Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Άρθρα & Απόψεις (1068)


 

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018 01:43

Μπανανίες του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Μπανανίες.
Έτσι αποκαλούνται υποτιμητικά τα κράτη στα οποία δεν λειτουργούν -ή λειτουργούν προσχηματικά- οι δημοκρατικοί θεσμοί, με συνέπεια την ουσιαστική εξάρτηση από εγχώρια και ξένα οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα. Όταν εξωθεσμικά κέντρα παρεμβαίνουν στην άσκηση πολιτικής προς ίδιον όφελος πιέζοντας ή δίνοντας εντολές.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξής του(Ρ/Φ 24/7) στον Β.Σ. ο Ανδρέας Λοβέρδος είπε: «ο τότε υπουργός Οικονο­μικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου μου είχε πει αναφερόμενος στον Καραμανλή “πρέπει να παραπέμψουμε κάποιους, με πιέζουν κι απ' έξω”! Αλλά εγώ αρνήθηκα…». Η σχετική συζήτηση έγινε στο υπουργικό συμβούλιο το 2010 παρουσία του σιωπηλού Παπανδρέου.(ΕΣΤΙΑ 30/8/18)

 

Σε μία κανονική δημοκρατική χώρα αυτή η αποκάλυψη θα είχε προκαλέσει σεισμό. Δεν έχει καμία σημασία ότι τελικά οι «πιέσεις» δεν ικανοποιήθηκαν αφού, εκτιμώντας τις διαθέσεις του ΠΑΣΟΚ και του προέδρου του, αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να στοιχειοθετηθεί κατηγορία κατά του Καραμανλή δεν θα είχαν διστάσει. Ήταν αρκετή η ρητή τοποθέτηση του Βενιζέλου, «αφήστε τις ανοησίες» για να προσγειωθούν στην πραγματικότητα οι «κηπουροί». Όμως αν κορυφαίο στέλεχος του κόμματος, που έφερε το ΔΝΤ στην Ελλάδα, αποκαλύπτει ότι «απ’ έξω», εννοώντας προφανώς ξένη ή ξένες κυβερνήσεις, «πίεζαν» για την εξόντωση ενός πρώην πρωθυπουργού δεν είναι φυσικό να υποθέσουμε ότι στις προφανώς πολύ πιο έντονες πιέσεις για την υπαγωγή της χώρας στα μνημόνια ή κυβέρνηση ενέδωσε; Αυτονόητα μια δημοκρατική κυβέρνηση όχι μόνο δεν θα συζητούσε υπό το κράτος εκβιασμών αλλά άμεσα θα τους είχε καταγγείλει αν όχι δημοσίως τουλάχιστον σε συμβούλιο αρχηγών υπό τον Π.τ.Δ..
Η ετεροχρονισμένη αποκάλυψη του Λοβέρδου επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις που είχε διατυπώσει ο παλιός φίλος της οικογένειας Παπανδρέου Αδαμάντιος Πεπελάσης (συνέντευξη, «ΜΟΝΟ» 25/02/2012) λέγοντας: «για κάποιους λόγους που υποπτευόμαστε μερικοί από μας, έπρεπε να προσφέρει όσα του ζήτησαν ως αντάλλαγμα για αυτά που έλαβε στη δωροθήκη του, προτού καν γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. […]Εμένα δεν με καλύπτει η ερμηνεία ότι ήταν μόνο ανοησία και απερισκεψία. Μπορεί να ήταν και ανοησία, αλλά δεν ήταν μόνο. Υποψιάζομαι ότι έγιναν ανταλλαγές»!!
Όμως δεν ήταν μόνο ο Βενιζέλος που αντέδρασε στην καταστροφική πολιτική που μας οδήγησε στην χρεωκοπία. Την παραμονή του διαγγέλματος από το Καστελόριζο ο Πέτρος Ευθυμίου είχε προειδοποιήσει τον Παπανδρέου λέγοντας: «Πρόεδρε, να μην επιτρέψεις να τεθεί η Ελλάδα υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ. Αν συμβεί, να ξέρεις ότι αυτό θα είναι το τέλος της χώρας, της παράταξης και το δικό σου τέλος»(Μ.Ιγνατίου, «ΤΡΟΪΚΑ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ»). Αλλά ο Παπανδρέου είχε ήδη δημιουργήσει τετελεσμένα βάζοντας το «πιστόλι» όχι απέναντι στις αγορές, όπως είχε δηλώσει τότε, αλλά στον κρόταφο της χώρας. Η «παράδοση» της χώρας σε ξένους και εγχώριους «νταβατζήδες» την μετέτρεψε σε «μπανανία» με τα τραγικά αποτελέσματα που βιώνουμε.
Αυτή την «ενοχή» κατάγγειλε(tovima.gr, 4/12/2011) ένα άλλο κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Σε συνέντευξή του στο Megaο κύριος Χρυσοχοΐδης δήλωσε: «Η διετής κυβέρνηση η δική μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά. Οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση. […] Ο κύριος Παπανδρέου δεν πρέπει να είναι υποψήφιος, μόνο σε αποικία μπορεί να είναι υποψήφιος με τέτοια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα».
Λίγοι τόλμησαν να πουν την αλήθεια. Πολλοί περισσότεροι αναζήτησαν πολιτικό «κρησφύγετο» σε μια νέα ουτοπία, τον ΣΥΡΙΖΑ. Ορισμένοι από τους υπόλοιπους, όσο ο χρόνος κυλάει και το «έγκλημα» ξεθωριάζει, βγαίνουν από το λαγούμι τους και με θράσος προσπαθούν να ολοκληρώσουν το «συμβόλαιο» που άφησαν στη μέση το 2010. Να τελειώσουν τον Καραμανλή και φυσικά την Νέα Δημοκρατία. Γιατί φυσικά τελικά ο «λογαριασμός» θα χρεωθεί στην παράταξη, όσο κι’ αν αφελώς νομίζουν μερικοί ότι θα πάει μόνο στον τέως πρωθυπουργό.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί τα ΜΜΕ, που σε κάθε δημοκρατική χώρα θα είχαν ξεσηκωθεί, δεν μιλάνε; Γιατί δεν απαιτούν απαντήσεις από τον κύριο Παπακωνσταντίνου και από τον κύριο Παπανδρέου; Ποίοι ήταν οι «απ’ έξω» που τους πίεζαν τότε; Μήπως κατάντησαν τη χώρα αποικία-μπανανία, όπως είπε ο κύριος Χρυσοχοΐδης, και συνεπώς οι εξουσίες είναι χειραγωγημένες; Και η Νέα Δημοκρατία γιατί δεν μιλάει, ποιος την εμποδίζει; Γιατί αποδέχεται τα άδικα χτυπήματα υποθηκεύοντας το μέλλον της; Να υποθέσουμε ότι η σιωπή της είναι απόρροια πολιτικής αφέλειας; Ή κάτι πιο επώδυνο;

Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:16

Εξαγγελίες του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

 
Εξαγγελίες
Όταν η πίττα μεγαλώνει είναι φυσιολογικό –αν και δεν συμβαίνει πάντα- όλοι να περιμένουν μεγαλύτερο κομμάτι. Όταν μια οικονομία αναπτύσσεται όλοι προσδοκούν καλύτερες μέρες. Είναι προβλέψιμες οι υποσχέσεις των κομμάτων εξουσίας για ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης με συνέπεια: «καλύτερες ημέρες για όλους». Βεβαίως αυτό δεν συμβαίνει πάντα, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες όταν η απελευθέρωση –στην ουσία ασυδοσία των αγορών- διεύρυνε δραματικά τις ανισότητες. Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με ανάλυση των NewYorkTimes, ότι κατά την δεκαετία που πέρασε μετά την κρίση του 2008 τα οικογενειακά εισοδήματα έως 42.500$ έχουν απώλειες της τάξεως του 50%, αντίστοιχα τα εισοδήματα έως 127.600$ απώλειες 30% ενώ τα εισοδήματα των πλουσιότερων αυξήθηκαν κατά 10%.
Οι προειδοποιήσεις των ειδικών για τον κίνδυνο να ξεσπάσει μια νέα κρίση δεν φαίνεται να λαμβάνονται σοβαρά από τους θιασώτες της απορρύθμισης των αγορών. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, ο οποίος ευθύνεται για την κρίση του 2008, πιέζει για νομοθετικές ρυθμίσεις -ή την κατάργηση παλαιών- οι οποίες θα επιτρέψουν τη δημιουργία μιας νέας φούσκας επιχειρηματικού και ιδιωτικού χρέους. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι επιχειρήσεις οι οποίες ενδιαφέρονται για την διεύρυνση της αγοράς αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αυτή είναι θεμελιωμένη στο ναρκοπέδιο του χρέους.
Αν για τις ΗΠΑ αυτές οι αναλύσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές αντιλαμβανόμαστε ότι για την Ελλάδα δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθος κινήσεις. Μπορεί ο Δημόσιος Τομέας να προσφέρεται ως «αποδιοπομπαίος τράγος», στον οποίο φορτώνονται οι αμαρτίες όλων, όμως στην πραγματικότητα ο «μεγάλος ασθενής» είναι ο ιδιωτικός τομέας. Η μεταπρατική «αγορά» η οποία αναπτύχθηκε με δάνεια και επιδοτήσεις, φοροδιαφεύγοντας και εισφοροδιαφεύγοντας, στερούμενη ουσιαστικά παραγωγικής δυναμικής.
Απαιτείται λοιπόν ιδιαίτερη φειδώ στην εκχώρηση σε αυτήν ακριβώς την «αγορά» κρίσιμων για την κοινωνία υπηρεσιών όπως η υγεία, η παιδεία και η ασφάλιση. Γιατί σε τελική ανάλυση οι πολίτες θα κληθούν να πληρώσουν τα σπασμένα από τις αστοχίες της. Διδακτικό παράδειγμα η χρεωκοπία της «Ασπίς - Πρόνοια». Η ροή πόρων προς τις ιδιωτικές ασφαλιστικές θα αποδυναμώσει το υπάρχον ασφαλιστικό σύστημα εκμηδενίζοντας ιδιαίτερα τα επικουρικά ταμεία. Επιπλέον οι εξαγγελίες για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών δημιουργούν απορίες και εγείρουν εύλογα ερωτήματα. Πώς θα καλυφθεί το κενό δίχως να μειωθούν περαιτέρω οι συντάξεις; Η δέσμευση για αναλογικότερο σύστημα δεν αρκεί για να πείσει. Ένας συνταξιούχος με 35 ή 40 χρόνια ασφάλισης θα δει την σύνταξή του να αυξάνεται ή να μειώνεται περαιτέρω; Γιατί είναι μεν δίκαιο να είναι ανάλογη με τον ασφαλιστικό χρόνο η σύνταξη αλλά είναι πιο σημαντικό το απόλυτο μέγεθός της.
Μήπως τελικά το στοίχημα της ευαγγελιζόμενης ανάπτυξης δεν είναι οι μικρότεροι μισθοί και οι μικρότερες συντάξεις; Δηλαδή η περαιτέρω ανισοκατανομή του πλούτου.
Σάββατο, 01 Σεπτεμβρίου 2018 01:24

