Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Άρθρα & Απόψεις (1007)


 

 

 
26 Οκτωβρίου 1912: Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και η σύγκρουση Βενιζέλου-Κωνσταντίνου Το δραματικό παρασκήνιο της βεντέτας του πρωθυπουργού με τον βασιλιά και τα πολεμικά γεγονότα ως την ύψωση της γαλανόλευκης στον Λευκό Πύργο

Όπως είναι γνωστό, η Ελλάδα, η Σερβία, η Βουλγαρία και το Μαυροβούνιο το καλοκαίρι του 1912 συγκρότησαν συμμαχία με σκοπό την απελευθέρωση των υπόδουλων χριστιανικών λαών της Βαλκανικής Χερσονήσου από την οθωμανική αυτοκρατορία.


Έτσι ζητήθηκε η εισαγωγή ριζικών μεταρρυθμίσεων υπέρ των λαών αυτών (30/9/1912). Η Τουρκία άρχισε να κωλυσιεργεί και προσπάθησε με μυστικές διαπραγματεύσεις να αποσπάσει τη χώρα μας από τη συμμαχία αυτή. Ως αντάλλαγμα για την ουδετερότητα της Ελλάδας, παραχωρούσε την Κρήτη.

Ωστόσο η απόφαση της ελληνικής πλευράς δεν άλλαξε. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όπως έλεγε, δεν ήθελε η «Ελλάς να μείνει εσαεί εις την Μελούναν» (διάβαση στις νοτιοδυτικές απολήξεις του Κάτω Ολύμπου, μεταξύ των πεδιάδων Λάρισας και Ελασσόνας, όπου βρισκόταν ως τότε η συνοριακή γραμμή μεταξύ Ελλάδας-Οθωμανικής αυτοκρατορίας).
Στις 17/9/1912 (όλες οι ημερομηνίες που αναφέρουμε είναι με το παλαιό ημερολόγιο), δημοσιεύτηκε το διάταγμα της γενικής επιστράτευσης, η οποία ολοκληρώθηκε ως τις 5/10. Ο διάδοχος Κωνσταντίνος διορίστηκε αρχιστράτηγος και ο στρατηγός Π. Δαγκλής γενικός επιτελάρχης. Στο γενικό στρατηγείο τοποθετήθηκαν ο αντισυνταγματάρχης Β. Δούσμανης και οι λοχαγοί Ι. Μεταξάς, Ξ. Στρατηγός, Πάλλης και Εξαδάκτυλος.



Τόσο οι Τούρκοι όσο και οι μεγάλες δυνάμεις είχαν μάλλον υποτιμήσει τον Ελληνικό στρατό, ιδίως μετά τον ατυχή πόλεμο του 1897.

Ωστόσο, ιδιαίτερα μετά την Επανάσταση στο Γουδί (1909), τα πράγματα είχαν αλλάξει…
Στις 5 Οκτωβρίου 1912, ο ελληνικός στρατός ξεκινώντας από τα σύνορα της ανατολικής Θεσσαλίας, μπήκε στο τουρκικό έδαφος…

Η προέλαση του ελληνικού στρατού

Οι Τούρκοι δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τη Μελούνα.
Ωστόσο, στην Ελασσόνα υπήρξε μεγάλη αντίσταση. Μετά από λυσσαλέα μάχη, ο στρατός μας ελευθέρωσε την πόλη. Χαρακτηριστικό γεγονός είναι ότι ένας Τούρκος χότζας από την αρχή της μάχης πολεμούσε από τον μιναρέ. Ακόμα κι όταν οπισθοχώρησαν ο στρατιώτες του, σκότωνε Έλληνες φαντάρους! Τότε τοποθετήθηκαν αναμμένα δέματα από χορτάρι στην πόρτα του μιναρέ και ο χότζας από τον καπνό αναγκάστηκε να βγει έξω κάνοντας την προσευχή του στον Αλλάχ! Ωστόσο «γαζώθηκε» από τα ελληνικά πυρά και σκοτώθηκε… (Γ. Κορδάτος, «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας»).

Σπάνιες λήψεις

Κομβικής σημασίας ήταν η μάχη των στενών του Σαρανταπόρου που είχαν εξαιρετική οχύρωση. Η μάχη είχε διάρκεια δύο ημέρες και ο στρατός μας πέτυχε μεγάλη νίκη, η οποία προκάλεσε αίσθηση στους ξένους στρατιωτικούς παρατηρητές, που πίστευαν ότι απαιτείται τουλάχιστον ένας μήνας για την εκπόρθηση των στενών. Τις επόμενες ημέρες, απελευθερώθηκαν τα Σέρβια, όπου οι Τούρκοι λίγο πριν την  εσπευσμένη αποχώρησή τους, εκτέλεσαν πέντε ιερείς και 70 πρόκριτους.

Ακολούθησαν η Κοζάνη, η Σιάτιστα, η Κατερίνη, τα Γρεβενά και η Βέροια.

Η πορεία του ελληνικού στρατού συνεχίστηκε και η επόμενη μάχη δόθηκε για την κατάληψη των Γιαννιτσών.

Τα Γιαννιτσά ήταν ιερή πόλη για τους μουσουλμάνους. Η φρουρά τους αποτελούνταν από 150 μόνο άντρες. Η προέλαση των ελληνικών δυνάμεων όμως θορύβησε το τουρκικό επιτελείο, το οποίο την ενίσχυσε με εφέδρους από τη Μ. Ασία, εφέδρους από τη Θεσσαλονίκη και άλλες δυνάμεις (XIV Μεραρχία Σερρών κ.ά.).
Συνολικά πλέον, στα Γιαννιτσά υπήρχαν περίπου 25.000 Τούρκοι στρατιώτες και 30 πυροβόλα.



Τελικά, παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες (ασταμάτητη βροχόπτωση), δείχνοντας αυταπάρνηση και ηρωισμό, οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν έχοντας απώλειες 10 αξιωματικούς και 178 οπλίτες, να καταλάβουν την πόλη, αιχμαλωτίζοντας 3.000 Τούρκους αξιωματικούς οπλίτες. Οι απώλειες των αντιπάλων δεν είναι γνωστές. Στη μάχη αυτή τεράστια ήταν η συμβολή του 9ου Τάγματος Ευζώνων της VI Μεραρχίας, υπό τον Αντισυνταγματάρχη Κ. Παπαδόπουλο (Γ. Κορδάτος, Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας).

Η νίκη αυτή πανηγυρίστηκε ιδιαίτερα από όλους τους Έλληνες. Επόμενος και μεγάλος στόχος ήταν η πρωτεύουσα της Μακεδονίας, η Θεσσαλονίκη. Είχε προηγηθεί ωστόσο ένα έντονο παρασκήνιο, για το οποίο οι απόψεις σε πολλά επιμέρους ζητήματα διίστανται. Σε αυτό θα αναφερθούμε στη συνέχεια.

