Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Άρθρα & Απόψεις (1080)


 

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018 01:59

Σαΐνης του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Σαΐνης.
Είναι άπιαστο λαγωνικό ο «ιοβόλος οπίσθιος αρθρογράφος», και δεινός «φιαλορρίπτης»,   του πάλαι ποτέ κραταιού συγκροτήματος –το οποίο συνδιοικώντας ανέβαζε και κατέβαζε υπουργούς και κυβερνήσεις- που σήμερα ψάχνει «νέα εδάφη» για να στεριώσει και να συνεχίσει να διαφεντεύει την χώρα. Δεν του ξεφεύγει «Καραμανλικό πουλί πετάμενο», τα εντοπίζει στο φτερό και δεν τα αφήνει σε ησυχία. Ευτυχώς για ορισμένους που είναι και αυτός και ασχολείται μαζί τους γιατί διαφορετικά ποίος θα τους θυμόταν.
Αλλά βεβαίως ο στόχος δεν είναι οι «όποιοι Καραμανλικοί» χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα των επιθέσεων αλλά ο ίδιος ο Καραμανλής. Αυτόν στοχεύουν αναζητώντας αστείες αφορμές για να εξακοντίσουν το δηλητήριό τους. Τόσο τον φοβούνται οι «τελώνες» και «φαρισαίοι» της νέας εποχής που για μια ακόμα φορά προτίμησαν και εξακολουθούν να προτιμούν τον «Βαραββά». Αλλά βέβαια στην πραγματικότητα αυτό που φοβούνται είναι οι πολίτες. Αυτούς προσπαθούν απεγνωσμένα να χειραγωγήσουν για μια ακόμα φορά. Το ερώτημα είναι απλό, ποια συμφέροντα εξυπηρετούν;

 

Την ευκαιρία αυτή την φορά για το σημερινό(14/11) άρθρο, του την προσέφερε ένα «αθώο!!!» ερώτημα-δώρο που απευθύνθηκε στον κύριο Σκουρλέτη για «ενδεχόμενες υπόγει­ες διαδρομές μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Καραμανλικών» και το οποίο αυτός «δεν διέψευσε». Σιγά μην ήταν πολιτικά ανόητος να αρνηθεί την «πάσα» που «αθώα» του προσέφερε ο δημοσιογράφος. Αντί γι’ αυτό αυτονόητα για πολιτικό απάντησε ότι «υπάρχουν στελέχη στην ΝΔπου δεν διολισθαίνουν σε εμφυλιοπολεμική ρητορική. Με αυτούς τους ανθρώπους μπορείς να καθίσεις στο ίδιο τραπέζι». Απαιτεί «ονόματα» ο δημοσιογράφος αλλά ο Σκουρλέτης θα μπορούσε να εννοεί οποιονδήποτε –την Ντόρα για παράδειγμα ή τον Χατζηδάκη- ή και κανέναν. Γιατί όπως είπαμε τέτοια δώρα δεν τα πετάς στα σκουπίδια.
Όσον αφορά την «εμφυλιοπολεμική ρητορική» και το πότε αυτή άνθισε ο αρθρογράφος μάλλον έχει επιλεκτική μνήμη. Ξεχνά το «απόψε πεθαίνει η Δεξιά», ξεχνά τα χωριστά καφενεία, ξεχνά την –εκ Χαριλάου Τρικούπη- εκπορευθείσα φωτογραφία του Μητσοτάκη με τους γκεσταπίτες; Δεν κατανόησε αυτό που κατήγγειλε ο Καστοριάδης ότι δηλαδή «αν υπήρχε μία οιονεί ολοκληρωτική κατάσταση στην Ελλάδα, ήταν αυτή που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ επί 8 χρόνια, όπου για να πάρει ένας ένα δάνειο από μια τράπεζα έπρεπε η κλαδική να δώσει το πράσινο φως»;
Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται δημόσια και επίσημα στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ ζητώντας «προοδευτική» συνεργασία, όταν υπάρχουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ανταποκρίνονται σε αυτό το κάλεσμα εξορκίζοντας την όποια πιθανότητα συνεργασίας με την «Δεξιά», ο διακεκριμένος δημοσιογράφος και η παρέα του σφυρίζουν αδιάφορα.
Ο Αντώναρος, ο Μίχαλος ή όποιος άλλος δηλώνει «Καραμανλικός» –αναφαίρετο δικαίωμά τους- προσφέρεται ως αφορμή για να κτυπηθεί ο Καραμανλής. Την ίδια ώρα οι Ραγκούσης, Μπίστης, Ξενογιαννακοπούλου και άλλοι επώνυμοι του ΠΑΣΟΚ -ων ουκ έστιν αριθμός- είναι «ορφανά που έπεσαν από το διάστημα».
Ουαί υμίν φαρισαίοι…
Αντωνάκος Αντώνης
14-11-2018
 

Αναθεωρήσεις και πολιτικά παίγνια.
Διανύουμε τον 45ο χρόνο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας. Το πολίτευμα της Προεδρευόμενης Δημοκρατίας αποδείχθηκε ανθεκτικό στο χρόνο. Το ίδιο και το θεσμικό πλαίσιο που καθορίζει τους θεμελιώδεις κανόνες λειτουργίας του. Παρά τις αρχικές αμφισβητήσεις -και την απογύμνωση των εξουσιών του Π.τ.Δ. που αποδυνάμωσε τον ρυθμιστικό ρόλο του- το κοινοβουλευτικό αντιπροσωπευτικό σύστημα λειτουργεί εξασφαλίζοντας τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες.