Θέατρο σκιών του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Θέατρο σκιών.
Καθώς έφτασε ο καιρός για τις ετήσιες παραστάσεις της Θεσσαλονίκης οι θίασοι ετοιμάζονται πυρετωδώς. Η κυβέρνηση έχει τον πρώτο λόγο όμως η «παράσταση» που θα ανεβάσει δύσκολα θα γίνει αποδεκτή. Ο πρωθυπουργός θα κινηθεί σε δύο κατευθύνσεις. Καταρχήν θα αναζητήσει όσο το δυνατόν πειστικότερες απαντήσεις για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης η οποία αναρριχήθηκε στην εξουσία με την αντιμνημονιακή σημαία να ανεμίζει επαναστατικά και «πριν αλέκτωρ λαλήσει» απαρνήθηκε το επαναστατικό προσωπείο του μετατρεπόμενος στον πλέον πειθήνιο ηγέτη της εποχής των μνημονίων.

 

Η δεύτερη κατεύθυνση αφορά την προσπάθεια του να ανακόψει με παροχές την προϊούσα φθορά της κυβέρνησης και ταυτόχρονα να κάνει ένα αποτελεσματικό πολιτικό τάκλιν στην αντιπολίτευση προλαβαίνοντας τις προεκλογικές της υποσχέσεις και ακυρώνοντας την όποια δυνατότητα θα είχε η τελευταία να ασκήσει εναλλακτικές πολιτικές. Οι αναμενόμενη εξαγγελία για μείωση του ΕΝΦΙΑ και άλλες επιμέρους φορολογικές ελαφρύνσεις είναι ενδεικτικές. Η πρόθεση του πρωθυπουργού, πέρα από την καθιερωμένη πλέον, διανομή του υπερπλεονάσματος του 2018 με τη μορφή Χριστουγεννιάτικου μποναμά είναι, με αιτιολογία αυτήν ακριβώς την υπεραπόδοση των περικοπών και των φόρων, να εξαντλήσει στα πλαίσια του προϋπολογισμού του 2019 οποιαδήποτε δυνατότητα στην κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές για αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης. Στο τέλος του προσεχούς έτους η επίτευξη του προβλεπόμενου από τις συμφωνίες πλεονάσματος θα ισοδυναμεί με Ηράκλειο άθλο μη επιτρέποντας, στην καλύτερη περίπτωση, καμία νέα ελάφρυνση της φορολογίας.
Κινούμενη σε αυτό το πλαίσιο η μείζων αντιπολίτευση αγωνίζεται να εκπονήσει πειστικό αφήγημα για την επόμενη μέρα υπό την δική της διακυβέρνηση. Γνωρίζοντας ότι τα περιθώρια της οικονομίας είναι ασφυκτικά και παγιδευμένη σε μια πολιτική προσέγγισης με τα κατάλοιπα του ΠΑΣΟΚ –εν όψει μιας προσδοκώμενης μετεκλογικής συνεργασίας- αδυνατεί αφ’ ενός να δημιουργήσει ελπίδες για ένα πιο αισιόδοξο αύριο και αφ’ ετέρου να στείλει τον λογαριασμό για την χρεωκοπία στους πραγματικούς υπαίτιους. Γιατί η πλειοψηφία του λαού γνωρίζει μεν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για την δραματική επιδείνωση της κατάστασης αλλά ξέρει επίσης ότι υπεύθυνος για τον ερχομό της Τρόικας είναι άλλος.
Διακόπτοντας την ρουτίνα του ShoppingStarη του «Σκάσε και κολύμπα» οι οθόνες μας θα γεμίσουν από τις εικόνες των διαδηλώσεων. Στο άγαλμα του Βενιζέλου, στην πλατεία Αριστοτέλους, στην Καμάρα το αποστεωμένο απολίθωμα του «ηρωικού» συνδικαλισμού της Μεταπολίτευσης και της «Αλλαγής» θα ρίξει τις καθιερωμένες «μπαταριές» στον αέρα, με πολιτικά πυρομαχικά της δεκαετίας του 70 και του 80, απευθυνόμενο στο κενό. Η αποκαμωμένη από τη λιτότητα κοινωνία έχοντας απομείνει χωρίς ελπίδα και με την οργή της βουβή και υποβόσκουσα αλλά χωρίς κεντρικό στόχο δεν θα είναι εκεί.  
Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018 01:11

Επιστροφή στην… λογική του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Επιστροφή στην… λογική.
Οι θεατρινισμοί περίσσεψαν. Τον χορό άνοιξε ο Πρωθυπουργός και ακολούθησε πρόθυμα το σύνολο της αντιπολίτευσης. Καραβοτσακίστηκαν στα αβαθή της «Ιθάκης». Αποδεικνύοντας ότι η Ελλάδα έχει καταντήσει χώρα λωτοφάγων. Όμως η επιστροφή στην «κανονικότητα» -που προβάλλεται- δεν έχει μεγάλη αξία αφού πραγματοποιήθηκε με τη χώρα σιδηροδέσμια υπό καθεστώς «φιλικής» επιτροπείας.

Ακόμα και αν ήταν αλήθεια, ότι η χώρα είναι πλέον ελεύθερη να καταστρώνει και να υλοποιεί τα δικά της προγράμματα, σε καμία περίπτωση αυτό από μόνο του δεν θα σηματοδοτούσε την επιστροφή στην κανονικότητα. Γιατί είναι αυτή «κανονικότητα» που δημιούργησε τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και κατάντησε την Ελλάδα «ακυβέρνητη πολιτεία». Ο λαϊκισμός, η ανευθυνότητα, ο «παρδαλός» αριστερισμός, ο ευδαιμονισμός, ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων και η αναξιοκρατία. Η πραγματική επιστροφή στην κανονικότητα προϋποθέτει την επάνοδο στον ρεαλισμό, την αλήθεια, την υπευθυνότητα και την λογική. Προϋποθέτει ηγεσίες που δεν θα χαϊδεύουν αυτιά υποθηκεύοντας το μέλλον. Ηγεσίες που θα καθοδηγούν, θα διαπαιδαγωγούν, θα νουθετούν τον λαό αντί να διανέμουν «προοδευτικούς» λωτούς καλλιεργώντας ουτοπικές φαντασιώσεις.
Αυτή η διαφορετική προσέγγιση της πολιτικής είναι αναγκαία. Θα την σηματοδοτούσε όχι η τετριμμένη και φτηνή επικοινωνιακά αναφορά στην Οδύσσεια αλλά ένα πολιτικό προσκύνημα στην Φιλοθέη. Γιατί επιστροφή στην κανονικότητα είναι η αποκατάσταση της πολιτικής ως κορυφαίου λειτουργήματος της Δημοκρατίας, ως καθήκον και υπηρεσία προς την κοινωνία και το Έθνος. Η πολιτική δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε ως επάγγελμα ούτε ως οικογενειακή επιχείρηση. Οι πολιτικοί δεν επιτρέπεται να είναι ούτε αυτάρεσκα «αλαλάζοντα κύμβαλα» ούτε «κάλπικες προοδευτικές λίρες». Η Κίρκη του λαϊκισμού που μετατρέπει τους ψηφοφόρους σε χειραγωγημένη και εκμαυλισμένη αγέλη είναι πολιτική τροφός του ολοκληρωτισμού.
Αυτήν την προσέγγιση της πολιτικής, ως ύψιστου χρέους, υπηρέτησε κατ’ εξοχήν ο Καραμανλής. Η πρώτη οκταετία του χαρακτηρίζεται από την ραγδαία ανάπτυξη, τα πλεονάσματα και την οικονομική σταθερότητα. Η πορεία αυτή ανακόπηκε από την αντισυνταγματική κυβέρνηση των 40 ημερών της Ένωσης Κέντρου η οποία με εξωφρενικές παροχές τίναξε στον αέρα την οικονομία. Μετά το 1974 με την ίδια υπευθυνότητα οδήγησε τη χώρα στην ΕΟΚ. Οι δύο πετρελαϊκές κρίσεις και η ανάγκη αμυντικής θωράκισης σε ένα κοινωνικό κλίμα ναρκοθετημένο από τον σχιζοφρενικό εθνικοσοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ δεν εμπόδισαν την ανάπτυξη της οικονομίας(4,8% ετησίως έναντι 3% της ΕΟΚ) σε συνθήκες σχετικής νομισματικής σταθερότητας. Το 1980 ο Καραμανλής παρέδωσε τη χώρα με ανύπαρκτη ανεργία, χρέος κάτω του 30% και άριστες προοπτικές εντός της ΕΟΚ. Ύστερα ήρθε η «Αλλαγή»…
Σε αυτήν την κανονικότητα πρέπει να επανέλθουμε, με οδηγό την λογική χωρίς «προοδευτικά» παραισθησιογόνα. Σημείο αναφοράς, αυτής της πορείας, είναι η Φιλοθέη όχι η Ιθάκη.
Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018 01:15