Θεσσαλονίκη ή Μοναστήρι: Η διαμάχη(;) μεταξύ Βενιζέλου-Κωνσταντίνου

Από τις 12 Οκτωβρίου ήδη, ο Κωνσταντίνος βρισκόταν σε δίλημμα. Θα έπρεπε να συνεχίσει την πορεία του προς τον βορρά και να κατευθυνθεί στο Μοναστήρι (σημ. η σημερινή Μπίτολα της FYROM), όπου εκείνη την  εποχή υπήρχε μεγάλη και πλούσια ελληνική κοινότητα; Οι μεγαλύτεροι έμποροι ήταν Έλληνες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και οι Σλάβοι και Σλαβομακεδόνες κάτοικοι της πόλης μιλούσαν ελληνικά. Ή θα έπρεπε να κατευθυνθεί προς τη Θεσσαλονίκη και να καταλάβει την πόλη, όχι μόνο για εθνικούς λόγους αλλά και για στρατιωτικούς, καθώς το λιμάνι της θα πρόσφερε μεγάλη βοήθεια στον ανεφοδιασμό του στρατού;

Ο Γ. Κορδάτος γράφει ότι ο Βενιζέλος είχε δώσει προφορικές οδηγίες στον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς τη Θεσσαλονίκη. Ο Κωνσταντίνος, διαπιστώνοντας ότι μεγάλο μέρος του τουρκικού στρατού κατευθυνόταν προς τη Βέροια, συμπέρανε ότι οποιαδήποτε κίνηση προς το Μοναστήρι (προς το οποίο περεμπιπτόντως κινούνταν ήδη οι Σέρβοι) θα ήταν άκρως επικίνδυνη. Έτσι έδωσε εντολή για κίνηση προς Θεσσαλονίκη.

Ο Βενιζέλος, στις 13/10/1912 απέστειλε στον αρχιστράτηγο το εξής τηλεγράφημα (αριθμ. τηλ. 80099):
«Αναμένω να μοι γνωρίσητε την περαιτέρω διεύθυνσιν ην θα ακολουθήσει η προέλασις του στρατού της Θεσσαλίας. Παρακαλώ μόνον να έχετε υπ’ όψιν ότι σπουδαίοι πολιτικοί λόγοι επιβάλλουσι να ευρεθώμεν μία ώραν ταχύτερον εις την Θεσσαλονίκην».



Ο Κρητικός εθνάρχης έβλεπε τον κίνδυνο οι Βούλγαροι οι οποίοι σημείωναν σημαντικές επιτυχίες στη Θράκη και την Ανατολική Μακεδονία, να προλάβουν να μπουν πρώτοι στη «νύμφη του Θερμαϊκού». Επειδή σκοπός του άρθρου αυτού είναι κυρίως η εξιστόρηση του πώς έγινε η κατάληψη της Θεσσαλονίκης και δεν υπάρχει καμία διάθεση από την πλευρά μας να εμπλακούμε σε ζητήματα που ταλάνισαν και έβλαψαν τη χώρα, δεν θα επεκταθούμε στο θέμα αυτό, για το οποίο άλλωστε έρχονται στο φως συνεχώς νέα στοιχεία. Έτσι π.χ. σε ομιλία του στη Βουλή, στις 13/10/1917, ο Βενιζέλος, απαντώντας στον Δ. Ράλλη, αποκάλυψε στοιχεία τα οποία όμως δεν είναι δυνατό να τεκμηριωθούν. Ενώ παλαιότερα αυτά θεωρούνταν ακριβή, σήμερα αμφισβητούνται από τους περισσότερους. Παραπέμπουμε τους αναγνώστες του protothema.gr στο εξαιρετικό δίτομο έργο του Ιωάννη Παπαφλωράτου «Η Ιστορία του Ελληνικού Στρατού (1833-1949)», έκδ. 2014, απ’ όπου με την ευγενική άδεια του συγγραφέα, αντλήσαμε πολύτιμα στοιχεία για το άρθρο αυτό. Στο βιβλίο αυτό υπάρχουν όλα τα τελευταία στοιχεία που προκύπτουν από την ιστορική έρευνα.
Η τελική πορεία προς τη Θεσσαλονίκη: Η γαλανόλευκη στον Λευκό Πύργο

Μετά την κατάληψη των Γιαννιτσών, όπως είδαμε, αποφασίστηκε τελικά η πορεία προς Θεσσαλονίκη (Ο Γ. Κορδάτος υποστηρίζει ότι υπήρξε κωλυσιεργία από την πλευρά του Κωνσταντίνου). Η πορεία αυτή δεν ήταν καθόλου εύκολη. Οπισθοχωρώντας από τα Γιαννιτσά οι Τούρκοι, κατέστρεψαν τις γέφυρες του Αξιού. Οι καιρικές συνθήκες ήταν άθλιες.

Παράλληλα, υπήρχε πρόβλημα στην τροφοδοσία του στρατού, με χαρακτηριστικότερο εκείνο της III Μεραρχίας, της οποίας οι στρατιώτες στασίασαν ζητώντας «ψωμί-ψωμί».
Αναγκάστηκε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος να μεταβεί εκεί όπου στάθμευε η Μεραρχία και να δοθεί εντολή για άμεση τροφοδοσία των ανδρών της.
Στις 25 Οκτωβρίου το ελληνικό στρατηγείο είχε εγκατασταθεί στο Τοψίν (σημ. Γέφυρα), 25 χλμ. βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης.

Στη συμπρωτεύουσα δεν υπήρχαν πολλές στρατιωτικές δυνάμεις από την πλευρά των Τούρκων, καθώς είχαν μετακινηθεί, όπως αναφέραμε, προς τα Γιαννιτσά. Στις 18/10 ο Ν. Βότσης, με ένα μικρό πολεμικό πλοίο, μπήκε στο λιμάνι της πόλης και τορπίλισε το τουρκικό καταδρομικό «Φεχτή-Μπουλέν», προκαλώντας πανικό στους Τούρκους.



Ήταν πλέον φανερό ότι η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης ήταν θέμα χρόνου. Πραγματικά, οι πρόξενοι των μεγάλων δυνάμεων στην  πόλη παρενέβησαν για να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για την παράδοση της τουρκικής φρουράς. Αρχικά ο Τούρκος αρχιστράτηγος Χασίν Ταξίν πασάς ήταν αδιάλλακτος, αργότερα όμως μεταπείσθηκε.

Στις 25/10 οι πρόξενοι Γαλλίας, Γερμανίας, Μ. Βρετανίας και Αυστροουγγαρίας στη Θεσσαλονίκη, καθώς και ο φρούραρχος της πόλης Σεφίκ Πασάς μετέφεραν στον Κωνσταντίνο τις τουρκικές «προτάσεις» για παράδοση της πόλης. Αυτός αρνήθηκε, θεωρώντας υπερβολικές τις τουρκικές αξιώσεις. Τελικά, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις, ο Ταξίν πασάς υποχώρησε και το απόγευμα της 26ης Οκτωβρίου έστειλε μήνυμα στον Κωνσταντίνο ότι αποδεχόταν τους όρους του για παράδοση της πόλης.

