «πρωταθλητές ξύπνιοι», όμως τελικά δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ουσιαστικά «συνένοχοι είμαστε όλοι στην τρέλα». Δεν υπάρχει όμως μόνο η «σκοτεινή πλευρά της σελήνης». Υπάρχει και η μειοψηφία των Πολιτών που καταδυναστεύεται από τους «τζάμπα μάγκες», τους «αδέσποτους», τους «διαταραγμένους», χωρίς ηγεσία απέναντι στο «Μεσαίωνα» που αναδύθηκε μαζί με την ευημερία από τα σπλάχνα της κοινωνίας.
Το ερώτημα είναι αν ο Διαφωτισμός θα κυριαρχήσει ποτέ στην Ελλάδα, αν η λογική θα αποκτήσει φωνή ή θα βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στην Ανατολή που εμφιλοχωρούσε μέσα μας. Θα πάψει η Ελλάδα να είναι ο «παράδεισος» των «αδέσποτων»; Η Αθηνά θα επιστρέψει ποτέ στην γενέθλια γη της;
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017 00:26

Ο εγγυητής του Αντώνη Αντωνάκου.

 

 
Ο εγγυητής.
«Ο κύριος Παπανδρέου δεν πρέπει να είναι υποψήφιος, μόνο σε αποικία μπορεί να είναι υποψήφιος με τέτοια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.» (Μ. Χρυσοχοΐδης).
Πρέπει να συμμερίζεσαι την απαξίωση του Γ. Κονδύλη για τους Έλληνες αποτολμώντας να εμφανίζεσαι ενώπιον των πολιτών όταν είσαι υπεύθυνος για τα δεινά τους. Όταν τα ίδια σου τα στελέχη και κορυφαίοι υπουργοί δημόσια σου έχουν καταλογίσει αυτό που συμβαίνει στη χώρα εδώ και επτά χρόνια. Όταν ένας από τους πλέον επιτυχημένους υπουργούς σου ομολογεί: «Η διετής κυβέρνηση η δική μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά. Οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση.» (Μ. Χρυσοχοΐδης).
Όταν, λόγω των εγκληματικών ευθυνών σου, έχεις «κατορθώσει» να οδηγήσεις ένα κόμμα - το οποίο αν κατέβαινε στις εκλογές με επικεφαλής ένα «κουτσό άλογο» με το όνομα Παπανδρέου, θα συγκέντρωνε άκοπα ποσοστά μεγαλύτερα του 38% - στα όρια της εξαφάνισης. Όταν είσαι ανεπιθύμητος ακόμα και σε εκείνους που σε στήριξαν ψηφίζοντας με κλειστά μάτια το πρώτο μνημόνιο: «Ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί να παραμένει στην παράταξη γιατί έχει διαρρήξει τις σχέσεις μας με το λαό και έχει διαρρήξει και τις σχέσεις μας με τους Ευρωπαίους.» (Μ. Χρυσοχοΐδης).
Όταν, αντιμαχόμενος το κόμμα που κληρονόμησες τον διάδοχό σου αλλά κυρίως τα στελέχη και τον κόσμο που για δεκαετίες σε στήριξαν κάνοντας σε πρωθυπουργό, δημιουργείς τον δικό σου φορέα «κατορθώνοντας» να μην εκλεγείς βουλευτής και, παρ’ όλα αυτά, απευθύνεσαι στους πολίτες παριστάνοντας τον κήνσορα.
Όταν εμφανίζεσαι ως οπαδός της συνεννόησης που, όχι μόνο αρνήθηκες την περίοδο της κρίσης αντίθετα επικεφαλής των συνδικάτων διαδήλωνες με τη γροθιά σηκωμένη κατά της ήπιας μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού (Μάρτιος/2008), ενώ την τορπίλισες (Μάρτιος/2009) αποποιούμενος τελικά και τη «χείρα βοηθείας» που σου προσφερόταν προκειμένου να ληφθούν έγκαιρα τα αναγκαία μέτρα (Οκτώβριος/2009).
Όταν παρ’ όλα αυτά, αναγορεύεις τον εαυτό σου σε «εγγυητή της ενότητας» και μέντορα της ηγεσίας του «νέου φορέα», θεωρώντας ότι δεν έχουμε μνήμη, τότε σίγουρα συμμερίζεσαι την άποψη του Κονδύλη για τους Έλληνες που μάταια περιμένουν ένα meaculpa και μια συγνώμη. Αφού μόνο οι μεγάλοι και οι δυνατοί αναγνωρίζουν τα λάθη τους.
Αντώνης Αντωνάκος
16 -11-2017

antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
 
Η Τουρκία είναι στην ουσία μια ανεξερεύνητη χώρα. Κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να ανιχνεύσει το αχανές εσωτερικό αυτής της χώρας, συχνά βρίσκεται προ καινούργιων εκπλήξεων ενώ τα μυστικά που κρύβει μια κοινωνία επί δεκαετίες απομονωμένη και σήμερα αγχωμένη για την πραγματική της ταυτότητα, αρχίζουν δειλά να βγαίνουν στην επιφάνεια με όλες τις σοβαρές επιπτώσεις αυτής της πραγματικά ιστορικής εξέλιξης.
 
Εξερευνώντας κανείς την σύγχρονη ταυτότητα των κατοίκων της Μικράς Ασίας, εντύπωση προκαλεί τα άγνωστα μέχρι τώρα στοιχεία που ανακαλύπτει από μια πρωτοφανή τάση των ίδιων των Τούρκων να επιστρέφουν στις ρίζες τους, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στην ίδια την συνοχή της Τουρκίας.


Έτσι στα πλαίσια αυτά, τα τελευταία χρόνια έχει αναδυθεί στην επιφάνεια άλλη μια μειονότητα άγνωστη μέχρι σήμερα, για την οποία το καταπληκτικό είναι πως οι ίδιοι οι Τούρκοι ερευνητές της αποδίδουν ελληνική καταγωγή από τους γηγενείς κατοίκους της Μικράς Ασίας, αν και δεν λείπουν οι προσπάθειες τουρκοποίησης της από το γνωστό τουρκικό κατεστημένο. Η μειονότητα αυτή είναι η μειονότητα των Manavlar, ή Μανάβηδων, (το εκπληκτικό είναι πως σύμφωνα με το ίδιο το επίσημο τουρκικό λεξικό του Ιδρύματος της Τουρκικής γλώσσας, αναφέρεται πως η λήξη Manavlar είναι ελληνική), δηλαδή οπωροπωλών : Yunanca «manavis». Türk Dil Kurumu Sözlüğü. Cilt 2. s.1499. Vikipedi, özgür ansiklopedi.