Ο Βούδας… του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Ο Βούδας…
«Η πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας στο κοινοβούλιο είναι η ελάχιστη δυνατή και ο Βούδας σκέφτεται πάντα τρόπους…».
Ποίος είναι ο «Βούδας» στον οποίο αναφέρεται σε τηλεγράφημά του(3/10/2008) ο, τότε, πρέσβης των Η.Π.Α.; Πόσο συνηθισμένο είναι να αποκαλείται ο πρωθυπουργός μιας συμμάχου χώρας με ένα τόσο «φιλικό» υποκοριστικό; Τι πυροδότησε την «άδολη αγάπη» του StateDepartmentαπέναντι στον Κώστα Καραμανλή;
Είχε προηγηθεί το ξεφωνητό για τις υποκλοπές. Απελάσεις δεν υπήρξαν αλλά «φωτογραφήθηκαν» οι ένοχοι. Είχαν προηγηθεί το ναυάγιο του Σχεδίου Ανάν και το βέτο του Βουκουρεστίου που άστραψε σαν χαστούκι στο πρόσωπο του πλανητάρχη.

Αυτά ήταν ήδη πάρα πολλά για να τα ανεχθεί η υπερδύναμη από την ηγεσία μιας χώρας που θεωρεί ότι «οφείλει» να υλοποιεί τις επιθυμίες της ασυζητητί. Αλλά δεν ήταν μόνον αυτά.

Στο ίδιο τηλεγράφημα προς το S.D. ο κύριος Σπέκχαρντ σημειώνει: «… η Ελλάδα θα υποστηρίξει τις θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας, ενώ θα συνεχίσει σαν να μην έχει συμβεί τίποτε, να συνεργάζεται με τη Ρωσία στο ζήτημα της ενέργειας και σε άλλα οικονομικά ζητήματα…». Νάτο λοιπόν το μεγάλο «αμάρτημα», η ασυγχώρητη «εξωσυζυγική σχέση». Η Ελλάδα θέλει να σπάσει το «συμμαχικό» μονοπώλιο ενέργειας των Η.Π.Α. προς τις χώρες της Ευρώπης. Οι αγωγοί SouthStreamκαι Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη δεν έχουν υπερατλαντική άδεια. Είναι ανεπιθύμητοι.
Ο στρατηγικός στόχος του Καραμανλή, «η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τα γεωπολιτικά πλεονεκτήματά της ως πόλος σταθερότητας και οικονομικής μεγέθυνσης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ως σύγχρονο ενεργειακό, διαμετακομιστικό, εμπορικό και τραπεζικό κέντρο στην ευρύτερη περιοχή» έχει αρχίσει να υλοποιείται. Η συμφωνία με την Cosco, η διείσδυση των τραπεζών σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, οι συμφωνίες με τη Ρωσία για τους αγωγούς προχωρούν με γοργούς ρυθμούς. Η πώληση της Ολυμπιακής και ο αντίστοιχος σχεδιασμός για τον ΟΣΕ απαλλάσσουν το κράτος από 1 δισ. το χρόνο.
Η απώλεια ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, μοιραία συνέπεια της ένταξης στο ευρώ, με δύο τρόπους ήταν δυνατόν να ανακοπεί. Με τον επώδυνο δρόμο της «εσωτερικής υποτίμησης», τον οποίο ήδη βιώνουμε, ή με την «ήπια προσαρμογή», την σταδιακή δηλαδή μετατόπιση της οικονομικής δραστηριότητας σε παραγωγικούς τομείς και η ταυτόχρονη μείωση του αντιπαραγωγικού κράτους, στο βαθμό που η «έξαλλη» αντιπολίτευση και τα εξωνημένα Μ.Μ.Ε. θα το επέτρεπαν.
Δύο –απόρρητα ακόμα- τηλεγραφήματα της πρεσβείας που είχαν προηγηθεί εκείνου της 3ης/10ου/2008 ίσως αποκάλυπταν τις «φιλικές προσπάθειες» της πρεσβείας για την αποσταθεροποίηση του «Βούδα», αφού ο τελευταίος αρνούνταν κατ’ επανάληψη «να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις». 
Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018 01:21

Ο «Λουκάς» του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Ο «Λουκάς».
«Ο Γιάννης όμως έφυγε νωρίς. Δίχως να προδώσει το όνειρο, δίχως να το δει να προδίνεται. Όταν είδα ξαφνικά το παγωμένο, κάπως μελαγχολικό, χαμόγελο να με κοιτά μέσα από την εφημερίδα, καθόμουν στο Λάντα. Το παμπάλαιο κασετόφωνο έπαιζε εκείνη την ώρα τον 'Ακροβάτη'. Όλα πάγωσαν τριγύρω και μέσα μου, οι νότες και οι στίχοι του τραγουδιού διαπερνούσαν το μυαλό μου που δεν ήθελε να αποδεχτεί την είδηση. Ο φίλος, ο σύντροφος, ο Κόμης της οργάνωσης, ο Γιάννης Σκανδάλης, ακροβατούσε μια ζωή, μέχρι το τέλος ακροβάτης, μέχρι να πέσει σε εκείνη τη μοιραία στροφή στη Μάνη με τη μηχανή του. Έμεινα ώρα ακίνητος. Μούχρωνε έξω, βράδιαζε μέσα μου. Έκανα χρόνια να μπορέσω να ξανακούσω εκείνο το τραγούδι».

 

Αν δεν ήταν στυγνός δολοφόνος θα μπορούσε να γίνει σπουδαίος ποιητής. Να ξεπεράσει τον Σεφέρη, τον Ελύτη. Ή μάλλον τον Ρίτσο και τον Χικμέτ, για να υπηρετήσει και την «επανάσταση». Για έναν άλλο «σύντροφο» της αιματοβαμμένης τρομοκρατίας, τον Τσουτσουβή, γράφει: «ο Ανέστης είχε έρθει για κάλυψη. Κοιταχτήκαμε. Πρώτα έκανε τον αδιάφορο, ύστερα, σαν να το ξανασκέφτηκε, μισογέλασε και μου έκλεισε το μάτι. Εκείνα τα μάτια που ήξεραν να αστράφτουν θα τα δω παγωμένα λίγα χρόνια αργότερα να με κοιτάζουν μέσα από μια εφημερίδα.»
Τόσο ευαίσθητος και τρυφερός. Άλλωστε από τον τίτλο ακόμα του βιβλίου του, «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη», αποκαλύπτεται το πνευματικό του βάθος.
Είναι πάλι στην επικαιρότητα ο «φαρμακοχέρης» της «17 Νοέμβρη» λόγω της μεταγωγής του στις αγροτικές φυλακές Βόλου. Προκαλώντας την κοινωνία η κυβέρνηση εξακολουθεί να του δείχνει ακατανόητη εύνοια. Το ερώτημα είναι γιατί ο Πρωθυπουργός αποδέχεται το πολιτικό κόστος. Γιατί αποδέχεται το κόστος στις διεθνείς σχέσεις και τις τριβές με συμμάχους απέναντι στους οποίους κατά τα άλλα φέρεται σαν «καλό και υπάκουο παιδί». Το τρίτο μνημόνιο, η συμφωνία των Πρεσπών, η απέλαση των Ρώσων «διπλωματών» είναι ιδιαίτερα ισχυρά τεκμήρια και εξηγούν την στήριξη που απολαμβάνει από τους συμμάχους η Κυβέρνηση.
Η αναζήτηση ιδεολογικών κινήτρων, για την εύνοια στο «Λουκά», είναι αφελής. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει προ πολλού διαβεί τον ιδεολογικό Ρουβικώνα. Η επιθυμία να προσελκύσει ψήφους της «υπερεπαναστατικής Αριστεράς» δεν αποτελεί αιτιολογική βάση αφού αυτοί αριθμούν μόλις λίγες χιλιάδες, κατανεμημένες μάλιστα σε διάφορες «αιρέσεις» φανατικών. Φυσικά καμία συζήτηση δεν μπορεί να γίνεται σοβαρά για δικαιοσύνη, επιείκεια ή ανθρωπισμό.
Αναγκαστικά καταλήγει, λοιπόν, η σκέψη στην υποψία ότι η κυβερνητική εύνοια δεν είναι επιλογή αλλά ανάγκη. Το επόμενο ερώτημα προκύπτει άμεσα. Πως τους κρατάει ο Κουφοντίνας και ποια ακόμα χατίρια θα του κάνουν;
09-08-2018
Δευτέρα, 06 Αυγούστου 2018 00:48