Ο Κωνσταντίνος ενημέρωσε τηλεγραφικά τον βασιλιά Γεώργιο και τον Βενιζέλο, όπως και τον επικεφαλής των βουλγαρικών δυνάμεων, οι οποίες βρίσκονταν στο χωριό Άγιοι Απόστολοι, 32 χλμ. μακριά από τη Θεσσαλονίκη. Ένα τηλεγράφημα του Βενιζέλου (02:30 π.μ. της 27/10) προς τον Κωνσταντίνο, με το οποίο τον διέτασσε να μπει στη Θεσσαλονίκη (που είχε ήδη απελευθερωθεί), έγινε αιτία για νέα όξυνση στις σχέσεις των δύο ανδρών, η οποία για κάποιους, αποτέλεσε την αρχή του εθνικού διχασμού…

Στις 26 Οκτωβρίου 1912 ο Τούρκος αρχιστράτηγος του ελληνικού μετώπου Ταξίν Πασάς παρέδωσε τη Θεσσαλονίκη στους απεσταλμένους του Κωνσταντίνου Βίκτωρα Δούσμανη και Ιωάννη Μεταξά. Ο στρατηγός Π. Δαγκλής εγκαταστάθηκε στο Διοικητήριο, ενώ ο λοχαγός Εξαδάκτυλος με τον Ίωνα Δραγούμη, ύψωσαν στο ελληνικό προξενείο στην παραλία, την ελληνική σημαία.

Υπήρχε όμως ένα ακόμα πρόβλημα. Η στάση των Βούλγαρων που προσπαθούσαν να δρέψουν τους καρπούς της ελληνικής επιτυχίας. Ο στρατηγός Γκεόργκι Τεοντόροφ, αξίωσε από τον Ταξίν Πασά την υπογραφή αντίστοιχου πρωτοκόλλου παράδοσης της πόλης με αυτό που υπογράφτηκε με την Ελλάδα. Ο Τούρκος αρνήθηκε.

Στη συνέχεια, ζήτησαν από τον Κωνσταντίνο την είσοδο δύο μεραρχιών τους στην πόλη (35.000 άνδρες συνολικά), χωρίς να αμφισβητήσουν την ελληνική κυριαρχία. Ο νομάρχης Λάρισας Π. Αργυρόπουλος, που ακολουθούσε το γενικό στρατηγείο, ο Ίων Δραγούμης και ο λοχαγός Εξαδάκτυλος επέμεναν να μην επιτρέψει ο Κωνσταντίνος (ο οποίος ήδη από τα ξημερώματα της 28/10 βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη), κάτι τέτοιο. Τελικά ο αρχιστράτηγος δέχτηκε να μπουν στην πόλη δύο βουλγαρικά τάγματα. Ωστόσο, οι Βούλγαροι κατάφεραν να μπει στη Θεσσαλονίκη μία ολόκληρη μεραρχία.

Το γεγονός αυτό, κάποιες προσπάθειες βουλγαρικών στρατευμάτων να μπουν χωρίς άδεια στην πόλη (εμποδίστηκαν από τις ελληνικές δυνάμεις) και μία έκθεση του στρατηγού Τεοντόροφ ότι είχε καταλάβει τη Θεσσαλονίκη και την πρόσφερε στον βασιλιά της Βουλγαρίας(!!!) ήταν η απαρχή της ρήξης Ελλάδας-Βουλγαρίας. Στις 29 Οκτωβρίου έφτασε στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας ο βασιλιάς Γεώργιος. Αποδόθηκαν τιμές από τους άνδρες της II Μεραρχίας, χαιρετισμοί με 21 κανονιοβολισμούς, ενώ υψώθηκε για πρώτη φορά η ελληνική σημαία στον Λευκό Πύργο.
Τα όνειρα, οι κόποι και οι θυσίες πολλών δεκαετιών είχαν αρχίσει να γίνονται πραγματικότητα και να δικαιώνονται…
Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017 00:19

Λαϊκά Δικαστήρια του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 


Λαϊκά Δικαστήρια.
Είναι γνωστό ότι στην Αριστερά ο «θεσμός» του Λαϊκού Δικαστηρίου έχει ιστορία. Στη υπ’ αριθμόν 2 πράξη του Γενικού Αρχηγείου του Δ.Σ.Ε. (10/8/1947) ορίζεται «… Σε κάθε πόλη ή χωριό λειτουργεί λαϊκό δικαστήριο που συγκροτείται από 3 μέλη. Για τη νόμιμη συγκρότησή του είναι απαραίτητος ο λαϊκός επίτροπος που εκφράζει τη γνώμη του (σ.σ. όποιος τολμούσε ας διαφωνούσε…) χωρίς να ψηφίζει και ο γραμματέας που κρατάει τα πρακτικά…».
Προφανώς από αυτή την ιστορία εμπνέονται οι Υπουργοί και τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που επιχειρούν να ακυρώσουν τη δικαιοσύνη και τις αποφάσεις της με την «αυθεντία» της δικής τους κρίσης. Γιατί δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η ευκολία με την οποία πετούν στο καλάθι των αχρήστων την απόφαση 8 δικαστών (3 πρωτόδικα, 5 έφεση) και 2 εισαγγελέων, περί της μη αναστολής της εκτέλεσης της ποινής της Ηριάννας και του Περικλή (είναι απορίας άξιο γιατί το ενδιαφέρον όλων επικεντρώνεται κυρίως στην πρώτη σαν ο δεύτερος να είναι απλώς παρελκόμενο).
Αλήθεια πιστεύει ο κύριος Φίλης ότι 10 άνθρωποι θα έβαζαν το κεφάλι τους στον «ντορβά» για να υπηρετήσουν ποια ακριβώς υποτιθέμενη «κοινωνική βεντέτα»; Και ο Υπουργός Δικαιοσύνης για ποια ακριβώς «δυσάρεστη έκπληξη» μιλούσε μετά την πρωτόδικη απόφαση. Επίσης ποιο ακριβώς νόημα είχε η φράση του ότι «το Δικαστήριο που εξέδωσε τη σημερινή απόφαση φέρει και το βάρος της ευθύνης της κρίσης του»;Γιατί αναφέρει το αυτονόητο; Ή μήπως υπάρχει κάποιο κρυφό μήνυμα σε αυτή τη δήλωση;
Ποιο είναι ακριβώς, επί του προκειμένου, αυτό το περιβόητο «κοινό περί δικαίου αίσθημα»με το οποίο, κατά την κρίση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η «απόφαση βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία» με αποτέλεσμα να «πλήττει κατάφωρα την εμπιστοσύνη των πολιτών στο θεσμό της Δικαιοσύνης»; Όσο για το «Πεσμου Κυρ-εισαγγελέα…» του Υφυπουργού Υγείας τι να πούμε, Πολάκης είναι αυτός πρέπει κάθε μέρα να επιβεβαιώνει τον εαυτό του.
Φυσικά από αυτή την έκρηξη της «ιερής οργής» δεν μπορούσε να απουσιάζει ο «προοδευτικός» τύπος. Έτσι η ΑΥΓΗ δηλώνει με πρωτοσέλιδο ότι η απόφαση είναι «ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΗ»!!! Ενώ, επίσης με πρωτοσέλιδο η «Εφημερίδα των Συντακτών» διαπιστώνει «Δικαστές εν αδίκω». Εισαγγελικός τύπος!
Τελικά οι δικαστές πληρώνονται άδικα. Τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα έκαναν τη δουλειά δωρεάν.
Αντώνης Αντωνάκος
18-10-2017
Δημοσιεύθηκεστη «δημοκρατία» 20/10/2017.
Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017 00:58