 
Όπως αναφέραμε το εντυπωσιακό είναι πως οι ίδιες οι τουρκικές πηγές αναφέρουν και τονίζουν ότι η πιθανότερη εκδοχή για τους Manavlar είναι ότι προέρχονται από τις ελληνογενείς φυλές που κατοικούσαν στην Μικρά Ασία πριν από την κάθοδο των Σελτζούκων και όταν άρχισε ο εξισλαμισμός της περιοχής εξισλαμιστήκαν διατηρώντας όμως τα κύρια ήθη και έθιμα τους που συνδέονται με την αρχέγονη ελληνική καταγωγή τους.
Το πολιτιστικό τους υπόβαθρο συνδέεται άμεσα με την κουλτούρα των Ιώνων της Μικράς Ασίας, «Anadolu da İyon Kültürü» και όπως τονίζεται, οι Ίωνες ήταν οι Ρωμιοί της δυτικής Μικράς Ασίας. Βέβαια οι Τούρκοι αντιτείνουν στην άποψη αυτή το ερώτημα ότι αφού είχαν ελληνική καταγωγή πως έχασαν την γλώσσα τους. Αυτό το επιχείρημα όμως είναι γνωστό πως δεν μπορεί να σταθεί αφού και άλλοι ελληνογενείς της Μικράς Ασίας ενώ μιλούσαν τουρκικά, κάθε άλλο παρά Τούρκοι αισθάνονταν (κλαστικό παράδειγμα οι Καραμανλήδες ), ενώ άλλοι ελληνογενείς πληθυσμοί κράτησαν την ελληνική γλώσσα παρά του ότι εξισλαμιστήκαν και στην συνέχεια εκτουρκίστηκαν.
Το ζήτημα αυτό των Manavlar είχε έρθει στην επικαιρότητα κα την περίοδο της Μικρασιατικού πολέμου στη συνέχει όμως λησμονήθηκε μέσα στις στάχτες της μικρασιατικής καταστροφής. Σύμφωνα με τον Τούρκο ερευνητή, Ali Aktaş, όταν άρχισαν να έρχονται και να εγκαθίστανται στην Μικρά Ασία οι Σελτζούκοι η περιοχή κατοικούνταν από πυκνό ελληνόφωνο και αρμενόφωνο πληθυσμό. Μια σοβαρή εκδοχή, όπως υποστηρίζει ο Aktaş, για την καταγωγή των Manavlar, είναι ότι προέρχονται από ρωμαίικους πληθυσμούς που εξισλαμίστηκαν και αυτό φαίνεται από πολλές ρωμαίικες λέξεις που διατηρούν στην τουρκόφωνη διάλεκτο τους. «Manavis şekli ve bizdeki anlamıyla Yunanca da vardir», δηλαδή, «Υπάρχει στους Μαναβλάρ και η εκδοχή της ελληνικής προέλευσης». Σε άλλο σημείο αναφέρει, «Selçuklular Anadolu ya girdiklerinde Doğu Roma yani Bizans tebaası bu unsurları Rum adı altındakı tek bir toplum olarak bulmuştular» δηλαδή «Στην κάθοδο των Σελτζούκων στην Ανατολία δηλαδή στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ή Βυζάντιο το ρωμαίικο στοιχείο ήταν η μονή κοινωνική ομάδα που είχε βρεθεί».
Οι περιοχές όπου συναντώνται σήμερα χωριά των Manavlar είναι κυρίως η περιοχή του Σαγγαρίου και γενικότερα η δυτική Μικρά Ασία όπου όπως είναι γνωστό ήταν από τις τελευταίες περιοχές που είχαν εξισλαμιστεί ενώ μέχρι και τις αρχές του εικοστού αιώνα διατηρούσε έντονο των ρωμαίικο ελληνορθόδοξο στοιχείο. Συγκεκριμένα οι κοινότητες Manavlar υπάρχουν στις επαρχίες, Προύσας, Κιρσεχήρ, Εσκήσεχήρ, Μπίλετζικ, Ικόνιο, Σαγγάρια, και Μπαλίκεσίρ. Κάποιες ομάδες υπάρχουν καις στην ανατολική Θράκη κυρίως σε χωριά κοντά στην Κωνσταντινούπολη, όπως στην Συλίβρια, Τσατάλτζα και Βιζύη. Στις περιοχές αυτές είναι ακόμα πιο έντονη η παράδοση ότι οι Manavlar ήταν ελληνορθόδοξοι πληθυσμοί που εξισλαμιστήκαν και στην συνέχεια εκτουρκίστηκαν.
Το θέμα βέβαια των Manavlar όπως θα καταλάβατε, χρήζει πολύ μεγαλύτερης μελέτης όπως και άλλων «έντεχνα κρυμμένων» μειονοτήτων κυρίως της δυτικής Μικράς Ασίας, όπως οι Τσομάκηδες, που και οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν τους δέχονται σαν γνήσιους Τούρκους. Ειδικά για τους Τσομάκηδες οι ιστορικές παραδόσεις κάνουν αναφορά για θρακικούς πληθυσμούς που μετοίκησαν στην δυτική Μικρά Ασία και στην συνέχεια εξισλαμίστηκαν ατελώς διατηρώντας τα πατρογονικά ήθη και έθιμα τους.
Δυστυχώς οι δυνατότητες μιας πλήρης και αντικειμενικής μελέτης αυτών των πληθυσμών προσκρούουν στα έντονα καθεστωτικά ταμπού της σύγχρονης Τουρκίας. Αυτά τα ταμπού όμως όλο και πιο πολύ «ξεθωριάζουν». Γεγονός είναι πως η σύγχρονη Τουρκία είναι μια χώρα με ατέλειωτες εκπλήξεις και με μια ολοένα και μεγαλύτερη αφύπνιση ενός λαού που έχασε την πραγματική του συνείδηση και σήμερα απεγνωσμένα την αναζητά προκαλώντας σεισμικές δονήσεις σε όλο αυτό το καθεστωτικό τουρκικό οικοδόμημα.
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
 