Οι πισινοί… του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Οι πισινοί…
Είναι προκλητικοί. Η επιμονή και η επιθετική συνέπειά τους μας ερεθίζουν. Χλευάζουν την λογική, τη μνήμη μας, την κριτική μας ικανότητα. Ακούραστα επανέρχονται με κάθε αφορμή. Όταν αυτή δεν τους δίδεται αυτοσχεδιάζουν με γελοία προσχήματα, με επιχειρήματα του πρωκτού, ωσάν να απευθύνονται σε ιθαγενείς.
Η «Νέα Τάξη» των ηλεκτρονικών ΜΜΕ απογείωσε όσους «ξεχώρισαν από το πλήθος». Κάθονταν σε φιλντισένιους θρόνους, σύχναζαν σε χρυσοποίκιλτα σαλόνια και σε κότερα, συναγελάζονταν με τη νέα elite, τα «νέα τζάκια». Τους κρατικοδίαιτους κάνθαρους και την πρόθυμη «πνευματική» και «καλλιτεχνική» αυλή τους. Ήταν οι «σωματοφύλακες» του συστήματος. Ο κυματοθραύστης πάνω στον οποίον διαλυόταν κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης του καθεστώτος της «διαπλοκής».
Μετά την καταστροφή των Ιμίων ορθώθηκε ασπίδα προστασίας της κυβέρνησης Σημίτη. Το ερώτημα: «τι θέλατε, να γίνει πόλεμος;» ήταν προφανώς γελοίο. Συγκάλυπτε την «εξαφάνιση» του ΥΠΕΞ το βράδυ της κρίσης. Συγκάλυπτε τις ευθύνες της ηγεσίας του Ναυτικού. Συγκάλυπτε εντέλει τις ευθύνες του Πρωθυπουργού για τη διαχείριση της κρίσης. Το «σύστημα» εξακολουθεί να συγκαλύπτει μια διακυβέρνηση της οποίας σχεδόν μισό Υπουργικό Συμβούλιο είναι καταδικασμένο από την δικαιοσύνη ή υπόδικο για διαφθορά.
Αντίθετα με αξιοθαύμαστη επιμονή επιτίθενται στον Καραμανλή και στον Π.τ.Δ.. Η απεγνωσμένη προσπάθεια να χρεωθεί η Ν.Δ. τις ευθύνες για τη χρεωκοπία της χώρας και να αθωωθεί ο Παπανδρέου καταντάει γελοία. Αν δεν είναι ύποπτη. Τα τέσσερα πέμπτα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ αλλά από έναν υφυπουργό -τέως υπηρεσιακό στέλεχος της κυβέρνησης Καραμανλή- αρπάζονται για να «τεκμηριώσουν» τις υποτιθέμενες «υπόγειες διαδρομές» μεταξύ του τέως πρωθυπουργού και του Τσίπρα.
Μπορεί ο κύριος Σημίτης να μην τόλμησε –απέναντι στο κομματικό του κατεστημένο- να προχωρήσει στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση, με καταστροφικές συνέπειες, αλλά αυτό δεν εμποδίζει κάποιους σχολιαστές να τον παρουσιάζουν ως παράδειγμα πυγμής επειδή διέγραψε από τις ταυτότητες το θρήσκευμα. Αν τα πράγματα είχαν γίνει αντίστροφα θα είχαμε γλυτώσει την χρεωκοπία και θα μπορούσαμε οποτεδήποτε να αλλάξουμε τις ταυτότητες. Άσε που θα είχαμε γλυτώσει από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Πριν από λίγες ημέρες, ο ένας εκ των σχολιαστών-αρθρογράφων του οπισθόφυλλου -των «πισινών»- πάλαι ποτέ μεγάλης και παντοδύναμης απογευματινής, ενοχλήθηκε από την πρόθεση του Πρωθυπουργού να κηρύξει τον τερματισμό του Τρίτου Μνημονίου από το Καστελόριζο. Φαίνεται ότι αποδοκιμάζει την κρίση του λαού που «τίμησε» τον πρόεδρο του ΚΙΔΗΣΟ με φούμο το 2015 για τη «σωτηρία» της χώρας.
Ανώφελα, όμως, ματαιοπονούν οι σχολιαστές του οπισθόφυλλου της ιστορικής εφημερίδας. Ο λαός ξέρει τους υπαίτιους της χρεωκοπίας. Απομένει μόνο, η ιστορία να καταγράψει αν αυτή ήταν αποτέλεσμα ανεπάρκειας ή εξόφληση γραμματίων όπως αναρωτιέται, μεταξύ άλλων, ο κύριος Αδαμάνιος Πεπελάσης.
2/8/2018
 
Τούρκος συγγραφέας: Η Τουρκία χτίστηκε πάνω στο αίμα των Ελλήνων
Με τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου τιμούμε την έναρξη της Επανάστασης του 1821, από την οποία προήλθε η αποτίναξη της οθωμανικής κυριαρχίας και στη συνέχεια η δημιουργία του ελληνικού κράτος. Και αν η ελευθερία της Ελλάδας ήταν «από τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», όπως γράφει ο Διονύσιος Σολωμός στον
Eθνικό Ύμνο, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου χρησιμοποιήθηκε το αίμα των Ελλήνων για την ανοικοδόμηση του τουρκικού κράτους.Αυτήν την άποψη, η οποία ακούγεται όλο και πιο συχνά τελευταία στη χώρα μας, μοιράζεται στο newpost.gr ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ (Tamer Çilingir). Πρόκειται για Τούρκο συγγραφέα, που βίωσε το απάνθρωπο πρόσωπο του τουρκικού κράτους, φυλακίστηκε για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, έκανε απεργία πείνας 91 ημέρες για τις άθλιες συνθηκες κράτησης, παρέμεινε έγκλειστος 10 χρόνια και μετά την προσωρινή αποφυλάκισή του φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό!