Δικαιούται να ομιλεί; του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από


Αν και το ερώτημα θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί ρητορικό έχει στην πραγματικότητα ηθική υπόσταση. Από ηθική άποψη λοιπόν το ερώτημα υπάρχει. Έχει δικαίωμα ο τέως πρωθυπουργός να παρεμβαίνει στα δημόσια πράγματα; Ήταν στο τιμόνι της χώρας 8 χρόνια, διαδεχόμενος μάλιστα μια διετή διαχείριση της εξουσίας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με πρωθυπουργό τον Ανδρέα. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί ο κρατικός μηχανισμός ήταν ήδη στελεχωμένος σε απόλυτο βαθμό από το «κίνημα» και ο πρώτος προϋπολογισμός που εκτέλεσε (του 1996) είχε καταρτιστεί και ψηφιστεί από το κόμμα του.

 

Διαδεχόμενος έναν χαρισματικό (αν και καταστροφικό) ηγέτη κέρδισε οριακά τον Άκη στην κούρσα της διαδοχής με το προσωνύμιο του «λογιστή» - δώρο από τους «άσπονδους» εσωκομματικούς του φίλους - να τον συνοδεύει. Κυβερνώντας τη χώρα σε μια ιδιαίτερα ευνοϊκή διεθνή οικονομική συγκυρία και ενισχυμένος με τα Ευρωπαϊκά κονδύλια είχε, σε σκανδαλώδη βαθμό, την αμέριστη στήριξη – με το αζημίωτο – των Μ.Μ.Ε..
Ακόμα και αν παραβλέψουμε τα σκάνδαλα και το πάρτι με τις μίζες που οργίαζαν κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του – οι Άκης, Μαντέλης, Τσουκάτος, Σμπώκος, Παπαντωνίου, οι εξοπλισμοί, τα Δημόσια έργα, οι προμήθειες, το C4I κ.λπ. είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου – το ερώτημα που ανακύπτει είναι τι έκανε για την οικονομία ο κ. Σημίτης;
 
19 95
2003
2004
Διαφορά
1995-2004
Βέλγιο
130.2
98.4
94
-36,2
Ιρλανδία
80.1
31
29.4
-50,7
Ελλάδα
108,7
109,9
112.2
+3,5
Ισπανία
63.3
48.8
46.3
-17
Ιταλία
120.9
104
103.7
-17,2
Ολλανδία
76.1
52
52.4
-23,7
Ξεκινώντας από το βασικότερο πρόβλημα, δηλαδή την υπερχρέωση, θα περίμενε εύλογα ο πολίτης να έχει θετικές επιδόσεις. Αντί γι’ αυτό το χρέος αυξήθηκε κατά 3,5% όταν την ίδια περίοδο όλες οι άλλες χώρες της Ε.Ε. με χρέος μεγαλύτερο του 60% του Α.Ε.Π. το μείωσαν από 17% ή Ισπανία μέχρι 50,7% η Ιρλανδία (στοιχεία Eurostat 2012a). Επομένως παρέλαβε από τον Ανδρέα μια υπερχρεωμένη χώρα και την παρέδωσε με μεγαλύτερο χρέος.
Το χρηματιστήριο από μοχλός ανάπτυξης της πραγματικής οικονομίας μετατράπηκε, με τη βοήθεια της κυβέρνησης και των φίλων της, στο μεγαλύτερο οικονομικό σκάνδαλο με αποτέλεσμα την εξαΰλωση των καταθέσεων των πολιτών και την καταλήστευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών τους ταμείων. Αλήθεια οι «εισαγγελείς» των Μ.Μ.Ε. που εκτενώς ασχολήθηκαν, καλώς, με τα «Δομημένα» (έστω και αν τελικά αυτά αποδείχτηκαν πιο αξιόπιστα από τα κρατικά) γιατί δεν ασχολήθηκαν με το μηδενισμό των «επενδύσεων» της Δ.Ε.Κ.Α. σε μετοχές (τραπεζικές και άλλες);
Αλλά ας έρθουμε στην ένταξη της χώρας στην Ο.Ν.Ε.. Παραβλέποντας και πάλι τη «δημιουργική» λογιστική που χρησιμοποιήθηκε, τα αλλοιωμένα στοιχεία (ομόλογο GoldmanSacs κ.λπ.), θα θέσουμε το ουσιαστικό ερώτημα. Με δεδομένη την μεταπρατική και παρασιτική δομή της Ελληνικής οικονομίας και το αντιπαραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης που με προϊούσα δυναμική διόγκωνε το εμπορικό ισοζύγιο, ήταν προς όφελος της χώρας ή ένταξη; Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι τις προηγούμενες 2 δεκαετίες το δολάριο από τις 40 δραχμές εκτινάχθηκε στις 365 με αποτέλεσμα σε κάποιο βαθμό να μειώνεται το χάσμα του εμπορικού ισοζυγίου. Το ποιες επιπτώσεις θα είχε η υιοθέτηση από τη χώρα ενός σταθερού και μάλιστα ανατιμώμενου (έναντι του δολαρίου) νομίσματος αναλύεται εξαιρετικά από τον DirkMuller («ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ», Λιβάνης 2013). Το «φθηνό» χρήμα και στον Δημόσιο αλλά ιδιαίτερα στον Ιδιωτικό τομέα το πληρώσαμε ακριβά και θα το πληρώνουμε για πολλές δεκαετίες ακόμα. Η διοχέτευση ρευστότητας στην αγορά χρηματοδότησε τη δημιουργία θέσεων εργασίας στην Γερμανία και την Άπω Ανατολή υποθηκεύοντας το μέλλον μας.
Η διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων δημιούργησε μια προσωρινή ευωχία, αυξάνοντας όμως το χρέος και τη διαφθορά και αφήνοντας τη χώρα με υποδομές που σαπίζουν και άλυτα προβλήματα. Το «Ελληνικό» ασφαλώς δεν είναι πρόβλημα των τελευταίων 2 χρόνων, ούτε το «Παραλιακό Μέτωπο», ούτε το Ο.Α.Κ.Α. για να θυμηθούμε μόνο μερικά έργα που σε λίγο το Κ.Α.Σ. θα τα χαρακτηρίζει ιστορικά μνημεία.
Έγιναν βεβαίως Δημόσια Έργα, σε αντίθεση με την ακινησία της δεκαετίας του 80, αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Όμως είναι αμφίβολο αν θα γινόταν οτιδήποτε αν δεν υπήρχαν τα κοινοτικά πακέτα στο πλαίσιο των οποίων η εκτέλεση των έργων ήταν υποχρεωτική. Ακόμα και έτσι όμως δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι τα πληρώσαμε πολλαπλάσια από το κόστος τους και ότι έγιναν - μαζί με τα διάφορα άλλα Ευρωπαϊκά Προγράμματα – το βασικό όχημα με το οποίο η «διαπλοκή» έγινε επικυρίαρχη της πολιτικής εξουσίας στη χώρα.
Έτσι ο τέως πρωθυπουργός άφησε τη χώρα ανοχύρωτη απέναντι στην καταιγίδα που δημιούργησαν οι «αυτορυθμιζόμενες» αγορές, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, στην παγκόσμια οικονομία. Μάλιστα μη αντέχοντας την σίγουρη εκλογική ήττα το 2004 παρέδωσε το «δαχτυλίδι» στο πλέον ακατάλληλο πρόσωπο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τον Γ.Α.Π.. Μήπως γιατί δεν άντεχε το ενδεχόμενο ο διάδοχος του να αποδειχθεί καλύτερος; Ή ήταν έτσι κανονισμένο;
Σε κάθε περίπτωση όμως όταν τώρα παρεμβαίνει - προφανώς ευνοώντας κάποιον συγκεκριμένο υποψήφιο για την ηγεσία της Κεντροαριστεράς, που θέλει να κρατά «δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη» - δηλώνοντας ότι «Οι αρχηγοί ανήκουν στο παρελθόν», δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε. Γιατί οι αρχηγοί είναι παρελθόν; Μήπως γιατί όπως - αναλύει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας («Το λυκόφως των πολιτικών ηγεσιών») – τα οικονομικά συμφέροντα διεθνή και Εθνικά αγωνίζονται λυσσαλέα να παροπλίσουν την εξουσία που πηγάζει από το λαό; Και σε τελική ανάλυση όταν επί των ημερών του γιγαντώθηκε η «διαπλοκή» με ποιο (ηθικό) δικαίωμα μιλάει;
Αντώνης Αντωνάκος
14-10-2017
Δημοσιεύθηκεκαιστα sites: Tribune, ThePressroom, diktyo.gr.