Ανεξάρτητα, όμως, από το γεγονός αυτό και από τις τυχόν σκοπιμότητες που κρύβονται πίσω από την συζήτηση που άνοιξε με πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την νέα αναθεώρηση του Καταστατικού Χάρτη, παραμένει αναμφισβήτητο γεγονός ότι υπάρχουν προβλήματα που έχουν διαπιστωθεί από την μέχρι τώρα λειτουργία του –το οποία δημιουργεί και η έλλειψη δημοκρατικού μέτρου στη δίψα ορισμένων πολιτικών δυνάμεων για την εξουσία- τα οποία οφείλουν να αντιμετωπιστούν.
Ανακύπτουν προβλήματα με τον χρόνο των εκλογών ο οποίος καταλήγει να είναι ένα καταστροφικό παιχνίδι στα χέρια των κυβερνήσεων και ενίοτε, μέσω της προεδρικής εκλογής, στα χέρια της αντιπολίτευσης. Δεν μπορεί να μην υφίστανται «θεσμικά αντίβαρα» (ChecksandBalances”) τα οποία θα αποτρέπουν την κυβέρνηση να προκηρύσσει εκλογές όταν θεωρεί ότι το κλίμα την εξυπηρετεί και παράλληλα δεν θα επιτρέπουν στην αντιπολίτευση να εκμεταλλεύεται την εκλογή του Π.τ.Δ. για τον ίδιο σκοπό. Το τελευταίο «κενό» εκμεταλλεύτηκε το 2015 ο κύριος Τσίπρας –αλλά και ο κύριος Παπανδρέου πριν από το ξέσπασμα της κρίσης- για να αναρριχηθούν, με καταστροφικά αποτελέσματα, στην εξουσία. Το αρχικό πνεύμα του συντάκτη για ευρύτερη συναίνεση σε συνδυασμό με αυξημένες προεδρικές εξουσίες ήταν ορθό, πρέπει να επανέλθει.
Ανακύπτουν προβλήματα με την ρευστότητα του εκλογικού συστήματος το οποίο έχει γίνει όργανο κομματικών σκοπιμοτήτων. Ακραίο παράδειγμα οι τριπλές εκλογές ’89-’90 όταν, παρά το ποσοστό του 47%, η Ν.Δ. δεν εξασφάλισε κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Ήταν, τότε, ένα από τα ακραία αντιδημοκρατικά παιχνίδια του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τα οποία δεν τιμωρήθηκε από το εκλογικό σώμα με αποτέλεσμα την παγίωση σε στελέχη, αλλά και σε πολλούς οπαδούς του, καθεστωτικής-ολοκληρωτικής αντίληψης.
Ανακύπτουν προβλήματα από την λανθασμένη ή τουλάχιστον ασαφή οριοθέτηση των εξουσιών –νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής- με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να εμφανίζονται προβλήματα, καχυποψίες και αμφισβητήσεις. Ανακύπτουν όμως προβλήματα και με την λειτουργία της 4ης εξουσίας η οποία -μετά την απελευθέρωση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης- έγινε όργανο της διαπλοκής. Στα χέρια της κατέληξε να είναι εργαλείο χειραγώγησης της πολιτικής και των λειτουργών της δημιουργώντας τους της αίσθηση της ατιμωρησίας. Η αθρόες καταδίκες τέως υπουργών των παντοδύναμων κυβερνήσεων του «ανεξέλεγκτου εκσυγχρονισμού» επιβεβαιώνουν ότι: «η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα».
Ανακύπτουν προβλήματα με το γεγονός ότι, ενώ οι οικονομικές και πολιτικές elite αναπαράγονται στα πανεπιστήμια του εξωτερικού δημιουργώντας την σύγχρονη «αριστοκρατική» τάξη, η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας να συνθλίβεται στο εκπαιδευτικό σύστημα που δομείται από την πολιτική αβελτηρία με τη βασική συνέργεια της πανεπιστημιακής κοινότητας εν ονόματι του «απαραβίαστου» του άρθρου 16. Γιατί το βασικό πρόβλημα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα δεν υφίσταται στις δύο πρώτες βαθμίδες αλλά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση στην οποία με ανευθυνότητα συντελείται η καταστροφή των αρίστων και η εξαπάτηση των αδύνατων.
Η τραυματική εμπειρία του Ιουλίου του ’15 και του «ηρωικού όχι» -που γιορτάστηκε με ζουρνάδες και νταούλια στο Σύνταγμα- και μετατράπηκε, ευτυχώς, σε ένα πολύ ακριβό για τους πολίτες ναι, δείχνει ότι ο δρόμος της «άμεσης δημοκρατίας» είναι επικίνδυνος. Άλλωστε, αν δεν αρκεί η δική μας εμπειρία, έχουμε τις περιπτώσεις του Κάμερον στο Ηνωμένο Βασίλειο και του Ρέντσι στην Ιταλία που επιβεβαιώνουν ότι η διακυβέρνηση είναι πολύ σοβαρή και δύσκολη υπόθεση για να την αφαιρείς από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και να την εμπιστεύεσαι στον ευμετάβλητο ψυχισμό του εκλογικού σώματος.
Πρέπει να ανοίξει, λοιπόν, ο διάλογος για το Σύνταγμα και οφείλουν όλα τα δημοκρατικά κόμματα να συμμετάσχουν σε αυτόν. Αρκεί να διεξαχθεί με επιχειρήματα και χωρίς καιροσκοπισμούς με, την μόνη πραγματικά προοδευτική, διάθεση να διαπιστωθούν και να επιλυθούν όσα εκ των προβλημάτων είναι εφικτό. Βεβαίως ο Πρωθυπουργός δεν πείθει ότι επιδιώκει την συναίνεση –αναγκαία προϋπόθεση για την αναθεώρηση- όταν καθορίζει μόνος και αυθαίρετα την ατζέντα της συζήτησης, ιδιαίτερα μάλιστα όταν το 35% του 2015, δεν του παρέχει επαρκή πολιτική νομιμοποίηση.
Αντωνάκος Αντώνης 31/10/2018
Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018 02:30

Άμμες δε…του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Άμμες δε
"Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες"
Ο αγώνας για τα μάρμαρα του Παρθενώνα καλά κρατεί. Η προτομή της Μελίνας στο έμπα της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, κλασικό δείγμα της «κουλτούρας της Αλλαγής», μας υπενθυμίζει ποιος σήκωσε το λάβαρο της νέας «Μεγάλης Ιδέας». Εκατοντάδες τα κάθε μορφής πολιτιστικά κέντρα που φέρουν το όνομα της. Τα ονόματα των πνευματικών δημιουργών της σύγχρονης Ελλάδας απουσιάζουν. Οι Καβάφης, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Καζαντζάκης κ.λπ. στο περιθώριο. Το ίδιο και οι δεκάδες επιστήμονες, φιλόσοφοι και καλλιτέχνες που τίμησαν την Ελλάδα.

Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις καλά κάνουμε και διεκδικούμε τα γλυπτά, έστω και αν είναι βέβαιο ότι περισσότεροι νεοέλληνες έχουν θαυμάσει την Αφροδίτη της Μήλου, την Νίκη της Σαμοθράκης και τα Ελγίνεια στα μουσεία της αλλοδαπής από όσους έχουν επισκεφθεί έστω και μία φορά –όχι στο πλαίσιο του σχολείου- το Αρχαιολογικό Μουσείο ή την Ακρόπολη. Το ερώτημα, σε περίπτωση που δικαιωθεί ο αγώνας μας, δεν είναι αν, σε λίγες δεκαετίες θα αδιαφορούμε για την ύπαρξή τους, αυτό είναι βέβαιο, αλλά αν πρέπει να αναλωνόμαστε στην διεκδίκηση των υλικών δημιουργημάτων των προγόνων μας αδιαφορώντας για τον πνευματικό πλούτο που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα. Γιατί είναι φανερό ότι, όχι μόνο δεν προσπαθούμε να γίνουμε «πολλώ κάρρονες» αλλά, αδιαφορούμε για το αν ανταποκρινόμαστε στις αξίες και τα πρότυπά τους.
Θα πρέπει να αναρωτηθούμε σοβαρά αν η παιδεία μας συνάδει με το «Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο» τον αγνό «πατέρα του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού» και αν η εκπαίδευσή μας είναι προσανατολισμένη στη σωστή κατεύθυνση. Τι είναι τελικά η Ελλάδα; Ο γεωγραφικός τόπος ή οι άνθρωποι; Η χώρα που κάποτε αγκάλιαζε την Μεσόγειο και τον Εύξεινο και σήμερα περιορίστηκε σε μια «φτενή» χερσόνησο; Ή τα δέκα εκατομμύρια των κατοίκων που σε μισόν αιώνα προβλέπεται να συρρικνωθούν στα δύο τρίτα;
Αναρωτιέται ο Σεφέρης(«Τελευταίος σταθμός»): «Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα; Μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή;» και θα πρέπει να αναρωτηθούμε και εμείς, μήπως η Ελλάδα πρέπει να είναι άλλο πράγμα από το doyouliketheGreece; Μήπως πρέπει να υιοθετήσουμε την νέα «Μεγάλη Ιδέα» του Κωνσταντίνου Καραμανλή, «Το όραμα δηλαδή μιας Ελλάδος που θα ευημερεί στο εσωτερικό και θ’ ακτινοβολεί πολιτισμικά στο εξωτερικό»; Μήπως το σημαντικότερο δεν είναι να διεκδικούμε την υλική αλλά να γίνουμε κοινωνοί της πνευματικής κληρονομιάς μας και κυρίως να αγωνιζόμαστε να γίνουμε «πολλώ κάρρονες» στον τομέα της παιδείας και του πολιτισμού; Αυτό βέβαια προϋποθέτει την ανατροπή των πολιτικών της ήσσονος προσπάθειας που έχει επιλέξει η σημερινή πολιτική ηγεσία.
Αντωνάκος Αντώνης
24-10-2018
Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018 01:58

Πρωτοσέλιδες απορίες του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Πρωτοσέλιδες απορίες.
Ευτυχώς που παραιτήθηκε ο Κοτζιάς. Έτσι υπάρχει η ελπίδα, για λίγες έστω ημέρες, να κοπάσει ο άτυπος ανταγωνισμός που διεξαγόταν μεταξύ του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ και των ΝΕΩΝ για το ποια εφημερίδα θα ξεπεράσει την άλλη σε πρωτοσέλιδα για το θέμα των διεκδικήσεων για τις περικοπές και τα δώρα. Μέσα σε εννέα ημέρες, από τις 9/10ου έως τις 17/10ου, «πρόλαβαν» να δημοσιεύσουν από τέσσερα(!!!) σχετικά πρωτοσέλιδα η κάθε μία. Το γεγονός που πυροδότησε αυτόν τον επικοινωνιακό «κατακλυσμό» ήταν η θετική απόφαση ενός διοικητικού πρωτοδικείου της Θεσσαλονίκης σχετικά με προσφυγή για επιστροφή 11,184€. Ο «δικαιωμένος» συνταξιούχος, σύμφωνα με τον «Ε.Τ.» δήλωσε: «έκανα προσφυγή για τις άδικες μειώσεις. Συνεχίζω με νέες αγωγές διεκδικώντας άλλα 9.487€. Ας το πράξουν κι άλλοι συνταξιούχοι.».

Σχετικές αποφάσεις, ειρηνοδικείων, έχουν υπάρξει πολλές στο παρελθόν -δεν δόθηκε ιδιαίτερη δημοσιότητα- δίχως ευτυχή τελική κατάληξη αφού νομικός δρόμος, μετά τις εφέσεις, είναι μακρύς. Ύστερα από αυτήν την απόφαση και το μπαράζ δημοσιευμάτων –το οποίο τροφοδοτήθηκε και από αποφάσεις συνδικαλιστικών οργάνων- ήταν απολύτως φυσιολογικό να αναπτυχθεί έντονο κλίμα προσδοκιών μεταξύ των συνταξιούχων και των εργαζομένων με αποτέλεσμα την κοσμοσυρροή σε νομικά γραφεία και συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν ο λεγκαλισμός που τείνει να αναπτυχθεί δημιουργεί βάσιμες ελπίδες για ευτυχή κατάληξη των διεκδικήσεων. Βεβαίως όταν μιλάμε για ευτυχή κατάληξη αναφερόμαστε προφανώς στους προσφεύγοντες και όχι σε ορισμένους εργατολόγους και όσους τους προμοτάρουν. Οι μέχρι τώρα εξελίξεις, όταν αφορούν ποσά δεκάδων δισ., δεν αφήνουν ιδιαίτερα περιθώρια αισιοδοξίας. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ο δρόμος από μια πρωτόδικη απόφαση μέχρι να υπάρξουν εμπράγματα αποτελέσματα είναι μακρύς και συχνά αδιέξοδος.
Η ανησυχία, που εύλογα δημιουργεί η έμφαση με την οποία προβάλλεται το συγκεκριμένο θέμα τώρα, έχει να κάνει με την συγκυρία. Συγκεκριμένα όταν σε λίγες ημέρες θα συζητηθεί το θέμα της περικοπής ή μη των συντάξεων μήπως είναι πιθανό ενδεχόμενο τις πρωτόδικες αυτές αποφάσεις να τις αναδεικνύουν, επισείοντας τα πρωτοσέλιδα του Ελληνικού τύπου, οι υπέρμαχοι των περικοπών; Μήπως το επιχείρημα τους θα είναι ότι αν δεν υπάρχει «σφιχτό χαλινάρι» στην χώρα θα ανατραπούν όλες οι «μεταρρυθμίσεις», όταν μάλιστα τέτοιες φωνές ακούγονται και εντός της χώρας(ΣΕΒ);
Η περικοπή των συντάξεων, από την στιγμή που έχει διαμορφωθεί σχεδόν η βεβαιότητα ότι δεν θα γίνει, θα αποτελέσει πλήγμα για την κυβέρνηση. Βεβαίως κυρίως οι συνταξιούχοι θα αποτελέσουν «παράπλευρες απώλειες», αφού ενώ κάποιοι «τους υπόσχονται μαλλί τελικά θα βγουν και κουρεμένοι», δηλαδή με κουτσουρεμένες συντάξεις. Το ερώτημα είναι ποιοι ωφελούνται από αυτό το ενδεχόμενο.
Αντωνάκος Αντώνης
18/10/2018
Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018 01:01