Πριν από μερικούς μήνες κυκλοφόρησε βιβλίο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και παράλληλα διαχειρίζεται ιστοσελίδα με την οποία προσπαθεί να ενημερώσει τους κατοίκους της Μαύρης Θάλασσας για αυτό το τεράστιο ζήτημα, για την αναγνώριση του οποίου παλεύει με όλες του τις δυνάμεις.
Η συμβολή του είναι τεράστια και θα αποδειχτεί αυτό με την πάροδο των χρόνων! Το θέμα της Γενοκτονίας στην Ελλάδα, εκτός από τις μαρτυρίες, βασίστηκε στην πολύτιμη συμβολή και έρευνα του αείμνηστου καθηγητή βυζαντινολογίας Πολυχρόνη Ενεπεκίδη που έφερε στο φως τα γερμανοαυστριακά αρχεία που αφορούσαν την περίοδο 1908-1918 όπου αποκαλύπτονταν αβίαστα μέσα από αυτά ο γενοκτονικός σχεδιασμός των Νεότουρκων εθνικιστών (Αγτζίδης, Kars1918).
Ο Τσιλιγκίρ στέκεται στην περίοδο 1914-1923 όπου κορυφώθηκαν οι εκκαθαρίσεις, χρησιμοποιώντας οθωμανικές και τούρκικες πηγές, οι οποίες αποτελούν τρανταχτή απόδειξη όσων πράχθηκαν πριν από έναν αιώνα.Γι’ αυτό, σύμφωνα με τον καθηγητή Πανεπιστημίου Κωνσταντίνο Φωτιάδη, ο Τσιλιγκίρ «…πρωταγωνιστεί στον ιστορικό αγώνα για την αλήθεια, την ιστορία, την αποκατάσταση και την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων και των άλλων λαών στην Τουρκία, για την αποκαθήλωση του Κεμαλικού Φασισμού, για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία».
Ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ μίλησε στο Newpost.gr για την έρευνά του πάνω στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και έστειλε ένα μήνυμα που συμπορεύεται με το κλίμα των ημερών και της εθνικής εορτής. «Πρέπει να γίνει επανάσταση για να αποκατασταθεί η αδικία της ιστορίας», λέει με πάθος και αναλύει την απολυταρχικότητα του τούρκικου πολιτεύματος από τους τελευταίους σουλτάνους και τον Κεμάλ Ατατούρκ μέχρι τον Ερντογάν.
Συγκινεί δε με την περιγραφή της συνειδητοποίησης της ελληνικής του καταγωγής. «Δεν αισθάνθηκα ποτέ Τούρκος, είμαι Έλληνας Πόντιος», απάντησε με θάρρος, αυτός, ο αγωνιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε σχετική ερώτηση που του έγινε σε μία συνέντευξη που αποκαλύπτει πολλά και ενδιαφέροντα, τα οποία δεν θα σας αφήσουν ασυγκίνητους.
Που γεννηθήκατε; «Γεννήθηκα το 1965 στο χωριό Λιβερά της επαρχίας Ματσούκας που βρίσκεται στην Τραπεζούντα (περιοχή που παρέμειναν ελληνόφωνοι πληθυσμοί μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών).
Σχολείο, που πήγατε; Οι γονείς μου πήραν την απόφαση να εγκατασταθούμε στην Κωνσταντινούπολη. Οπότε, δημοτικό και Γυμνάσιο πήγα στην Πόλη.
Ποιο ήταν το αντικείμενο των σπουδών σας; Το 1978 μπήκα στη Σχολή Αξιωματικών, στο στρατιωτικό Λύκειο Kuleli. Αυτό είναι ένα ίδρυμα παραγωγής Τούρκων εθνικιστών. Εγώ όμως δεν άντεχα αυτό το περιβάλλον και τον τρίτο χρόνο φοίτησής μου με διώξανε από το Λύκειο. Ύστερα αποφάσισα να σπουδάσω κεραμική τέχνη όμως δεν μπόρεσα να αποφοιτήσω από το Πανεπιστήμιο, διότι ενδιαφερόμουν για την πολιτική και αρνήθηκα να σπουδάσω στα Πανεπιστήμια αυτού του κράτους.
Ποια ήταν η δουλειά σας στην Τουρκία και πού ζείτε σήμερα; Ασχολήθηκα με την ανατολίτικη κεραμική τέχνη. Ενώ άρχιζα να ερευνώ για το λαϊκό πολιτισμό, έλαβα θέση εναντίον της κυβέρνησης, στον αγώνα για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Λόγω αυτού του θέματος πολλές φορές φυλακίστηκα, δύο φορές, από 6 μήνες, μία το 1986 και την άλλη το 1993. Το 1994 συνελήφθηκα ξανά και καταδικάστηκα σε ισόβια κάθειρξη. Ήμουν 10 χρόνια φυλακισμένος. Οι συνθήκες της φυλάκισης ήταν απάνθρωπες, άθλιες. Γι’αυτό διαμαρτυρήθηκα με απεργία πείνας για 91 ημέρες! Το 2004 αποφυλακίστηκα προσωρινά εξαιτίας προβλημάτων απώλειας μνήμης που βίωνα και δεν ήμουν σε θέση να καλύψω τις ανάγκες μου. Έξι μήνες αργότερα βγήκε ξανά απόφαση φυλάκισής μου. Με τη βοήθεια των γονιών μου βγήκα στο εξωτερικό και τώρα συνεχίζω τη ζωή μου, μακριά από την Τουρκία, στην Ελβετία.
Τούρκος συγγραφέας: «Η Τουρκία χτίστηκε πάνω στο αίμα των Ελλήνων» - Εικόνα 2
Ποια ήταν η επαφή σας με τα ρωμαίικα, τη διάλεκτο των Ελλήνων του Πόντου στη γενέτειρά σας;
Από την ημέρα που μετακομίσαμε στην Πόλη οι γονείς μου αρνήθηκαν να επικοινωνούν στην ποντιακή. Τα μιλούσαν μόνο όταν θέλανε να πούνε κάτι κρυφό από εμάς, τα παιδιά. Μας φόβιζαν και αρνήθηκαν να μας την μάθουν. Μεγαλώναμε με την επιβολή μίας νοοτροπίας, στην οποία η λέξη «πόντιος» θεωρούταν βρισιά. Οι γονείς μου νόμιζαν πως μας φοβιζαν μ’αυτόν τον τρόπο. Έτσι εγώ δεν κατάφερα να επικοινωνώ σε αυτήν την ελληνική διάλεκτο.
Πότε συνειδητοποιήσατε, ότι η διάλεκτος που ωμιλούταν στο χωριό σας δεν είχε καμία σχέση με την τούρκικη κουλτούρα και τι αντιμετώπιση είχε από τους γηγενείς;
Κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε στο χωριό μου, στη Ματσούκα και μέναμε το λιγότερο ένα μήνα. Στο χωριό μου όλοι γνώριζαν και μίλαγαν τα ρωμαίικα (ρωμαίικα ή rumca αποκαλούνται τα ποντιακά στην Τουρκία). Όταν ρώταγα τον πατέρα μου για τη συγκεκριμένη γλώσσα που μιλούσαν, μου έλεγε ότι απλά είναι μια παλιά γλώσσα. Μια περίοδο θεώρησα, ότι μιλούσαν οθωμανικά, που είναι μια παλιά γλώσσα (για όσους δεν το γνωρίζουν, τα τούρκικα είναι διαφορετική γλώσσα από την καθομιλουμένη της οθωμανικής αυτοκρατορίας). Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα, πως η γλώσσα που μιλούσαν είναι καθαρά ελληνικά και ρώτησα την οικογένειά μου, γιατί τη μιλούν. Μου απάντησαν, ότι την έμαθαν από τους γείτονες.
Η γιαγιά μου ελάχιστα μιλούσε τα τουρκικά. Η μητρική της γλώσσα ήταν τα ρωμαίικα (όπως πολλών κατοίκων των ελληνόφωνων χωριών της Μαύρης Θάλασσας). Αυτή δεν ήταν μια γλώσσα που θα μάθαιναν από τους γείτονες. Επίσης οι χωριανοί δεν υπερασπίζονταν, ότι είναι Πόντιοι. Λέγανε ότι οι Πόντιοι έφυγαν με την ανταλλαγή. Δηλαδή, οι ντόπιοι φύγανε αλλά μιλούσαν ακόμη την γλώσσα των γειτόνων τους; Αυτό δεν μου φάνηκε και πολύ πειστικό.
Σήμερα σε ποιες περιοχές του Πόντου μιλούν ρωμαίικα;
Σήμερα υπάρχουν πάνω από 200 χωριά που μιλούν τη ρωμαίικη γλώσσα στην Τραπεζούντα. Ποντιακά επίσης μιλούν και σε μέρη που μετανάστευσαν εσωτερικά ελληνόφωνοι από τη Μαύρη Θάλασσα, στην Erzincan, στη Bursa και στο Van. Αυτή η γλώσσα όλο και περισσότερο εξαφανίζεται.
Μπορεί στο μέλλον να υπάρξει ενίσχυση του ρωμαίικου στοιχείου στην περιοχή;
Κατά τη γνώμη μου η συγκεκριμένη γλώσσα δε μπορεί να σωθεί από μόνη της. Πρώτα από όλα η Τουρκία δημιουργήθηκε με μια ψεύτικη ιστορία. Εάν δε πολεμήσουμε για να βγάλουμε στη φορά την αληθινή ιστορία δεν μπορούμε να κερδίσουμε τίποτα.
Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Τουρκίας δεν είναι νόμιμη ·100 χρόνια πριν ιδρύθηκε μέσω ενός καταχρηστικού παιχνιδιού. Αυτή η τούρκικη δημοκρατία ιδρύθηκε με αρχή τη σφαγή των Ελλήνων Ρωμιών. Έχυσαν το αίμα των Ελλήνων Μικρασιατών και απέσπασαν τα πλούτη τους. Στην Τουρκία δεν γνωρίζουν τι έχει συμβεί πριν από 100 χρόνια. Είναι ανάγκη να επαναστατήσουμε για τις αδικίες της ιστορίας.
Τι μαθαίνουν στην Τουρκία (σχολεία, οικογένεια) για τους Έλληνες;
Το πρώτο πράγμα που μαθαίναμε στα σχολεία ήταν ότι οι Έλληνες είναι εχθροί μας και πως ο Μουσταφά Κεμάλ τους έριξε στην θάλασσα (9 Σεπτεμβρίου 1922). Οι λέξεις Έλληνας, απόγονοι Ελλήνων, ελληνόπουλο ακόμα και ο επιθετικός προσδιορισμός «ελληνικός» θεωρείται βρισιά στην τούρκικη γλώσσα. 19 Μαΐου είναι μια εθνική γιορτή για την Τουρκία, η ημέρα του πολέμου της ανεξαρτησίας. Είναι η ημέρα που ο Κεμάλ έκανε απόβαση στη Σαμψούντα και ξεκίνησε το σχέδιο της γενοκτονίας των ελληνικών πληθυσμών. Στο βιβλίο μου «Pontus gerçeği» (προφέρεται Πόντους κερτσεγί και σημαίνει η αλήθεια του Πόντου) εξηγώ με έγγραφα το πως ο Μουσταφά Κεμάλ πήγε με οργάνωση στη Σαμψούντα και ποιος ήταν ο ρόλος των Άγγλων. Δείχνω πώς έχυσαν αίμα ο Τοπάλ Οσμάν μαζί με τον διοικητή του κεντρικού στρατού τον Νουρετίν πασά.
Εσείς ποια γνώμη είχατε για την Ελλάδα και πότε συνειδητοποιήσατε ότι η ρίζα σας είναι ελληνική;
Εγώ από μικρός ήξερα ότι έχουμε ελληνική ρίζα, δυστυχώς όμως δεν είχα γνώση της ιστορίας. Όταν ασχολήθηκα με αυτό το κομμάτι της ιστορίας, τότε απέκτησα πλήρη γνώση για το ποιος είμαι. Με τις αδικίες που είχαν γίνει πριν από 100 χρόνια με εκνεύριζε ακόμη περισσότερο και υπερασπίστηκα ακόμη πιο θαρραλέα την ταυτότητά μου.
Δεν αισθανόμουν πότε ως Τούρκος. Εγώ είμαι Έλληνας Πόντιος.
Οι σχέσεις σας με τους Έλληνες πώς είναι;
Η σχέση μου με τους Έλληνες είναι πολύ καλές. Ωστόσο, λόγω της γλώσσας δεν μπορώ να συνεννοηθώ… με εξαίρεση τους Έλληνες που ξέρουν τουρκικά και γερμανικά. Με αυτούς συνεννοούμαι ακόμα καλύτερα.
Φυλακιστήκατε για τις πολιτικές πεποιθήσεις. Πώς ήταν οι συνθήκες διαβίωσης εκεί;
Στη φυλακή ήμουν εκτεθειμένος σε όλα τα είδη των ανθρωπίνων βασανιστηρίων. Βασανίστηκα ιδιαίτερα επειδή κατάγομαι από την Τραπεζούντα. Οι Τραπεζουνταίοι δεν πάνε κόντρα στο κράτος! Υπάρχει η κυριαρχία του τουρκικού εθνικισμού εκεί. Είναι γεγονός ότι έχουν χάσει την ταυτότητα τους οι άνθρωποι του Πόντου εδώ και 100 χρόνια. Αυτό συνέβη γιατί οι ελληνικοί πληθυσμοί, είτε γενοκτονήθηκαν, είτε απελάθηκαν κατά την ανταλλαγή. Δεν έμεινε κανείς τους πίσω. Όσοι απέμειναν στη πατρίδα ήταν μουσουλμάνοι ελληνόφωνοι, γι’αυτό και δεν συμπεριλήφθησαν στη λίστα των… ανταλλάξιμων της Συνθήκης της Λοζάνης. Οι ελληνόφωνοι που βίωσαν τη σφαγή, προσπάθησαν να γίνουν… καλύτεροι Τούρκοι, καλύτεροι μουσουλμάνοι, προκειμένου να επιζήσουν.
Εδώ και 100 χρόνια προσπαθούν να αποδείξουν στον εαυτό τους και στο κράτος αυτό το πράγμα. Λένε «Εμείς δεν είμαστε Έλληνες Πόντιοι». Αλλά αυτό δε φτάνει στο κράτος. Ακόμη διαχωρίζονται οι άνθρωποι του Πόντου. Στα ανέκδοτα οι άνθρωποι της Μαύρης Θάλασσας αποκαλούνται ανόητοι και χαζοί. Είναι γνωστό μάλιστα ότι τους κοροϊδεύουν για τη μύτη τους (όλως τυχαίως και στην Ελλάδα οι Πόντιοι δέχτηκαν τον ίδιο ρατσισμό). Θα σας δώσω και ένα ποδοσφαιρικό παράδειγμα, επειδή μου είπατε, ότι ασχολείστε με το αθλητικό ρεπορτάζ. Ανάμεσα στα συνθήματα των φιλάθλων των αντιπάλων ομάδων της Trabzonspor υπάρχει και ένα που αναφέρει: «Οι μπάσταρδοι των Ποντίων δεν μπορούν να μας εκφοβίσουν».
Σήμερα, είστε ευπρόσδεκτος στην Τουρκία;
Εδώ και 13 χρόνια δε μπορώ να πηγαινοέρχομαι στην Τουρκία. Ειδικά με το βιβλίο που εξέδωσα με αντιμετωπίζουν ως προδότη της χώρας. Ακόμη και στην Ελβετία δέχομαι απειλές! Αν είχαν την δυνατότητα θα έκαναν τα πάντα για να με καταστρέψουν ακόμη κι εδώ που ζω.