Αναδημοσιεύθηκεκαισταsites: inewsgr.com, tsantiri.gr, livester.gr, olympia.gr,

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017 01:06

Σαν τους Τρώες… του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 

Σαν τους Τρώες…

Όταν η πτώση ήταν βέβαιη

-στα τείχη άρχισε ήδη ο θρήνος-

στύλωσαν οι Τρώες, κομμάτι

τις τριπλές ξύλινες πύλες, κομμάτι,

κι άρχισαν θάρρος ν’ αποκτούν και ελπίδες.

Και οι Τρώες λοιπόν…

(Μπ.Μπρεχτ)

 

Ενώ ο Πρωθυπουργός ετοιμάζεται για τη συνάντηση με τον «καπιταλιστή» και εκπρόσωπο των «ιμπεριαλιστών», για να συζητήσει μεταξύ των άλλων και για την αναβάθμιση της βάσης της Σούδας (την έδιωξε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1984…),  η ΔΗ.ΣΥ. αγωνίζεται να συμμαζέψει τα «απομεινάρια» του χαμένου κλέους. Μέσα από έριδες, ίντριγκες και δημόσια ξεμπροστιάσματα καθορίστηκε ο χρόνος της προσφυγής στη «λαϊκή βούληση», - μια λαϊκίστικη διαδικασία που εγκαινίασε ο Γ.Α.Π. και την υιοθέτησε η Ν.Δ. – για την εκλογή του νέου «ηγέτη». Το «γεγονός» περνάει απαρατήρητο, αφού ούτε οι υποψήφιοι συνεγείρουν τα πλήθη ούτε οι εναπομείναντες σύμμαχοι στα Μ.Μ.Ε. έχουν την δύναμη και τη διάθεση που είχαν παλιά να τείνουν χείρα βοηθείας. Κατάλαβαν ότι τώρα «οι πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια» φυτρώνουν σε άλλο περιβόλι και έχουν ήδη σπεύσει εκεί. Επιπλέον τα εισαγόμενα manualτης εξουσίας είναι σαφή και δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες.

 

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν έχει ενταχθεί, ακόμα, στη Σοσιαλιστική Ομάδα αλλά τα μηνύματα είναι ξεκάθαρα. Η δήλωση του Ντάισελμπλουμ και οι επανειλημμένες του Μοσκοβισί, οι επισκέψεις Ομπάμα και Μακρόν αλλά κυρίως η πρόσκληση στις Η.Π.Α. δείχνουν με ξεκάθαρο τρόπο την επιλογή του «Διεθνούς Παράγοντα». Τα μηνύματα αυτά δεν γίνονται αντιληπτά από τους οκαζιόν πολιτικούς της χώρας, αλλά τα «τσακάλια της αγοράς μύρισαν αίμα» και τρέχουν στη σωστή κατεύθυνση.

Από το άλλο μέρος ο Πρωθυπουργός, έχοντας «ανώτερη εκπαίδευση» στα σχολεία της «Αριστεράς», τους έχει για «δεκατιανό». Με την προώθηση, συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή του νόμου για την αλλαγή φύλλου, πέτυχε πολλαπλούς στόχους. Έστειλε τις διαδικασίες  της Κεντροαριστεράς, που είναι ο πραγματικός του στόχος, στα «ψιλά» και της δημιούργησε περισσότερα προβλήματα από αυτά που αντιμετώπισε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ικανοποίησε τους άμεσα ενδιαφερόμενους, τους οπαδούς του και ταυτόχρονα επέτρεψε στους ΑΝ.ΕΛ. να ικανοποιήσουν τους ψηφοφόρους τους.

Οι πληροφορίες λένε ότι μετά το ταξίδι στην Αμερική, που θα κυριαρχήσει στις ειδήσεις, ετοιμάζει ένα νέο «δώρο» που θα ξαναστείλει στα «ψιλά» τους «λωτοφάγους» που εξακολουθούν, σαν τους Τρώες, να τρέφουν φρούδες ελπίδες.

Αντώνης Αντωνάκος 11-10-2017

Δημοσιεύθηκε στη «δημοκρατία» (13/10/2017).