Η πτώση του Τείχους.
Συμπληρώνονται σήμερα (9/11) 28 χρόνια από την πτώση του τείχους. Η κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ και το τέλος του ψυχρού πολέμου είχε πολλαπλές επιπτώσεις σε όλο τον κόσμο. Αρκετές από αυτές ήταν ιδιαίτερα αρνητικές. Με τη διορατικότητα που χαρακτηρίζει τους μεγάλους πολιτικούς ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε επισημάνει στον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη τις σημαντικές επιπτώσεις από αυτές τις εξελίξεις.
Αφού διαπιστώνει τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε η ανάπτυξη της τεχνολογίας στα Μ.Μ.Ε., με αποτέλεσμα οι σοβιετικοί πολίτες να συγκρίνουν τη ζωή τους με αυτή των κατοίκων της Δυτικής Ευρώπης, επισημαίνει ότι «…Οι άνθρωποι αυτοί ξέχασαν ότι οι αδιαμφισβήτητες βελτιώσεις στο βιοτικό τους επίπεδο […] οφείλονταν στο κομμουνιστικό καθεστώς και λησμόνησαν ακόμα τις άθλιες συνθήκες ζωής κάτω από τις οποίες διαβιούσαν πριν…».Επίσης ξέχασαν ότι η αφετηρία των κοινωνιών και των οικονομιών της Δύσης το 1917 δεν ήταν ίδια.

Προβλέπει την αναβίωση της εσωστρέφειας, του ρατσισμού και των θρησκευτικών αντιπαραθέσεων. Συγκεκριμένα λέει: «…Μην νομίσεις όμως ότι η απελευθέρωση των κρατών από τον υπαρκτό σοσιαλισμό θα είναι ανέφελη. Πολύ σύντομα θα ξυπνήσουν όλες οι φυλετικές, εθνοτικές, θρησκευτικές αντιπαλότητες…».Η άνοδος του εθνικισμού και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, ο αναχωρητισμός της Καταλονίας, ο Μουσουλμανικός φονταμενταλισμός και η συνακόλουθη έκρηξη της τρομοκρατίας, επαληθεύουν τις δυσοίωνες προβλέψεις του.
Τέλος, προειδοποιώντας ότι η «μονοκρατορία» των Η.Π.Α. θα έχει αρνητικές επιπτώσεις για όλο τον κόσμο, λέει: «…Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε. Η ισορροπία του τρόμου ανατράπηκε. […] αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία, θα διαπιστώσει ότι κάθε φορά που υπήρξε μονοκρατορία στην παγκόσμια σκακιέρα, πριν καταστραφεί ο ίδιος […] είχε δημιουργήσει τεράστια προβλήματα σε ολόκληρη την Υφήλιο…».
Τα 28 χρόνια που πέρασαν τον δικαιώνουν. Οι πόλεμοι και οι «επεμβάσεις» (Κόλπος, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη, κ.λπ.) αλλά και η καταστροφική παγκοσμιοποίηση είναι απόρροια της ανατροπής της ισορροπίας δυνάμεων.
Οι κοινωνίες έχουν ασθενή μνήμη. Ξεχνούν τους ποταμούς αίματος και τα συντρίμμια που άφησαν πίσω τους οι παγκόσμιες συρράξεις. Οι πολίτες της Δύσης δεν κατανοούν ότι σε σημαντικό βαθμό οι «κατακτήσεις» τους οφείλονται στην ύπαρξη του αντίπαλου δέους. Αντίστοιχα οι Έλληνες, ξεχνώντας τις συνθήκες διαβίωσης πριν από τον πόλεμο και τη δεκαετία του 50, παραδοθήκαμε στις «σειρήνες» του λαϊκισμού. Τα αποτελέσματα αυτή της απατηλής ουτοπίας «απολαμβάνουμε» σήμερα.
Αντώνης Αντωνάκος
09-11-2017
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις


«Στους ισχυρούς της Ευρώπης συγκαταλέγεται πλέον η Ελλάδα, […] στην ίδια συνεδρίαση θα οριστεί η κεντρική ισοτιμία της δραχμής με το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, η οποία θα είναι στις 340,75 δραχμές/ευρώ. Στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε, ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης […] δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει […] αλλά και τον ελληνικό λαό ο οποίος επέδειξε προθυμία και δεν δίστασε να κάνει θυσίες. Η Ελλάδα είναι πλέον πιο δυνατή να καθορίζει πιο δυναμικά τη δική της ιστορία κατέληξε ο πρωθυπουργός…» (in.gr).
Πανηγύριζε η κυβέρνηση και ο φιλοκυβερνητικός τύπος τον Ιούνιο του 2000 όταν η χώρα, ασθμαίνοντας και με πλαστά στοιχεία, κατάφερε να «τρυπώσει» τελευταία στους «ισχυρούς» της Ευρώπης. Τα ερωτήματα είναι αν οι θυσίες του λαού στις οποίες αναφέρεται ο Πρωθυπουργός ήταν παρελθούσες ή μελλοντικές και το πιο σημαντικό αν ήταν σε γνώση των πολιτών. Επίσης ένα σημαντικό ερώτημα είναι αν η εξέλιξη τον δικαίωσε στην εκτίμησή του ότι η χώρα «είναι πλέον πιο δυνατή να καθορίζει πιο δυναμικά τη δική της ιστορία»ή αντίθετα κατάντησε έρμαιο των κυμάτων της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από τη στιγμή που η χώρα έγινε μέλος της Ο.Ν.Ε. η έξοδος από αυτήν θα ήταν ιδιαίτερα επώδυνη. Σε κάθε περίπτωση αν επρόκειτο να γίνει κάτι τέτοιο αυτό όφειλε να πραγματοποιηθεί στην αφετηρία της κρίσης δηλαδή πριν από το πρώτο μνημόνιο το 2010. Το κόστος εξόδου εκ των υστέρων θα ήταν καταστροφικό. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν πρέπει η χώρα να βγει από την Ευρωζώνη αλλά αν έπρεπε να μπει.
Παραβλέποντας το γεγονός της «δημιουργικής λογιστικής» (SwapsGoldmanSacs, κρυφά χρέη, ελλείμματα κ.λπ.) είναι σημαντικό να κάνουμε δύο παρατηρήσεις. Κατ’ αρχήν ότι από τα 15 (τότε) μέλη της Ένωσης τρία (Βρετανία, Δανία, Σουηδία) επέλεξαν να μη συμμετέχουν παρά το γεγονός ότι ήταν σε ασύγκριτα καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα. Επιπλέον ότι σήμερα 19 από τα 27 μέλη μετέχουν στην Ο.Ν.Ε. γεγονός που αποδεικνύει ότι τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο να μπεις στο κλαμπ. Να σημειωθεί μάλιστα ότι από τις υπόλοιπες 8 χώρες οι μισές (Σουηδία, Πολωνία, Ουγγαρία και Τσεχία) θα μπορούσαν να μετέχουν απλώς αποδεικνύονται «πιο σοφές» από τη χώρα μας και το αποφεύγουν.
Το κεντρικό και ουσιώδες ερώτημα είναι αν συμφέρει μια χώρα με ασθενική παραγωγική ικανότητα να ενταχθεί σε ένα σύστημα σταθερής νομισματικής ισοτιμίας εγκαταλείποντας την «αμυντική» δυνατότητα της διολίσθησης ή της υποτίμησης του εθνικού της νομίσματος.
Είναι γεγονός ότι η αξία ενός νομίσματος οφείλει να ανταποκρίνεται στης παραγωγικές δυνατότητες της χώρας. Υπερτιμημένο νόμισμα διευρύνει το εμπορικό έλλειμμα ενώ το αντίθετο συμβαίνει με το υποτιμημένο. Είναι γνωστή η διαμάχη των Η.Π.Α. με την Κίνα επειδή η τελευταία επιμένει να κρατά τεχνηέντως υποτιμημένο το νόμισμά της διευκολύνοντας έτσι τις εξαγωγές της σε βάρος άλλων.
ΕΤΗ
$
1970
30,10
1980
43,062
1990
158,515
2000
367,412