Η επόμενη μέρα του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Η επόμενη μέρα.
Ο χρόνος των εκλογών πλησιάζει και οι δύο μονομάχοι, Ν.Δ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α., μετρούν τις δυνάμεις και τους συμμάχους τους. Η πρώτη θέση της φιλελεύθερης παράταξης δεν αμφισβητείται. Εδώ και καιρό είναι ξεκάθαρο ότι θα κόψει πρώτη και με διαφορά το νήμα των εκλογών. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά και ο κύριος Τσίπρας. Παρ’ όλα αυτά έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται ικανοποιημένος αφού έχει εξουδετερώσει τον βασικό του αντίπαλο που όσο κι αν φαίνεται παράδοξο δεν είναι η Ν.Δ. αλλά το ΠΑ.ΣΟ.Κ.(ΚΙΝ.ΑΛ.). Παρά τις κυβιστήσεις ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. παραμένει κυρίαρχος στο χώρο της κεντροαριστεράς και καθιερώνεται σαν μια από τις βασικές κυβερνητικές παρατάξεις.

 

Τα ενδεχόμενα για την επομένη των εκλογών, όποτε και αν γίνουν αυτές, έχουν ιδιαίτερη σημασία. Το πρώτο ερώτημα είναι αν η Ν.Δ. θα καταφέρει να εξασφαλίσει αυτοδυναμία. Με τις μέχρι τώρα μετρήσεις αυτό φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολο. Έχοντας απολέσει ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων της -κυρίως προς την Χ.Α. και τους ΑΝ.ΕΛ.- η εκλογική της βάση έχει συρρικνωθεί σε σχέση με την προ μνημονίων εποχή ενώ, πέρα από την παγιοποίηση ενός μέρους των εκλογικών κερδών του ’12 και του ’15, οι οφειλόμενες στην δικαιολογημένη οργή του εκλογικού σώματος νέες προσελεύσεις δεν δείχνουν ικανές να της εξασφαλίσουν την αυτοδυναμία ακόμα και σε Βουλή πέντε κομμάτων. Όμως, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, η αυτοδυναμία με ποσοστό γύρω στο 35% με την λαιμητόμο της απλής αναλογικής να καραδοκεί και με την Προεδρική εκλογή στον ορίζοντα, δεν είναι ικανή να εξασφαλίσει αποτελεσματική κυβερνησιμότητα στη χώρα.
Το ΚΙΝ.ΑΛ. πέρα από τις προσπάθειες ορισμένων παραγόντων -τόσο στο προσκήνιο όσο και κυρίως στο παρασκήνιο- είναι «γενετικά» τοποθετημένο απέναντι στην Ν.Δ. αποτελώντας συνεπώς ευνοϊκό πεδίο για τον κυρίαρχο «θηρευτή» που κινείται στον ίδιο κεντροαριστερό χώρο. Διατρέχοντας απόλυτο και άμεσο κίνδυνο εξαΰλωσης θα δώσει μάχη ζωής και θανάτου για να μείνει αποστασιοποιημένο από την ενδεχόμενη κυβερνητική θητεία της Ν.Δ. αποφεύγοντας αυτό που θα μπορούσε να αποτελέσει θανάσιμο εναγκαλισμό. Ακόμα και αν κάποιος αριθμός βουλευτών επιλέξει την συνεργασία μετά τις εκλογές η κυβέρνηση που θα σχηματισθεί θα είναι ευάλωτη.
Οι πραγματικοί σχεδιασμοί τους, σύμφωνα και με την κοινή λογική, είναι άλλοι. Η μοναδική περίπτωση να επιβιώσουν την επόμενη μέρα και να επανέλθουν ως βασική πολιτική δύναμη περνάει μέσα από τον ανασχηματισμό του εκλογικού χάρτη. Αφού η προσπάθεια τους να υπερκεράσουν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. απέτυχε, οι νέοι σχεδιασμοί προσδοκούν την επόμενη μέρα την ανασύσταση μιας «κεντροαριστερής» παράταξης στην οποία θα έχουν τον πρώτο λόγο. Η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος δεν μπορεί να εξασφαλισθεί μόνο από την συγκέντρωση των διάσπαρτων σε διάφορους συγκυριακούς πολιτικούς φορείς ψηφοφόρων οι οποίοι δεν είναι αρκετοί για να καλύψουν τις τεράστιες απώλειες προς τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Άλλωστε αυτό επιχειρήθηκε πριν από ένα χρόνο και ήδη έχει ναυαγήσει. Η επιτυχία του σεναρίου απαιτεί την απόσχιση και την ενσωμάτωση στο νέο εγχείρημα, υπό την μορφή της ισότιμης συνεργασίας, ενός σημαντικού τμήματος της Ν.Δ..
Αν η Ν.Δ. αποτύχει να εξασφαλίσει αυτοδυναμία είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εκβιαστεί να συμμετάσχει σε κυβέρνηση «ευρείας πλειοψηφίας» ο χρόνος ζωής της οποίας θα εξαρτάται από την βούληση των «εταίρων» της. Ο σχηματισμός μιας τέτοιας κυβέρνησης θα προκαλέσει σεισμικές δονήσεις στη βάση και στο στελεχιακό δυναμικό της Ν.Δ.. Το ίδιο θα συμβεί και στην περίπτωση επαναληπτικών εκλογών όπου η απλή αναλογική θα εξαϋλώσει την κοινοβουλευτική της δύναμη. Επομένως υφίσταται και για την φιλελεύθερη παράταξη το αγωνιώδες ερώτημα της επόμενης μέρας.
Η εκλογική αναμέτρηση Μπακογιάννη-Σαμαρά το 2009 κατά την οποία η Ντόρα ηττήθηκε, παρά την συντριπτική στήριξη εκ μέρους των κομματικών στελεχών, έδειξε ότι δεν αρκεί να ελέγχεις τους μηχανισμούς αν δεν αγγίζεις την ψυχή της βάσης. Υπό το πρίσμα αυτό ίσως δεν έχουν άδικο εκείνοι που υποστηρίζουν ότι είναι καλύτερα να είσαι: «νοικοκύρης στο καλύβι σου παρά μουσαφίρης στο σεράι». Ο πειρασμός της επανάληψης της γέννησης –με πολιτική εξωσωματική με ποικίλους μάλιστα δότες και χορηγούς- της Ένωσης Κέντρου το 1961 δοκιμάζει κάποιους φιλελεύθερους και σοσιαλφιλελεύθερους πολιτικούς εγκεφάλους. Το πρόβλημα είναι ότι σε τέτοια εγχειρήματα ισχύει το «όπου λαλούν πολλά κοκόρια…» με αποτέλεσμα οι διαμάχες για την ηγεσία να τα οδηγούν σύντομα στην διάλυση στα εξ ων συνετέθησαν.
Αντωνάκος Αντώνης
13-10-2018

antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018 02:34

Οι «λαθρομετανάστες» και πάλι του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Οι «λαθρομετανάστες» και πάλι.
«Άνοιξα την εξώπορτα και τον βρήκα να κάθεται στον καναπέ.
-Ποίος είσαι, πως μπήκες και τι κάνεις στο σπίτι μου; Τον ρώτησα.
-Λέγομαι Βασίλης, μπήκα από το ανοιχτό παράθυρο και ήρθα να     μείνουμε μαζί γιατί είμαι άστεγος.
-Φύγε αμέσως είσαι παράνομος, θα φωνάξω την αστυνομία.
-Φώναξε όποιον θέλεις εγώ εδώ θα μείνω και πρόσεξε μην σε  καταγγείλω.
-Για ποίο πράγμα;
-Πρόσβαλες την προσωπικότητά μου λέγοντάς με παράνομο σύμφωνα με την Διετή Αμνησία. Εκτός αυτού έθεσες σε κίνδυνο τη ζωή μου αναγκάζοντας με να σκαρφαλώσω στο παράθυρο ενώ σύμφωνα με την Προοδετική Ανο(η)σία έπρεπε να έχεις την πόρτα σου ανοιχτή!!!».
Δεν συνηθίζω να επανέρχομαι στο ίδιο θέμα. Όμως η επιμονή ορισμένων αρθρογράφων να μας επιβάλλουν να μην λέμε τα πράγματα με το όνομά τους είναι εξοργιστική. Διαβάζω σε σημερινό οπισθόφυλλο: «Λαθραίοι δεν είναι οι άνθρωποι, λαθραία είναι τα αντικεί­μενα. Ο λαθρέμπορος π.χ. δεν είναι ο λαθραίος άνθρωπος που εμπορεύεται τσιγάρα, αλλά ο άνθρωπος που εμπο­ρεύεται λαθραία τσιγάρα. Στον λαθραναγνώστη λαθραίο είναι το βιβλίο όχι ο ανα­γνώστης. Στον λαθροκυνηγό λαθραίο είναι το θήραμα όχι ο κυνηγός. Και όσον αφορά τον λαθρεπιβά­τη που δεν έχει πληρώσει εισιτήριο, λαθραία είναι η πράξη του όχι ο ίδιος…». Αστεία επιχειρήματα που μόνο με την ανάγκη να γεμίσουν οι σελίδες μπορούν να εξηγηθούν. Στην πραγματικότητα η λέξη μπορεί να χαρακτηρίζει αντικείμενο, ενέργεια ή κατάσταση και στις περιπτώσεις που απαριθμεί η αρθρογράφος χαρακτηρίζει όχι τα αντικείμενα –τον λαγό για παράδειγμα- αλλά την ενέργεια ή την κατάσταση του υποκειμένου. Έτσι χαρακτηρίζοντας κάποιον «λαθρομετανάστη» την νομική υπόστασή του περιγράφεις και σε καμία περίπτωση δεν τον συνδέεις με την έννοια της εγκληματικότητας.
Η συνειδητή και επίμονη προσπάθεια να ταυτιστούν στη συλλογική συνείδηση οι πρόσφυγες με τους παράτυπους –έτσι τους αποκαλεί η Διεθνής Αμνηστία, οι ίδιοι έχουν σοβαρότερα προβλήματα που τους απασχολούν- μετανάστες, στοχεύει στην «εύκολη» εκμετάλλευση του συναισθήματος, αντί να προσφύγει στην επίπονη αναζήτηση ορθολογικών επιχειρημάτων στα πλαίσια του ανθρωπισμού αλλά ασφαλώς και του ρεαλισμού. Γιατί και ο κύριος Τσίπρας όταν έλεγε ότι θα σκίσει τα μνημόνια και θα διαγράψει το χρέος ή όταν διακήρυττε «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» το συναίσθημα εκμεταλλευόταν αφήνοντας στην άκρη την λογική και τον ρεαλισμό.
Όπως αναφέρει και η αρθρογράφος «πάμε πάλι να ξανασυστηθούμε» για να μην παρεξηγηθούμε. Η μητέρα μου, γεννημένη το 1916, έγινε από δέκα χρονών υπηρέτρια, υφάντρα, σταχομαζώχτρα, εργάτρια για να μεγαλώσει τα μικρότερα αδέρφια της. Σπίτι δεν είχαν, μισό στρέμμα χωράφι δεν είχαν, στρουθία του ουρανού που πάλευαν να επιβιώσουν με την απόλυτα κυριολεκτική και όχι την σοφιστικέ, από χορτάτους και αδίψαστους, χρήση του όρου επιβίωση. Τιμώ την μνήμη της κατανοώντας τον αγώνα της επιβίωσης των ανθρώπων, είτε είναι συμπολίτες μας, είτε πρόσφυγες, είτε μετανάστες παράνομοι ή νόμιμοι. Πολύ περισσότερο από πολλούς αστούς ή αφελείς που λόγω καταβολών, συνθηκών διαβίωσης, και δυνατότητας ουσιαστικής νοητικής προσέγγισης καταστάσεων που δεν βίωσαν, μόνο ανέξοδες θεωρητικές απόψεις έχουν για το θέμα.
Ας αφήσουμε την φαντασία μας να ταξιδέψει σε ένα από τα αγαπημένα στέκια του κοινού των lifestyleεκπομπών και εντύπων, όπου συχνάζουν οι διάφοροι celebritiesκαι το οποίο φυσικά είναι, λόγω κόστους, απαγορευμένο για τους κοινούς θνητούς, γηγενείς ή αλλοδαπούς. Στη συνέχεια ας παρακολουθήσουμε έναν, επίσης φανταστικό, διάλογο.
«-Απορώ Λίζα, έλεγε η κυρία στο διπλανό τραπέζι, πως εσύ εξακολουθείς να τους αποκαλείς λαθρομετανάστες.
-Πόσα δίνετε στην υπηρέτρια σας Σίλια, Μαρία δεν την λένε;
-Όχι αλλά δυσκολεύομαι με το πραγματικό της όνομα γι’ αυτό την έβγαλα Μαρία. Της δίνουμε 500 ευρώ.
-Ασφαλώς πληρώνετε και την ασφάλισή της.
-Τι λες καλή μου, αφού είναι παράτυπη!!»
Είπε η κυρία δίνοντας από το, rare ψημένο, βιολογικό φιλετάκι της στη σκυλίτσα της. Γιατί η κυρία αγαπά τα ζώα. Όπως και τους ανθρώπους άλλωστε.
 