Requiem για την Ευρώπη που παρακμάζει;
 
Είν’ οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων,
είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε, κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας, κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.
Κ. Καβάφης
 
Ενώ τα σύννεφα μαζεύονται και γίνονται συνέχεια πιο μαύρα και απειλητικά, εμείς «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι», προσμένουμε «κάποιο θάμα» ή έναν από μηχανής θεό για να μας σώσει.
Βγάζοντας, κάθε φορά που δεν ξεσπάει η καταιγίδα, στεναγμούς ανακούφισης, ξαναγυρίζουμε στην πνευματική μας ραστώνη ναρκωμένοι από τα «σκουπίδια» - survivoretcetera - που μας ταΐζουν τα Μ.Μ.Ε., περιμένοντας την επόμενη φορά που θα φωνάξουμε «βοήθεια Θεέ μου».

 

Η εκλογική νίκη του Μακρόν έναντι της Λεπέν, η «Πύρρειος νίκη» της Μέρκελ και η οριακή πλειοψηφία των δύο πολιτικών πυλώνων της Γερμανίας (SPD, CDU), η νίκη πάνω στο νήμα του Βαν ντερ Μπέλεν έναντι του ακροδεξιού Νόρμπερτ Χόφερ στις προεδρικές εκλογές στην Αυστρία, είναι καμπάνες συναγερμού. Είχαν προηγηθεί τα καταστροφικά δημοψηφίσματα, για το Ευροσύνταγμα (Γαλλία, Ολλανδία), για το Brexit, για την αλλαγή του συντάγματος στην Ιταλία και το τυχοδιωκτικό δημοψήφισμα του 2015 στη χώρα μας.
Αναζητώντας τα αίτια που οδηγούν τις κοινωνίες της Ευρώπης σε μια αναπόδραστη, κατά τα φαινόμενα, πορεία παρακμής, η εύκολη λύση είναι να αποδοθούν οι ευθύνες στην ανεπάρκεια των πολιτικών ηγεσιών. Είναι γεγονός ότι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι ηγεσίες σήμερα προσφέρουν εύφορο έδαφος στους οπαδούς αυτής της ερμηνείας. Όμως, μια προσεκτικότερη προσέγγιση του προβλήματος μας οδηγεί στην αναζήτηση του ρόλου των «άλλων εξουσιών», οι οποίες καθορίζουν ή φθείρουν την εύρυθμη λειτουργία της Αστικής Δημοκρατίας. Αν και οι πολιτικοί, ως εντολοδόχοι του κοινωνικού συνόλου, έχουν την κύρια ευθύνη αλλά και τη νομιμοποίηση για να ρυθμίζουν τα πλαίσια λειτουργίας των άλλων εξουσιών στα όρια που προσδιορίζει το Σύνταγμα, είναι αμφίβολο αν μπορούν να ασκήσουν αυτή τους την εξουσία. Καταλυτικό ρόλο, σε αυτή την αδυναμία, παίζουν τα ελεγχόμενα από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα Μ.Μ.Ε., τα οποία επιδρούν καθοριστικά τόσο στις επιλογές των ηγεσιών (σύμφωνα με τα συμφέροντά τους) όσο και στη στάση της κοινωνίας έναντι των πολιτικών αποφάσεων. Ας θυμηθούμε εδώ για παράδειγμα τους «οδυρμούς» για τη «γενιά των 700 ευρώ», ας θυμηθούμε τους κεκράκτες που οδήγησαν τους πολίτες στη «σφαγή του χρηματιστηρίου», ας θυμηθούμε τον «ύπουλο» ρόλο που διαδραμάτισαν σε διάφορους «ξεσηκωμούς», όταν αυτοί εξυπηρετούσαν την απαλλαγή από ανεπιθύμητες πολιτικές ηγεσίες. Ας θυμηθούμε πως παρουσίαζαν ως πολιτικούς γίγαντες μέτριες προσωπικότητες ή πως άλλοι – προτού καν’ δοκιμασθούν – δέχονταν κτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο παροπλισμός της Μαλβίνας Κάραλη που γρατζούνιζε το πορτραίτο του κυρίου Σημίτη και σε αντιδιαστολή το πρωτοσέλιδο του Βήματος με τη φωτογραφία του πρόβατου και τίτλο «Κλωνοποίηση», την επομένη της εκλογής του Κ. Καραμανλή στην ηγεσία της Ν.Δ.
Στο βιβλίο του, «ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΗΓΕΣΙΩΝ», ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναλύει εξαιρετικά την προσπάθεια αποκαθήλωσης της πολιτικής εξουσίας από τα οικονομικά συμφέροντα με βασικό εργαλείο τα Μ.Μ.Ε.. Το Φθινόπωρο του 2008 πολιτικός από τη Θεσσαλία μου μετέφερε ότι κορυφαίος οικονομικός παράγοντας του είπε: «μαζευτήκαμε το καλοκαίρι και αποφασίσαμε να τελειώνουμε με τον Καραμανλή»! Έτσι ακριβώς «μαζεύτηκαν και αποφάσισαν…»! Όταν η εξουσία του χρήματος είναι ασύδοτη αποθρασύνεται.
Η χώρα αποτέλεσε μια μικρογραφία αυτού που συμβαίνει στο Δυτικό κόσμο. Ο κόσμος δηλητηριάζεται με τη λατρεία του «χρυσού βοός» και του lifestyleώστε παγιδευμένος στο «χρυσό κλουβί» της επίπλαστης ευμάρειας να πάψει να λειτουργεί ως πολιτικό υποκείμενο. Όμως, όπως σημειώνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αυτή ακριβώς η «…υπεύθυνη στάση της κοινωνίας των πολιτών απέναντι στην πολιτική κοινωνία και τις πολιτικές ηγεσίες της…» μπορεί να αποτρέψει την οριστική παρακμή. Να αποτρέψει δηλαδή την μετατροπή του λυκόφωτος της Ευρώπης σε οριστική δύση.
Ή για να το πούμε διαφορετικά, παραφράζοντας τον RaymondAron («Συνηγορία για την Ευρώπη που παρακμάζει»), να αποτρέψει την αναγκαιότητα του requiem για την Ευρώπη που παρακμάζει ή, ακόμα καλύτερα, του requiemforadream. Του ονείρου της ενωμένης, ανοικτής, ειρηνικής, ευημερούσας Ευρώπης.
Αντωνάκος Αντώνης

08-10-2017

 
Σήμερα Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2017, το Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» απέπλευσε από τη μόνιμη θέση ελλιμενισμού του στη Μαρίνα Φλοίσβου και πλέει για το λιμένα Θεσσαλονίκης, όπου θα παραμείνει έως τις αρχές Νοεμβρίου 2017, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΓΕΝ.
Σκοπός του πλου είναι το Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ», το «Θωρηκτό της νίκης» να βρεθεί κοντά στους κατοίκους της Βόρειας Ελλάδας, οι οποίοι θα έχουν την ευκαιρία να το επισκεφθούν και να γνωρίσουν από κοντά το ένδοξο πλοίο το οποίο συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με τη διαμόρφωση της νεότερης ελληνικής ιστορίας χωρίς ουδέποτε να γνωρίσει την ήττα.