Μετά την κατάργηση το 1971 του συστήματος σταθερών ισοτιμιών (Μπρετόν Γουντς) που είχε δημιουργηθεί το 1944, η διολίσθηση και οι υποτιμήσεις της δραχμής αντιστάθμιζαν την παραγωγική της υστέρηση προφυλάσσοντας το ισοζύγιο πληρωμών. Χαρακτηριστικά μέχρι το 1980 η ισοτιμία είχε διαμορφωθεί στο 1$=43δρχ., ενώ μετά τις υποτιμήσεις (1983 15,5%, 1985 15%, 1998 12,6%) αλλά και τη συνεχή διολίσθηση το 1990 είχε διαμορφωθεί στο 1$=158δρχ. ενώ το 2000 έφτασε στο 1$=367δρχ.!!! Αυτή η κατρακύλα, της ισοτιμίας της δραχμής, απεικόνιζε με τον δραματικότερο τρόπο την αποψίλωση του παραγωγικού δυναμικού της οικονομίας και την εγκαθίδρυση μιας «εικονικής οικονομικής» ευμάρειας η οποία στηριζόταν στα δάνεια (Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα) και στις καθαρές εισροές από την Ε.Ε. τα οποία κάλυπταν τα ελλείμματα του ισοζυγίου πληρωμών.
Η ένταξη στην Ο.Ν.Ε. στο βαθμό που διευκόλυνε τον δανεισμό ήταν αναμενόμενο να διευρύνει το πρόβλημα ναρκοθετώντας περαιτέρω τα θεμέλια της οικονομίας αφού πλέον οι καθαρές εισροές δεν επαρκούσαν για να καλύψουν το πρόβλημα. Επιπλέον η διευρυμένη ρευστότητα διευκόλυνε την μεταπρατική οικονομία διογκώνοντας τη «φούσκα» της εικονικής οικονομικής ανάπτυξης. Την ίδια στιγμή ο κυρίως παραγωγικός τομέας όχι μόνο δεν ενισχυόταν αλλά αντίθετα υποβαθμιζόταν σε σύγκριση με τον διεθνή ανταγωνισμό.
Για να αντιληφθούμε την αιτία του προβλήματος αρκεί να δούμε την ισοτιμία της δραχμής σε σχέση με το δολάριο μετά την εισαγωγή του ευρώ. Η αρχική ισοτιμία το 2001 ήταν 1€=0,93$ και 1$=365δρχ.. Το 2009 η ισοτιμία είχε γίνει 1€=1,43$ δηλαδή το ευρώ είχε ανατιμηθεί περισσότερο από 50% έναντι του δολαρίου. Αυτό τελικά σήμαινε ότι η δραχμή (το 1/340,75 του €) είχε ανατιμηθεί έναντι του δολαρίου (1$=228δρχ.). Είναι προφανές ότι τα προϊόντα και οι υπηρεσίες της χώρας έγιναν ακριβότερα για τους ξένους ενώ τα εισαγόμενα έγιναν φθηνότερα για τους Έλληνες. Δηλαδή διογκώθηκαν οι εισαγωγές ενώ αποδυναμώθηκαν οι εξαγωγές διευρύνοντας το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου. Η παραγωγική οικονομία έμμεινε ανοχύρωτη απέναντι όχι μόνο στις χώρες εκτός Ο.Ν.Ε. αλλά και στο εσωτερικό της Ευρωζώνης αφού η παραγωγικότητα της χώρας υπολειπόταν των πλέον παραγωγικών χωρών και κυρίως της Γερμανίας. Η τεράστια διαφορά της νομισματικής μονάδας (1€=340,75δρχ.) εκτίναξε τα περιθώρια κέρδους και τα εισοδήματα στο εμπόριο, στους ελεύθερους επαγγελματίες, και σε επιχειρήσεις υπηρεσιών (καφετέριες, εστιατόρια, κομμωτήρια, κ.λπ.), στις οποίες πέραν των άλλων ενδημεί η παραοικονομία. Έτσι όπως είναι φυσικό τα Δημόσια έσοδα δεν ακολούθησαν την πορεία διόγκωσης της οικονομίας με αποτέλεσμα να μην υπάρξει βελτίωση στον τομέα του Δημόσιου Χρέους ακόμα και πριν από το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης. Παρά την αύξηση του κόστους εργασίας (σχετικά μικρή σε σύγκριση με τους άλλους δείκτες έτσι που τελικά οι μισθωτοί ήταν από τους πολύ χαμένους της ένταξης λόγω της εκτόξευσης του κόστους διαβίωσης) αυτός ο παράγοντας δεν υπήρξε καθοριστικός για την περαιτέρω αποσύνθεση του πραγματικά παραγωγικού τομέα της οικονομίας. Η μοιραία και ολοένα εντεινόμενη στροφή της κατανάλωσης σε εισαγόμενα αγαθά και το εύκολο και γρήγορο κέρδος που προσέφεραν οι άλλοι τομείς της οικονομίας ήταν αποτρεπτικές για μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επενδύσεις κεφαλαίου.
Είναι φανερό λοιπόν ότι η διευκόλυνση του δανεισμού και τα χαμηλά επιτόκια που προσέφερε η Ο.Ν.Ε. όχι μόνο δεν ήταν «δώρα» για την πραγματική οικονομία αντίθετα ήταν η «παγίδα θανάτου» στην οποία την οδήγησε η κυβέρνηση των «εκσυγχρονιστών».
Σε τελική ανάλυση η ένταξη στην Ευρωζώνη όχι μόνο δεν μπορεί να πιστωθεί ως «μεγάλο επίτευγμα» στον κύριο Σημίτη αλλά αντίθετα πρέπει να του χρεωθεί ως το μοιραίο λάθος το οποίο φέρει την μεγαλύτερη ευθύνη για τη χρεωκοπία της χώρας.
Αντώνης Αντωνάκος
07-11-2017

antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
 


Οι «κηπουροί» της πολιτικής.
«μόνοι γάρ τον τε μηδέν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾽ ἀχρεῖον νομίζομεν»
«μόνον εμείς θεωρούμε ότι όποιος μένει αμέτοχος στα κοινά δεν είναι φιλήσυχος αλλά άχρηστος»:
Περικλής, Επιτάφιος
Ώστε λοιπόν η ενασχόληση με το κοινά δεν είναι επάγγελμα, δεν είναι χόμπι, δεν είναι πίστα προβολής αλλά υποχρέωση του Πολίτη. Αλλά του Πολίτη με Π κεφαλαίο που πάντα εξεγείρεται διαμαρτύρεται και προσπαθεί να αλλάξει ότι θεωρεί στραβό στον χώρο που εργάζεται, στον τόπο που μένει, στο Έθνος που αισθάνεται ότι ανήκει. Συνεπώς αυτή η συναίσθηση (και η ιδιότητα) του Πολίτη πρέπει να επιβεβαιώνεται με τη στάση και τη δράση του αν όχι από την παιδική ηλικία, τουλάχιστον από την ώρα που αποκτά πολιτικά δικαιώματα. Είναι λογικό αν αυτό ισχύει για κάθε πολίτη, να ισχύει με απόλυτο τρόπο για εκείνους που εμφανίζονται ξαφνικά να ενδιαφέρονται για τα κοινά από διακεκριμένες και προσοδοφόρες εννοείται πάντοτε θέσεις.

Υπό αυτή την έννοια είναι μάλλον απίθανο, αν και οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα, να εμφανισθεί σε κάποιον η διάθεση ενασχόλησης με τα κοινά - και προσφοράς δίχως ανταλλάγματα - μετά από μία επιτυχημένη προσωπική διαδρομή ως «ιδιώτης», δίχως να υποκρύπτεται, στην καλύτερη περίπτωση, ως κύριο κίνητρο η επιδίωξη της «ηδονής» της εξουσίας ή της προσωπικής προβολής.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι, ποιού είδους βιογραφικά πρέπει να μετράνε στην αναζήτηση υποψηφίων «επίδοξων αρχόντων». Γιατί η πολιτική δεν είναι επιχείρηση. Ή τουλάχιστον οφείλει να μην είναι επιχείρηση. Ούτε πασαρέλα.
Ανατρέχοντας στην πρόσφατη ιστορία μας σταχυολογούμε πρόχειρα από την κυβέρνηση των «κηπουρών» τρείς περιπτώσεις. 1: «…ελληνικό κολλέγιο του Λονδίνου [...] ιστορία στο Κολλέγιο Ουίλιαμς […] μεταπτυχιακές Χάρβαρντ και MIT. Εργάστηκε … Photoelectron Corporation, Alpha Finance, Barclays, με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε με την οικογενειακή επιχείρηση..2:«…οικονομικά (LSE). Μεταπτυχιακό […] NYU και Dr (LSE). […] εργάστηκε επί 10 χρόνια στον (ΟΟΣΑ).» 3: «…Νομική Σχολή Βιέννης. διδακτορική διατριβή (ανολοκλήρωτη, Π.τ.Βιέννης) με θέμα «Ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση», […] Υποστήριξε με θέρμη το Σχέδιο Ανάν, …».
Τρείς υπουργοί της κυβέρνησης των «κηπουρών» που μας οδήγησε στη χρεωκοπία. Επομένως, για να μην οδηγηθούμε σε μια νέα κυβέρνηση «κηπουρών», τι είδους βιογραφικά πρέπει να αναζητάμε τελικά;
Αντώνης Αντωνάκος
01-11-2017
antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις

Εκπαιδευτικά Νέα