Σε ποια φάση της ζωής σας πληροφορηθήκατε για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου;
Για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου άκουσα για πρώτη φορά το 1991 (3 χρόνια πριν από την αναγνώρισή της από το ελληνικό Κοινοβουλιο), όταν προσπάθησα να πάρω πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα. Πίστευα εκείνα τα χρόνια πως κυριαρχούσε η ταξική πάλη και πως είναι σημαντική η πάλη για τον σοσιαλισμό. Έλεγα πως θα λύνονταν τα προβλήματα μετά την εγκατάσταση του σοσιαλισμού. Το 2007 πήρα πλήρη γνώση σχετικά με αυτό το θέμα.
Τι λένε στην Τουρκία για τη Γενοκτονία;
Αυτό το θέμα άρχισε να συζητείται πρόσφατα στην Τουρκία. Οι λεγόμενοι αριστεροί και διανοούμενοι δεν μιλούν πολύ για αυτό. Μετά τη δολοφονία του Χραντ Ντινκ (ήταν διακεκριμένος Τούρκος, αρμενικής καταγωγής, δημοσιογράφος και συγγραφέας που δολοφονήθηκε το 2007), οι Αρμένιοι άνοιξαν τη συζήτηση για την Γενοκτονία (των Αρμένιων). Αλλά κάνεις δεν ανέφερε τίποτα για την Γενοκτονία των Ελλήνων. Οι Αρμένιοι των οποίων οι πρόγονοι είχαν σφαγιαστεί το 1915, από τους Οθωμανούς βγήκαν μπροστά και μίλησαν ανοικτά. Διανοούμενοι, αριστεροί και σοσιαλιστές άρχισαν να βγάζουν στην επιφάνεια το ζήτημα. Η συζήτηση για την Γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών όμως ήταν διαφορετική. Για τους Τούρκους σημαίνει ότι αυτό το ζήτημα πάει ενάντια στην τουρκική δημοκρατία και τους Κεμαλιστες, από τους οποίους δεν μπορούν να ξεφύγουν εδώ και 100 χρόνια οι σοσιαλιστές, οι διανοούμενοι και οι αριστεροί.
Είστε ένθερμος υποστηρικτής της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και γνωρίζουμε ότι διατηρείτε μία ιστοσελίδα που ενημερώνετε τον κόσμο για αυτήν! Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από την επαφή με τους ανθρώπους της Μαύρης Θάλασσας;
Δημιουργήσαμε μια ιστοσελίδα η οποία ονομάζεται Devrimci Karadeniz (που σημαίνει Επαναστατική Μαύρη Θάλασσα). Σε αυτό το σάιτ δημοσιεύουμε άρθρα σχετικά με την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, με μερικούς φίλους από την Τραπεζούντα. Έφερε μεγάλη επιτυχία και συζητήθηκε πολύ. Τα άρθρα μου διαβάστηκαν και μεταφέρθηκαν σε χιλιάδες ανθρώπους. Έλαβα γράμματα από ελληνόφωνους της Τραπεζούντας, κατοίκους της Κερασούντας, της Σαμψούντας και από πολλές άλλες πόλεις με την ερώτηση «Εμείς είμαστε Πόντιοι;». Αυτήν την ερώτηση κάνουν μεταξύ τους εδώ και εκατό χρόνια οι οικογένειες της Μαύρης Θάλασσας. Θέλω να σας πω και κάτι το οποίο πραγματικά είναι σημαντικό.
Μεγάλη μερίδα ανθρώπων εξετάστηκε με DNA. Όλοι ήταν περίεργοι και θέλανε να μάθουν την ιστορία των προγόνων τους, των γιαγιάδων και των παππούδων τους. Με τα άρθρα που έγραψα, οι ίδιοι με τις ερωτήσεις που ρώταγαν βρέθηκαν σε άλλες απαντήσεις. Εγώ τους εξηγούσα με έγγραφα τις αδικίες που μας έκαναν πριν από εκατό χρόνια.
Πότε και υπό ποιες συνθήκες αποφασίσατε να γράψετε βιβλίο για τη Γενοκτονία;
Μετά από κάποιες προσπάθειες που έκανα για όλο αυτό το θέμα αποφάσισα το 2010 να το κάνω βιβλίο. Άρχισα να διαβάζω τις οθωμανικές πηγές αλλά και αυτές της τουρκικής δημοκρατίας. Το βιβλίο μου δίνει μεγάλο βάρος σε αυτές τις πηγές. Ο κάθε ιστορικός που σκέφτεται λογικά και τις ερευνεί σωστά, ανακαλύπτει, ότι μιλούν ξεκάθαρα για αυτήν τη σφαγή. Είναι ορατό, ότι παραδέχονται τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Υπάρχουν μυστικές (κρυφές) συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν στο Κοινοβούλιο την τριετία 1920-1923 και οι οποίες δημοσιεύθηκαν σε βιβλίο το 1985. Εκεί υπάρχει ομολογία για την Γενοκτονία των Ποντίων.
Αυτά που έπαθαν οι Πόντιοι από τον Τοπάλ Οσμάν, τον Ιπσίζ Ρετζέπ, τον Τζεμίλ Τζαχίτ και πολλούς άλλους, μπορείτε να τα δείτε με έγγραφα στο βιβλίο. Τον Απρίλη του 2016 οργανώσαμε μία εκδήλωση στην Άγκυρα για την Γενοκτονία. Πολλοί ιστορικοί και ερευνητές συμμετείχαν σ’αυτήν την οργάνωση, κι εγώ συμμετείχα μέσω Skype. Μετά από 100 χρόνια και ειδικά στην πρωτεύουσα μια τέτοια δραστηριότητα αποτέλεσε ένα μεγάλο γεγονός.
Τούρκος συγγραφέας: «Η Τουρκία χτίστηκε πάνω στο αίμα των Ελλήνων» - Εικόνα 3
Τί απήχηση είχε το «Pontus Gerçeği» στην Τουρκία; Θα υπάρξει ελληνική έκδοση;
Η πρώτη έκδοση του βιβλίου μου βγήκε στην τουρκική αγορά τον Δεκέμβρη του 2016 και εξαντλήθηκε σύντομα. Οι διαφωνούντες ιστορικοί διάβασαν το βιβλίο μου, όμως μέχρι στιγμής δεν έδειξαν το θάρρος να με επικρίνουν. Διότι με τα δικά τους έγγραφα ανακάλυψα και θεμελίωσα την ύπαρξη Γενοκτονίας. Σε πολλά μέρη υπήρξαν απειλές από φασίστες, ενώ στις εφημερίδες γράφτηκε πως καθοδηγούμαι από την Ελλάδα. Υποστήριξαν επίσης ότι πληρώνομαι γι’αυτό, κάτι που προφανώς είναι γελοίο. Επιστημονικά κάνεις δεν μπορεί να με αμφισβητήσει, ούτε ιστορικοί, ούτε ακαδημαϊκοί. Οι Έλληνες φίλοι μου δεν έχουν διαβάσει ακόμη το βιβλίο μου. Υπάρχει συνεννόηση με εκδοτικό οίκο, προκειμένου να μεταφραστεί το βιβλίο (τη μετάφραση επιμελείται ο δικηγόρος Θεόδωρος Παυλίδης) και να κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα. Ελπίζω ότι θα δημοσιευτεί σε σύντομο χρονικό διάστημα στα ελληνικά.
Έχετε βιώσει πολλές κακουχίες λόγω των πεποιθήσεών σας. Οι αναγνώστες του newpost.gr θα ήθελαν να μάθουν περισσότερα για τις πολιτικές συνθήκες στηνΤουρκία. Μπορείτε να μας κάνετε μία ανάλυση του πολιστικού συστήματός της;
Σ’αυτή τη γη, όπου έζησαν Έλληνες και Αρμένιοι, σήμερα κυριαρχεί η τουρκική δημοκρατία, η οποία ιδρύθηκε συχρόνως με την καταστροφή των Ασσυρίων. Η διαδικασία εφαρμογής του πολυεθνικού προγράμματος (η Τουρκία αποτελείται από πολλές φυλές, άσχετες με το τουρκικό φύλο) είχε αρχίσει από τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β’, το 1876. Ο Αμπτούλ Χαμίτ είχε ανοίξει το πρώτο Κοινοβούλιο, όμως άντεξε μόνο για ένα μήνα. Τότε 300 χιλιάδες Αρμένιοι σκοτώθηκαν και το Σύνταγμα Hamidiye αποτέλεσε το εφαλτήριο της Νέας Τουρκίας. Για 33 χρόνια οι αντιφρονούντες είτε σκοτώνονταν είτε φυλακίζονταν. Το 1908 που ήταν στην εξουσία το τουρκικό εθνικιστικό κόμμα «Ένωση και Πρόοδος», δηλαδή οι Νεότουρκοι , το συγκεκριμένο σχέδιο εξόντωσης πέρασε στη δεύτερη φάση του, με τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
Η σφαγή των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας ήταν το τελευταίο σχέδιο, το οποίο ολοκλήρωσε ο Μουσταφά Κεμάλ. Μία λεπτή εννοιολογική γραμμή χωρίζει τον Αμπντούλ Χαμίτ από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλιστές. Όλοι είναι ίδιοι.
Ποια είναι η γνώμη σας για τον Ερντογάν;
Σήμερα που κυριαρχεί ο Ερντογάν, μπορώ να πω, ότι είναι τόσο οθωμανός ισλαμιστής όσο και κεμαλιστής, να μην αμφιβάλλει κάνεις γι’αυτό. Η Τουρκία, επειδή είναι παράνομο κράτος εδώ και 100 χρόνια, στέκεται με βάση την επιβολή της βίας. Γι’αυτό είναι αντιδημοκρατικό κράτος.
Δημοκρατία σημαίνει το τέλος της κυβέρνησης της Τουρκίας. Στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του Ερντογάν, αυτοί που τον έλεγαν «δημοκράτη» και «αντικεμαλιστή» συνειδητοποίησαν σύντομα ότι είχαν λάθος αντίληψη. Και αυτός όπως οι προηγούμενοι κυβερνήτες προσπαθεί να επεκτείνει τη διάρκεια της θητείας του, χρησιμοποιώντας τη βία. Η διαφορά του μεταξύ των εθνικιστών κεμαλιστών είναι πως είναι και ισλαμιστής κεμαλιστής. Ο Μουσταφά Κεμάλ, πολλά χρόνια πριν πάρει την εξουσία, έκανε ισλαμιστική προπαγάνδα.
Η επιβολή της εξουσίας στην τουρκική δημοκρατία έχει βάση το ισλάμ και τον τουρκισμό. Το 1990 σε διάφορες κούρδικες πόλεις χιλιάδες άνθρωποι φυλακίστηκαν και χάθηκαν (πέθαναν). Εκατοντάδες αντίπαλοι (αντιφρονούντες) δολοφονήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα. Ο Ερντογάν δεν ήταν στην εξουσία εκείνη την εποχή. Τώρα όμως κάνει το ίδιο που έκανε τότε ο Αμπντούλ Χαμίτ, ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Ισμέτ Ινονού. Σήμερα στην τουρκική χώρα όπου ζουν εκατομμύρια άνθρωποι, δεν ευαισθητοποιείται κανείς για να μαθευτεί η ιστορία και να λάμψει η αλήθεια. Πολλοί άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν πάνω σε μια ψευδή ιστορία, δεν γνωρίζουν την αλήθεια. Αυτή δεν είναι μια κατάσταση που βγήκε τώρα στη φόρα.
Όπως έχω αναφέρει παραπάνω, 100 χρόνια πριν έβαλαν στο μάτι τα πλούτη των Ελλήνων. Υποστήριξαν τους καταπιεστές, έγιναν συνέταιροι με τους μουσουλμάνους στις δολοφονίες και τις γενοκτονίες. Εδώ και εκατό χρόνια ο στόχος του κράτους ήταν να λιντσάρει τον καθένα. Σε αυτό δεν είχε συμμετοχή μόνο το κράτος, αλλά οι μυστικές οργανώσεις και οι φασίστες. Τους τελευταίους υπάρχουν κάποιοι που τους υποστηρίζουν μαζικά, όπως τον Χίτλερ στη ναζιστική Γερμανία.
Σήμερα, θέλουν να πατάξουν τον κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα, όπως έκαναν στους Έλληνες πριν από 100 χρόνια και εξαπολύουν στρατιωτική και αστυνομική επίθεση, καλώντας εθνικιστικές μουσουλμανικές μάζες για την ενεργοποίηση της καταστροφής τους. Η κυβέρνηση του Ερντογάν όπως και οι υπόλοιποι παράγουν προκλήσεις. Γίνονται εκρήξεις από βόμβες, οι αντιφρονούντες φυλακίζονται και εξαπλώνεται ο φόβος για δολοφόνους (σ.σ. τρομοκράτες).
Θεωρείτε ότι το πραξικόπημα του προηγούμενου καλοκαιριού ήταν σκηνοθετημένο από τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο για να καταλύσει ελευθερίες και να πάρει εξουσία επάνω του;
Το πραξικόπημα που έγινε στις 15 Ιουλίου του 2016 βοήθησε τον Ερντογάν να εδραιώσει με τη βία την εξουσίας του. Με την εφαρμογή OHAL (κατάσταση έκτακτης ανάγκης) εξολόθρευσε τα νόμιμα δικαιώματα που υπήρχαν στη χώρα.
Τι σημαίνουν οι τελευταίες τούρκικες προκλήσεις γύρω από τα ελληνικά νησιά; Λένε κάποιοι ότι αν μπει η Τουρκία σε μεγάλο πόλεμο θα διαλυθεί από μέσα, λόγω των πολλών εθνικοτήτων που την αποτελούν. Ισχύει αυτό;
Η κρίση της Τουρκίας με την Ελλάδα αποτελείται από ένα σενάριο. Μέσα από αυτό ο Ερντογάν θελει να δείξει ότι η χώρα είναι δυνατή και να προσελκύσει τους πολίτες και τους Τούρκους εθνικιστές (MHP) στο πλευρό του. Ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν έχουν πρόθεση για τέτοιο πόλεμο, αλλά ούτε οι αφέντες τους δεν θα το επιτρέψουν, δηλαδή η Αμερική, η ΕΕ και η Ρωσία.
newpost  pontos-news
Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018 00:45