Στο πλαίσιο του κατάπλου και της παραμονής του Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» στη Θεσσαλονίκη, πέραν των εκδηλώσεων «ΒΟΤΣΕΙΑ 2017» και της καθιερωμένης συμμετοχής τμημάτων του Πολεμικού Ναυτικού στην παρέλαση της επετείου της 28ης Οκτωβρίου, προγραμματίζεται η διοργάνωση σειράς εκδηλώσεων, οι οποίες μεταξύ άλλων θα περιλαμβάνουν, επίσκεψη Σχολείων και ξενάγηση επί του πλοίου, συμμετοχή της μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού σε συναυλίες στον προβλήτα ελλιμενισμού του Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» και στο Βασιλικό Θέατρο, ιστιοπλοϊκούς αγώνες με συμμετοχή τοπικών ναυταθλητικών συλλόγων, έκθεση αφιερωμένη στο Ναύαρχο Βότση, ημερίδα με θέμα «Το Τρισχιλιετές Μέγα της Θαλάσσης Κράτος», και επίδειξη από Ομάδα Υποβρύχιων Καταστροφών σε θαλάσσιο χώρο του λιμένα Θεσσαλονίκης.

Κατά την τελική φάση του πλου του Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» στη Θεσσαλονίκη επιτρέπεται και παράλληλα ενθαρρύνεται η τιμητική συνοδεία του από πλωτά σκάφη ιδιωτών ή Συλλόγων.
Σημειώνεται, ότι το Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ», θα πλεύσει για πρώτη φορά μακριά από τη μόνιμη θέση ελλιμενισμού του, μετά το 1945 όπου ολοκλήρωσε την ενεργό του υπηρεσία και το 1986 όπου μεθόρμισε από τον Πόρο, αρχικά στη Μαρίνα Ζέας και στη μετέπειτα σημερινή του θέση, στη Μαρίνα Φλοίσβου στο Τροκαντερό.







onalert.gr
Τρίτη, 03 Οκτωβρίου 2017 01:08

Οι εφιάλτες επιστρέφουν του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από


Οι εφιάλτες επιστρέφουν.
Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, στις 9 Νοεμβρίου του 1989, αποτέλεσε ίσως, το σημαντικότερο μεταπολεμικό γεγονός. Πέρα από τους, αυτονόητα ενθουσιώδεις, πανηγυρισμούς των ίδιων των Γερμανών, ολόκληρη η Δύση αντιμετώπισε το γεγονός, στα πλαίσια βέβαια της γενικότερης κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, ως την τελική δικαίωση της Αστικής Δημοκρατίας και της ελεύθερης οικονομίας. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, ιδιαίτερα τις πρώτες δεκαετίες, όλοι ή σχεδόν όλοι επαναπαυμένοι στη «δικαίωση των επιλογών μας», αλλά και στις «ευκολίες» και τα κέρδη που μας προσέφεραν το φθηνό και ανασφάλιστο προσωπικό (τεχνικό, εργατικό, βοηθητικό, κ.λπ.) και οι νέες αγορές, αδιαφορήσαμε για τους κίνδυνους που συνεπαγόταν αυτή ή επανάσταση. Αδιαφορήσαμε για την ανατροπή των παγκόσμιων ισορροπιών που είχαν διαμορφωθεί στα πλαίσια του «ψυχρού πολέμου». Δεν μας πέρασε καν από το νου η πιθανότητα ότι, η νέα κατάσταση θα μπορούσε να αναστήσει τα φαντάσματα του παρελθόντος με αποτέλεσμα να επιστρέψουν οι εφιάλτες, που θεωρήσαμε ότι τελείωσαν οριστικά με το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου.

 

Επιβεβαιώνοντας, για μια ακόμα φορά, ότι ήταν φτιαγμένος από τη στόφα του μεγάλου ηγέτη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, τόνιζε το Νοέμβριο του 89 στον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη: «…πράγματι το γεγονός αυτό είναι συγκλονιστικό. Διότι το Τείχος του Βερολίνου είχε μεγαλύτερη σημασία από το ότι χώριζε στα δύο μια μεγάλη χώρα. […] Και παράλληλα σημαίνει την ήττα του Μαρξισμού. Είναι το πιο σπουδαίο γεγονός της μεταπολεμικής περιόδου. Μη νομίσεις όμως ότι η απελευθέρωση των κρατών από τον υπαρκτό σοσιαλισμό θα είναι ανέφελη. Πολύ σύντομα θα «ξυπνήσουν» όλες οι φυλετικές, εθνοτικές, θρησκευτικές αντιπαλότητες, που ως τότε δεν τολμούσαν να εκδηλωθούν, και τοπικές συρράξεις θα εκραγούν.».
Τα δραματικά γεγονότα, ο πόλεμος και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, σύντομα θα τον επιβεβαίωναν. Ήταν απλώς το πρώτο περιστατικό, σε σημαντικό βαθμό αναμενόμενο λόγω της ετερόκλητης εθνοτικής και θρησκευτικής σύνθεσης του πληθυσμού της. Με την πάροδο του χρόνου όμως αφυπνίσθηκαν εκτός τόπου και χρόνου αλυτρωτικές διεκδικήσεις (F.Y.R.M., Κόσσοβο, Τσαμουριά, κ.λπ.) οι οποίες δημιουργούν νέες εστίες έντασης και ανασφάλειας. Και ενώ θα αναμενόταν εύλογα η εξάλειψη των εντάσεων εν όψει της νέας κατάστασης που διαμορφώθηκε με τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της προοπτικής ενσωμάτωσης σε αυτήν οι εντάσεις τροφοδοτούμενες από στενόμυαλους πολιτικούς ή υποκινούμενες από ξένα συμφέροντα διευρύνονται και εντείνονται.
Υπεύθυνη σε σημαντικό βαθμό γι’ αυτή την εξέλιξη είναι και η ίδια η Ε.Ε. η οποία, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, πήρε λάθος πορεία. Συγκεκριμένα αντί να προτάξει την πολιτική ενοποίηση (των 12 πρώτων κρατών μελλών), διάλεξε τον έμμεσο αλλά αβέβαιο και δύσβατο δρόμο της οικονομικής ενοποίησης. Υπαίτιοι γι’ αυτή την επιλογή – σύμφωνα με μαρτυρίες (HelmutKohlκαι RobertZoellick) που παραθέτει ο DirkMullerστο βιβλίο του «ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ» - δεν ήταν οι Γερμανοί αλλά οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Άλλωστε οι τελευταίοι μαζί με τους Ολλανδούς ήσαν εκείνοι που τορπίλισαν με δημοψηφίσματα και το Ευρωπαϊκό σύνταγμα το 2005.
Λόγω της μη έγκαιρης προώθησης της πολιτικής ενοποίησης, τα προβλήματα που ανέκυψαν λόγω της κόπωσης των ρυθμών ανάπτυξης και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οδηγούν τις κοινωνίες της Ευρώπης σε λάθος επιλογές. Όπως, σύμφωνα με τον Κ.Κ. τον Νοέμβριο του 89 οι πολίτες του «παραπετάσματος»: «… ξέχασαν ότι οι αδιαμφισβήτητες βελτιώσεις στο βιοτικό τους επίπεδο – με τη δωρεάν στέγαση, αλλά και τη δωρεάν υγεία και παιδεία – οφείλονταν στο κομμουνιστικό καθεστώς και λησμόνησαν ακόμη τις άθλιες συνθήκες ζωής κάτω από τις οποίες διαβιούσαν πριν.»,έτσι και οι πολίτες της Ευρώπης λησμόνησαν τα ερείπια του πολέμου και θεώρησαν αυτονόητο ότι η πρόοδος της οικονομικής ευημερίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων θα είναι συνεχής και απρόσκοπτη. Γι’ αυτό με τις πρώτες δυσκολίες εμφανίστηκαν πάλι τα φαντάσματα του παρελθόντος. Οι εθνικισμοί, οι θιασώτες του ολοκληρωτισμού, ο ρατσισμός, με λίγα λόγια η «συρρίκνωση στο εγώ».
Τελευταίο, ίσως και πιο ακραίο, φαινόμενο σε αυτή την τάση αποτελούν οι αποσχιστικές τάσεις, όπως αυτές αναδεικνύονται με το επιχειρούμενο δημοψήφισμα στην Καταλονία, που ενδεχομένως αποτελούν την κακή αρχή σε ένα νέο ντόμινο αρνητικών εξελίξεων.
Αντώνης Αντωνάκος