Αντώνης Αντωνάκος
13-10-2018
Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018 01:12

«Αιδήμων σιωπή…». του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

«Αιδήμων σιωπή…».
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στα Σκόπια οδηγεί μάλλον σε ματαίωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Είναι δύσκολο, με τους κανόνες που διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας, να καταλάβουμε ποιοι είναι πραγματικά απογοητευμένοι και ποιοι χαρούμενοι από αυτήν την εξέλιξη. Επιφανειακά μόνο μπορούμε να υποθέσουμε, σύμφωνα με τις επίσημες θέσεις τους, ότι η κυβέρνηση είναι απογοητευμένη και η αξιωματική αντιπολίτευση ικανοποιημένη.

Παρά τις εκτεταμένες συζητήσεις που έγιναν όλο το προηγούμενο διάστημα ελάχιστοι ασχολήθηκαν με μια καθοριστική πτυχή του θέματος η οποία σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα οδηγεί τη συμφωνία σε ναυάγιο. Η προσφυγή της γειτονικής χώρας σε δημοψήφισμα δεν ήταν δεδομένη. Την κατέστησε αναγκαία η απαίτηση της Ελλάδας για συγκεκριμένες αλλαγές στο σύνταγμα της Π.Γ.Δ.Μ., απαίτηση η οποία επεβλήθη στην κυβέρνηση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Γράφει για το θέμα ο Αλέξης Παπαχελάς(Καθημερινή, 2-10-18): «Η αναγκαστική συνταγματική αναθεώρηση, την οποία επέβαλε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στην κυβέρνηση ως μέρος της συμφωνίας, απεδείχθη η πιο κρίσιμη δικλίδα ασφαλείας.». Για όσους προσέχουν τα σημαινόμενα ήταν εμφανές από το περασμένο Φθινόπωρο το γεγονός ότι σε κάθε ευκαιρία ο Πρόεδρος στις δημόσιες δηλώσεις του επαναλάμβανε την απαίτηση για την τροποποίηση του συντάγματος της FYROM. Ήταν επίσης εμφανές ότι αποδέκτης του μηνύματος δεν ήταν η κυβέρνηση των Σκοπίων αλλά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ενώ το γεγονός αυτό είναι αναμφισβήτητο δημιουργεί απορίες η σιωπή επί του θέματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του φίλα προσκείμενου σε αυτήν τύπου. Γιατί αρνούνται να αναδείξουν τον καθοριστικό ρόλο του Προέδρου όταν μάλιστα φαίνεται να οδηγεί στο επιθυμητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα της μη υλοποίησης της συμφωνίας των Πρεσπών; Δεν θα έπρεπε να αναδεικνύεται αυτό το γεγονός όχι μόνο επειδή ο Πρόεδρος αποτέλεσε ένα εκ των κορυφαίων στελεχών της παράταξης, αλλά ταυτόχρονα και γιατί ο συγκεκριμένος όρος ήταν μέρος των προϋποθέσεων που η Ν.Δ. είχε θέσει το 2008;
Αντί γι’ αυτό παρατηρείται «αιδήμων σιωπή» από όλους εκείνους που δεν χάνουν ευκαιρία για να υπονομεύσουν το κύρος του -ταυτίζοντάς τον με την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ - ενώ όπως γράφει ο Μανώλης Κοττάκης(ΕΣΤΙΑ 2-10-18): «Ό Παυλόπουλος σε σύγκριση με τόν προκάτοχό του είναι ή μέρα μετην νύχτα». Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο υπόγειος πόλεμος εναντίον του –και εναντίον του Καραμανλή- διεξάγεται από συγκροτήματα που με πάθος και αφοσίωση στήριξαν στο παρελθόν το ΠΑΣΟΚ και σήμερα στηρίζουν το ΚΙΝΑΛ και (κατ’ ανάγκη;) την Ν.Δ.. Γιατί λοιπόν η φιλελεύθερη παράταξη αντί να αντιταχθεί στην υπονόμευση την υποθάλπει ακόμα και μέσα στα σπλάχνα της;
Αντωνάκος Αντώνης
04-10-2018
Παρασκευή, 05 Οκτωβρίου 2018 02:23

Το δημοψήφισμα και ο Πρόεδρος του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Το δημοψήφισμα και ο Πρόεδρος.
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στα Σκόπια οδηγεί μάλλον σε ματαίωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Είναι δύσκολο, με τους κανόνες που διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας, να καταλάβουμε ποιοι είναι πραγματικά απογοητευμένοι και ποιοι χαρούμενοι από αυτήν την εξέλιξη. Επιφανειακά μόνο μπορούμε να υποθέσουμε, σύμφωνα με τις επίσημες θέσεις τους, ότι η κυβέρνηση είναι απογοητευμένη και η αξιωματική αντιπολίτευση ικανοποιημένη.