Το Δίκτυο του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Το Δίκτυο.
«Ο Ανδρέας Γεωργίου, πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, έχει γίνει διεθνές σύμβολο της παγκόσμιας απειλής κατά της ακεραιότητας των επίσημων στατιστικών στοιχείων.»
Αυτήν την φοβερή παγκόσμια απειλή επισημαίνουν σε άρθρο τους στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (22/07/2018) ο κ. Έντγουιν Τρούμαν (non-residentseniorfellowστο Petersoninstitute) και ο κ. Νικολά Βερόν (seniorfellowστα Petersonκαι Bruegelinstitutes). Τώρα αν με ρωτήσετε τι είναι αυτά τα seniorfellowκαι non-residentseniorfellowθα σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου, δεν ξέρω. Όμως, δεν μπορεί, κάτι σπουδαίο θα είναι για να μην υπάρχει αντίστοιχος Ελληνικός όρος και για να φιλοξενεί το άρθρο τους η «σοβαρή»;; της Κυριακής.

Αποφαίνονται μάλιστα ότι καλά έκανε ο κ. Γεωργίου και παραβίασε τον νόμο αγνοώντας το Διοικητικό του Συμβούλιο γιατί, σύμφωνα με τους συντάκτες του άρθρου, με τα μυαλά που έχουν -«τις απόψεις των μελών αυτών»- η αναζήτηση της έγκρισής τους «θα είχε αναμφίβολα οδηγήσει σε παραπλανητικά στοιχεία». Αν επρόκειτο για τίποτα ουτιδανούς καθηγητές Ελληνικών πανεπιστημίων, όπως η κ. Γεωργαντά, δεν θα δίναμε σημασία, αλλά όταν αυτά τα λένε κοτζάμ seniorfellowμας καταλαμβάνουν ρίγη συγκινήσεως. Επισημαίνουν μάλιστα, εντελώς αθώα, ότι τα μέλη αυτά ήταν «πολιτικά διορισμένα». Αλλά ο κ. Γεωργίου τι ήταν; Θεόσταλτος; Εκτός αν γνωρίζουν κάτι που εμείς δεν ξέρουμε δεδομένου μάλιστα ότι ο κ. Τρούμαν υπήρξε και «υψηλόβαθμος αξιωματούχος στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ».
Αναρωτιέμαι, υπό το πρίσμα αυτής της αντίληψης, τι χρειάζονται τα συλλογικά όργανα; Γιατί, για παράδειγμα, να μην μπορεί κατευθείαν ένας εισαγγελέας να καταδικάσει και να επιβάλλει την ποινή σε υπόδικους; Είναι τελικά απαραίτητα τα Πρωτοδικεία, τα Εφετεία, ο Άρειος Πάγος; Μήπως είναι σπατάλη χρόνου και χρήματος; Αλλά μήπως δεν είναι απαραίτητοι και οι νόμοι της Πολιτείας αφού αρκεί ένας seniorfellowγια να κρίνει τι είναι συμφέρον και δίκαιο ερήμην μας αλλά, εννοείται, πάντα για το καλό μας;
Για να τελειώνουμε με τα καλαμπούρια, μπορεί να μας θεωρούν ιθαγενείς μιας και δεν έχουμε εγχώριους seniorfellowsόμως κάτι αρχίσαμε και εμείς να ψυλλιαζόμαστε σχετικά με τα διεθνή δίκτυα και τους εγχώριους ανταποκριτές τους. Οι ΗΠΑ τα έχουν αναγάγει σε όργανα κυριαρχίας. Η οικοδόμηση των lobbiesαρχίζει από τα Πανεπιστήμια όπου ανιχνεύονται (και δεσμεύονται;;) οι φερέλπιδες λόγω οικογένειας ή ικανοτήτων, νέοι. Τα πανεπιστήμια τους λειτουργούν ως εκκολαπτήρια της «Διεθνούς» των πολιτών(στελεχών) της Παγκόσμιας Οικονομικής Διακυβέρνησης. Αυτή είναι η «πατρίδα» τους, σε αυτήν ορκίζονται πίστη και αυτήν υπηρετούν. Τηρώντας πάντα και τον όρκο των σωματοφυλάκων, «όλοι για έναν και ένας για όλους».
2018-07-27
Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018 01:47