1-10-2017

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017 00:22

Οι "προοδευτικοί" και οι "άλλοι"... του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
Το πιο παλιό «παλιό».
Καθώς συμπληρώνονται 8 χρόνια από την αφετηρία του κακού με τις εκλογές που το αποτέλεσμά τους οδήγησε τη χώρα στη χρεωκοπία, δεν πρέπει να ξεχνάμε. Καθώς συμπληρώνονται 2 χρόνια από τις εκλογές του 2015 που καθιέρωσαν στην εξουσία το κόμμα που οδήγησε τη χώρα ακόμα πιο βαθιά μέσα στην κρίση και με πιο βαριές αλυσίδες χρέους στην «επιτροπεία των θεσμών», δεν πρέπει να ξεχνάμε. Είναι οι δύο εκλογές που έφεραν στην εξουσία τα κόμματα της «αλλαγής και της προόδου», δηλαδή το παλιό και το νέο ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ο αρχηγός του πρώτου το 2009, συνεχίζοντας με συνέπεια την οικογενειακή παράδοση, υποσχόταν στους πάντες τα πάντα διακηρύσσοντας ότι «λεφτά υπάρχουν» (να φαν’ κι οι κότες που λέει ο λαός). Ο δεύτερος, αφού από τον Ιανουάριο του 15 μέχρι τον Ιούλιο «έσκισε» το μνημόνιο «διέγραψε» το χρέος και μας έφερε την ευλογία των capitalcontrols, προκήρυξε νέες εκλογές «μοστράροντας την πραμάτεια» του δήθεν προοδευτικού απέναντι στην αντίδραση. Χτίζοντας πολιτικό μέλλον πάνω στα στερεότυπα και τις διαχωριστικές γραμμές που δημιούργησε ο Ανδρέας. Σε αυτά τα πλαίσια χαρακτήρισε τη Ν.Δ. ως «το πιο παλιό-παλιό».

 

«Παλιό» το κόμμα που αποκατέστησε τη Δημοκρατία. Το κόμμα που δημιούργησε τις υποδομές και την ανάπτυξη. Το κόμμα που - σε πείσμα του τότε «νέου» (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) που λυσσαλέα το αντιμαχόταν - έκανε τη χώρα 10ο μέλος της Ε.Ε. (υπέρ της οποίας όλοι τώρα οι "προοδευτικοί" ομνύουν παρά τα προβλήματα). «Παλιό» το κόμμα που το 1981 παρέδωσε την εξουσία με χρέος που δεν ξεπερνούσε το 30% του Α.Ε.Π. και μηδενική ανεργία. «Παλιό» το κόμμα που λοιδορήθηκε ως δεξιά παρένθεση από την "Αλλαγή", τις "λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις", και τα ημιμαθή και μίσθαρνα όργανα των διαπλεκόμενων "νέων τζακιών". Και "νέο" ότι καθιέρωσε το θράσος και την "κούφια αλαζονεία" ως κοινή πρακτική.
«Νέο» ότι ανδρώθηκε με τα ευρωπαϊκά προγράμματα την ίδια στιγμή που συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση τον καταστροφικό λαϊκισμό και τον αποχαυνωτικό εθισμό της κοινωνίας σε κούφια οράματα και κάλπικες υποσχέσεις. Την ίδια ώρα που την εκμαύλιζε σκορπώντας ανέμελα στους τέσσερις ανέμους το «κεφάλαιο» που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενες γενιές αλλά και υποθηκεύοντας το μέλλον με δυσβάσταχτα δάνεια.
«Νέο» ότι εμπόδιζε ένα μέρος των πολιτών να δει τις «ορδές» των Βαλκανίων γειτόνων να δραπετεύουν από τους «σοσιαλιστικούς παραδείσους» και να προτιμούν τους κατά τα άλλα «προοδευτικούς σοσιαλιστές» της χώρας του «τρίτου δρόμου για το σοσιαλισμό» να τους χρησιμοποιούν σαν ανασφάλιστη και κακοπληρωμένη εργατική δύναμη. «Νέο» ότι αενάως αερολογεί - έχοντας επιβάλλει ένα γλωσσικό ιδίωμα που λειτουργεί σαν τα καμπανάκια στο πείραμα του Παυλώφ για τα εξαρτημένα ανακλαστικά - χειραγωγώντας την κοινωνία και τις αντιδράσεις της. «Νέο» ότι υποβαθμίζει το λαό σε όχλο που αντί να αποφασίζει με τη λογική χειραγωγείται με το συναίσθημα. Αυτό το «νέο» πρέσβευε και πρεσβεύει ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ που δεν άλλαξε θέσεις όπως ισχυρίζονται μερικοί. Είναι το πιο παλιό «παλιό» ΠΑΣΟΚ που απλά άλλαξε όνομα.
Αλλά, για να μην ξεχνιόμαστε, αυτό πρεσβεύουν και τα περισσότερα στελέχη της υπό διαμόρφωση νέας «Μεγάλης Δημοκρατική Παράταξης» (απεγνωσμένη προσπάθεια του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να αλλάξει προσωπείο) που επιχειρούν, αλλάζοντας απλά «ταμπέλα στο μαγαζί», να μπουν ξανά με αξιώσεις στο πολιτικό παιχνίδι.
Αντώνης Αντωνάκος
14-09-2017
ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 72

Εκπαιδευτικά Νέα