Παρά τις εκτεταμένες συζητήσεις που έγιναν όλο το προηγούμενο διάστημα ελάχιστοι ασχολήθηκαν με μια καθοριστική πτυχή του θέματος η οποία σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα οδηγεί τη συμφωνία σε ναυάγιο. Η προσφυγή της γειτονικής χώρας σε δημοψήφισμα δεν ήταν δεδομένη. Την κατέστησε αναγκαία η απαίτηση της Ελλάδας για συγκεκριμένες αλλαγές στο σύνταγμα της Π.Γ.Δ.Μ., απαίτηση η οποία επεβλήθη στην κυβέρνηση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Γράφει για το θέμα ο Αλέξης Παπαχελάς(Καθημερινή, 2-10-18): «Η αναγκαστική συνταγματική αναθεώρηση, την οποία επέβαλε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στην κυβέρνηση ως μέρος της συμφωνίας, απεδείχθη η πιο κρίσιμη δικλίδα ασφαλείας.». Για όσους προσέχουν τα σημαινόμενα ήταν εμφανές από το περασμένο Φθινόπωρο το γεγονός ότι σε κάθε ευκαιρία ο Πρόεδρος στις δημόσιες δηλώσεις του επαναλάμβανε την απαίτηση για την τροποποίηση του συντάγματος της FYROM. Ήταν επίσης εμφανές ότι αποδέκτης του μηνύματος δεν ήταν η κυβέρνηση των Σκοπίων αλλά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ενώ το γεγονός αυτό είναι αναμφισβήτητο δημιουργεί απορίες η σιωπή επί του θέματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του φίλα προσκείμενου σε αυτήν τύπου. Γιατί αρνούνται να αναδείξουν τον καθοριστικό ρόλο του Προέδρου όταν μάλιστα φαίνεται να οδηγεί στο επιθυμητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα της μη υλοποίησης της συμφωνίας των Πρεσπών; Δεν θα έπρεπε να αναδεικνύεται αυτό το γεγονός όχι μόνο επειδή ο Πρόεδρος αποτέλεσε ένα εκ των κορυφαίων στελεχών της παράταξης, αλλά ταυτόχρονα και γιατί ο συγκεκριμένος όρος ήταν μέρος των προϋποθέσεων που η Ν.Δ. είχε θέσει το 2008;
Αντί γι’ αυτό παρατηρείται «αιδήμων σιωπή» από όλους εκείνους που δεν χάνουν ευκαιρία για να υπονομεύσουν το κύρος του -ταυτίζοντάς τον με την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ - ενώ όπως γράφει ο Μανώλης Κοττάκης(ΕΣΤΙΑ 2-10-18): «Ό Παυλόπουλος σε σύγκριση με τόν προκάτοχό του είναι ή μέρα μετην νύχτα». Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο υπόγειος πόλεμος εναντίον του –και εναντίον του Καραμανλή- διεξάγεται από συγκροτήματα που με πάθος και αφοσίωση στήριξαν στο παρελθόν το ΠΑΣΟΚ και σήμερα στηρίζουν το ΚΙΝΑΛ και (κατ’ ανάγκη;) την Ν.Δ.. Γιατί λοιπόν η φιλελεύθερη παράταξη αντί να αντιταχθεί στην υπονόμευση την υποθάλπει ακόμα και μέσα στα σπλάχνα της;
Αντώνης Αντωνάκος
4/10/18
Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018 02:08

Ο (Τ)Ζακ και… η φασολιά του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

«Εδώ δεν είμαστε Φαρ Ουέστ, δεν μπορεί ο κάθε πολίτης να κατέχει και να κάνει χρήση όπλου από μόνος του απλά γιατί βρέθηκε σε δύσκολη θέση…».
Την παραπάνω δήλωση είχε κάνει ο απομακρυνθείς υπουργός –της ανύπαρκτης- Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας όταν ο 88χρόνος πυροβόλησε εναντίον δύο ληστών που εισέβαλαν στο σπίτι του. Λίγες μέρες μετά, ξημερώματα Μεγάλης Δευτέρας, ο Αλέξανδρος Σταματιάδης δολοφονήθηκε από ληστές, μέσα στο σπίτι του μπροστά στην οικογένειά του, με δύο σφαίρες στην πλάτη. Πριν από λίγες μέρες, μια 18χρονη τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι από φωτοβολίδα ευθείας βολής. Το ίδιο είχε συμβεί στο κέντρο της Αθήνας, πριν από λίγους μήνες, με σοβαρό τραυματισμό νεαρής δικηγόρου στο πόδι.