Ιουλιανά καύματα του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Ιουλιανά καύματα.
«Θα κάνωμεν πολιτικήν και εκλογικήν συνεργασίαν με τον Καραμανλήν. Τα στρατόπεδα θα είναι δύο: από το ένα μέρος θα είναι οι εθνικόφρονες και από το άλλο οι κομμουνισταί. Θα κάνωμεν τας εκλογάς με τους χωροφύλακές και με το πιστόλι στο χέρι» Γ. Παπανδρέου (Σπ. Λιναρδάτου, «Από τον Εμφύλιο στη Χούντα»).
Όταν, μετά την εκλογική πανωλεθρία του 1958, ο Γ. Παπανδρέου θέλησε να προσχωρήσει στην Ε.Ρ.Ε. ο Καραμανλής τον απέτρεψε λέγοντας του ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα εξασθενούσε «μίαν εθνικήν αντιπολίτευση την οποίαν η χώρα επίσης χρειάζεται. Δύο ισχυρά κόμματα, […] Και γι' αυτό εύχομαι τον σχηματισμό ενός συμπαγούς κόμματος του Κέντρου, ικανού να ενώσει τα ανομοιογενή στοιχεία του».

Ενστερνιζόμενος, κατ’ ανάγκη, αυτή την άποψη –την οποία εκτός του Καραμανλή ευνοούσαν επίσης οι Αμερικάνοι και το Παλάτι- ο Παπανδρέου τόνιζε στους στενούς συνεργάτες του όσα αναφέρονται στο προοίμιο. Όσα προηγήθηκαν των εκλογών του 1961 τα γνώριζαν και τα ενέκριναν και «…οι ηγέτες του Κέντρου, […]. Ο Κ. Καραμανλής αναφέρει ότι από το καλοκαίρι του 1959 ο Γ. Παπανδρέου του πρότεινε συνεργασία […] για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου […] δε δίστασε να επισημάνει στον αρχηγό της ΕΡΕ ότι “αν δε βοηθούν πολύ τα πράγματα, ημπορεί να μας βοηθήσουν οι χωροφύλακες”...». (www.rizospastis.gr 27/10/2002).
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Παπανδρέου «προσαρμοζόταν στις συνθήκες». Το 1943 «υποβάλλοντας τα διαπιστευτήριά του» στην Μ. Βρετανία έγραφε: «…η ταυτότης των συμφερόντων της Αγγλίας και της Ελλάδος, […] είναι απόλυτος […] Δύο παγκόσμια μέτωπα διαμορφούνται: ο Κομμουνιστικός Πανσλαβισμός και ο Φιλελεύθερος Αγγλοσαξoνισμός…» για να καταλήξει ότι η βοήθεια της Αγγλίας μπορεί να δώσει στην Ελλάδα«…το αίσθημα της ασφαλείας της απέναντι του καταθλιπτικού κινδύνου του Κομμουνιστικού Πανσλαβισμού…». Η «ταυτότης συμφερόντων» τον έκανε πρωθυπουργό (1944).
Πάλι η ταύτιση συμφερόντων τον οδήγησε στην αποδοχή της «βοήθειας των χωροφυλάκων»(1959). Και σε αυτήν την περίπτωση το τελικό κέρδος ήταν η πρωθυπουργία. Απαιτήθηκε να συνεργήσουν θεοί και δαίμονες προκειμένου να μονιάσουν προσωρινά οι καπεταναίοι του Κέντρου. Έτσι συστάθηκε στις 19/9/1961 η 8μελής «πολιτική εταιρεία» που ονομάστηκε Ένωση Κέντρου. Η παραίτηση της κυβέρνησης και η προκήρυξη εκλογών την ίδια μέρα κάνει εμφανέστατη την γενικότερη συμπαιγνία. Στόχος της η εξουθένωση της Αριστεράς και η εξασφάλιση «εθνικόφρονος» αντιπολίτευσης.
Ο στόχος επετεύχθη και το Κέντρο -από την τρίτη θέση και το πολιτικό ναυάγιο (20,67% το 1958)- αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση με 33,66% αλλά ο Γ.Π. -«συνεπής» στην ιστορία του- άρχισε ένα μήνα μετά τις εκλογές τον «ανένδοτο» δίχως ενδοιασμούς για τις επιπτώσεις. Η έκρυθμη κατάσταση που δημιουργήθηκε και η «ταύτιση συμφερόντων» με εκείνους τους οποίους λίγα χρόνια πριν παρέδιδε στους χωροφύλακες τον οδήγησε -με την αμέριστη βοήθεια των Ανακτόρων- στην πρωθυπουργία. Αν η «εισβολή» του Ανδρέα στην πολιτική διατάραξε τις εύθραυστες ισορροπίες στο συνονθύλευμα της Ε.Κ., η εμπλοκή του στην υπόθεση Ασπίδα και η ανεξήγητη επιμονή του Παπανδρέου να αναλάβει ο ίδιος το Υπουργείο Άμυνας οδήγησε στην παραίτηση του και την «αποστασία».
Τα «Ιουλιανά καύματα» υπήρξαν απλώς ένας ενδιάμεσος σταθμός για τη δικτατορία. Το ¼ της Ε.Κ. έγιναν «αποστάτες» και το υπόλοιπο «πυρπολητές». Το «λαϊκό μέτωπο» που συγκρότησε ο οπορτουνισμός των Παπανδρέου την επομένη των εκλογών του 1961 αναβίωσε με μεγαλύτερη ένταση. Αγνοώντας τα πραγματικά δεδομένα και τους συσχετισμούς ισχύος της εποχής επεχείρησαν με τη δύναμη της «εξέγερσης» να επιβάλλουν τα «θέλω» τους. Αποδείχθηκαν μοιραίοι. Όπως ένας μεταφορέας αυγών που τρέχει σε χωματόδρομο με 150 χιλιόμετρα.
Την επομένη της επιβολής της δικτατορίας –όπως σημειώνουν πρωταγωνιστές και ιστορικοί (Ελλάδα 20ος αιώνας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)- το «λαϊκό κίνημα» κατέρρευσε. Σημειώνει ο Κωνσταντόπουλος «…δεν υπήρχε αντιστοιχία των μαζικών προδικτατορικών αγώνων με τις περιορισμένες αντιστασιακές προσπάθειες…» και ο Χατζησωκράτης επιβεβαιώνει, «2.000-3.000, το πολύ, φοιτητές […] συγκροτούσαν το ενεργό αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα…», συμπληρώνοντας ότι στην ανάπτυξη του Πολυτεχνείου συνέβαλλαν «οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις του καθεστώτος» και«ο δισταγμός του για άμεση καταστολή τηςεξέγερσης. Η αντίσταση «ανάλογα με τις πεποιθήσεις του εκάστοτε αφηγητή, είτε έχει υπερεκτιμηθεί, είτε έχει αναχθεί στα όρια του μύθου, είτε έχει θεωρηθεί σχεδόν αμελητέα» (Μαρίνος Καχρίλας-Αργυριάδης) αλλά είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι ακόμα και αυτή την χλωμή «φοιτητική Άνοιξη» των «2.000-3.000 το πολύ» φοιτητών την κατέστησε εφικτή «…η προσπάθεια του δικτάτορα να μεταβιβάσει περιορισμένες αρμοδιότητες σε μια μεταβατική κυβέρνηση πολιτικών…» (Θάνος Βερέμης).
Ο κύκλος της τραγωδίας έκλεισε με τα νέα Ιουλιανά καύματα. Την τραγωδία της Κύπρου.
ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 77

Εκπαιδευτικά Νέα