Συμπληρώθηκαν 26 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη και 24 από την «παράπλευρη» απώλεια του 20χρονου σπουδαστή Θάνου Αξαρλιάν. Κανένα πρωτοσέλιδο δεν εμφανίστηκε στον «προοδευτικό» τύπο, κανένα άρθρο «δημοκρατικού» δημοσιογράφου που να καταδικάζει την ακροαριστερή δολοφονική παράνοια. Οι άδειες στους αδίστακτους δολοφόνους, υπό τις επευφημίες των θαυμαστών τους, δεν είναι θέμα γι’ αυτούς που για δεκαετίες μας επιβάλλουν τον δικό τους νόμο της ιδεολογικής και ηθικής ορθότητας.
Ο θάνατος πριν από 6 ημέρες του Ζακ θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με περισσότερη περίσκεψη και όχι μονόπλευρα. Απαιτείται περισσότερη σοβαρότητα από όλους. Κανένας δεν είπε ότι η κοινωνία πρέπει να προσπεράσει αδιάφορη. Αλλά από την άλλη πλευρά προφανώς δεν είναι η ευκαιρία, όπως φαίνεται ότι την είδαν ορισμένοι, για να δημιουργηθεί άλλος ένας «ήρωας». Σχεδόν μία εβδομάδα μετά τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατό του, δύο εφημερίδες αφιερώνουν τα σημερινά πρωτοσέλιδά τους στο γεγονός. Βγάζουν, δίκην εισαγγελέων, πορίσματα αποφαινόμενες με ολοσέλιδους τίτλους: «ΔΕΝ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΛΗΣΤΕΨΕΙ» η μία και «Το 2ο λιντσάρισμα του Ζακ» η άλλη, η οποία μάλιστα αποφαίνεται και για την πολιτική ταυτότητα του ενός εκ των εμπλεκομένων.
Είναι γεγονός ότι η εικόνα του Ζακ όταν, παραπαίοντας, προσπαθεί να σπάσει την τζαμαρία του κοσμηματοπωλείου, σου δημιουργεί την αίσθηση ότι πρόκειται για τα «απομεινάρια μιας ζωής». Έτσι από την ασφάλεια της απόστασης μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι έπρεπε να αντιμετωπιστεί πιο ψύχραιμα. Αυτό όμως θα πρέπει να ισχύσει για όλους τους πρωταγωνιστές του δράματος που δεν πρέπει να παραδίδονται σε ηθικό λιντσάρισμα.
Θα πρέπει να προσέξουν λοιπόν, οι πρόμαχοι της «ηθικής» ορθότητας που δεν αφήνουν ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Η φασολιά δεν οδηγεί μόνο στη «χρυσή κότα», αποτελεί και το δρόμο καθόδου των «τεράτων» στη γη.
Αντώνης Αντωνάκος
27/9/2018
Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018 00:29

Γυρολόγοι και… προσκυνητές του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Γυρολόγοι και… προσκυνητές.
Στην πολιτική γενικά ισχύει ο κανόνας που θέλει το σκοπό να αγιάζει τα μέσα. Το ερώτημα είναι ποιος είναι ο σκοπός και ποια είναι τα μέσα; Τι είναι η πολιτική και τι πρέπει να υπηρετεί; Το κοινωνικό σύνολο ή το ατομικό συμφέρον; Το φαινόμενο αλλαγής πολιτικής τοποθέτησης είναι αρκετά συνηθισμένο μεταξύ των πολιτών. Όταν η αλλαγή είναι αποτέλεσμα ιδεολογικής διαφοροποίησης είναι υγιής, τα κίνητρα όμως δεν είναι πάντα πολιτικά.

Αν για τους ψηφοφόρους η πρόταξη του ατομικού συμφέροντος είναι πολιτικά απορριπτέα, για τους πολιτικούς η επιλογή κόμματος με προσωπικά κριτήρια είναι ηθικά απαράδεκτη. Η μετακίνηση της κυρίας Δαμανάκη και του κυρίου Ανδρουλάκη από την Αριστερά στο ΠΑΣΟΚ υπήρξε αποτέλεσμα αλλαγής των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Η εγκατάλειψη της ουτοπίας της Δικτατορίας του Προλεταριάτου ήρθε ως αποτέλεσμα εμπειριών και γνώσης που αποκτήθηκε στην πορεία. Παρόμοια παραδείγματα μετακινήσεων έχουμε πολλά στο παρελθόν και είναι φαινόμενα πολιτικής υγείας.
Όμως, δυστυχώς, δεν είναι πάντοτε έτσι. Πολλές φορές οι μετακινήσεις-μεταγραφές των πολιτικών έχουν ως μοναδικό γνώμονα το ατομικό τους συμφέρον. Γιατί τι άλλο υπηρετούσε η κάθοδος του Γεωργίου Παπανδρέου με τον Συναγερμό του Παπάγου το 1952; Τι άλλο υπηρετούσε η συστράτευση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη με το ΚΚΕ(ΕΔΑ) το 1956; Ή ακόμα, στις ίδιες εκλογές, των Βενιζέλου και Παπανδρέου με τους κομμουνιστές; Ποίο ήταν το νόημα της παρουσίας του κυρίου Κοντογιαννόπουλου και των νεοφιλελεύθερων κυρίων Μάνου και Ανδριανόπουλου στο «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ;
Είναι γνωστή η αμοιβαία «αγάπη» των κυρίων Βενιζέλου και Παπανδρέου. Η δημιουργία του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. από τον τελευταίο αποδυνάμωσε το ΠΑΣΟΚ και την ηγεσία του. Αλλά ποια πολιτική εξυπηρετούσε η δημιουργία αυτού του «σοσιαλιστικού κινήματος»; Τι εξυπηρετούσαν παλιότερα η ΔΗΑΝΑ, η ΠΟΛΑΝ, το ΚΠΕ, το ΛΑΟΣ στο χώρο της κεντροδεξιάς; Ήταν πάντοτε πολιτικά «αθώα» η δημιουργία τους ή μήπως κάτι ή κάποιοι, πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες των ιδρυτών τους, κρύβονταν πίσω τους;
Όσο το πολιτικό τοπίο παραμένει θολό, με την Ν.Δ. και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να κερδίζουν, αθροιστικά, το 50% στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων το φαινόμενο των «πολιτικών μεταγραφών» θα ενταθεί. Ταυτόχρονα θα φουντώσουν και οι καταγγελίες κατά των πολιτικών «γυρολόγων». Δυστυχώς ο τυχοδιωκτισμός στην πολιτική αναπτύσσεται όσο το επίπεδο των πολιτικών ταγών υποβαθμίζεται και όσο ο αξιακός κώδικας της κοινωνίας χαλαρώνει.
Όμως, επειδή, όπως έχει αποδείξει η εμπειρία, οι πολιτικοί «μετανάστες» μεταφέρουν ως μοναδική πολιτική αποσκευή το σαρκίο τους και επειδή η πολιτική δεν υπηρετείται με αφορισμούς και με ευχέλαια, απαιτείται νηφαλιότητα. Δεν είναι κατ’ ανάγκη όσοι φεύγουν –ή εκδιώκονται από το «μαντρί»- πολιτικοί «γυρολόγοι» ούτε όσοι εισέρχονται σε αυτό «προσκυνητές».  
ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 78

Εκπαιδευτικά Νέα